ผมเคยมีแฟนคนนึง แต่เลิกกันมานาน จากวันนั้นก็จะ 3 ปีละครับ ผมขอแทนเธอว่า อ. ละกัน เธอมีแฟนใหม่แล้วนะแต่ผมยังไม่คิดจะมีหรอกครับแต่เมือปีที่แล้ว มีผู้หญิงคนนึงเข้ามาในชีวิตผม คนนี้ผมขอแทนว่า จ. ยอมรับเลยว่าผมก็รู้สึกดีกับเธอเหมือนกัน อาจเป็นเพราะเธอมีอะไรที่เหมือน อ. มากๆ ผมกะ จ. เกือบจะคบกัน ผมก็เรียกสถานะที่ผมกับ จ. มีให้กันไม่ได้ แต่พอจุดๆนึงผมรู้สึกว่า การที่ผมยังไม่ลืม อ. มันเหมือนกับว่าผมหลอกให้ จ. เป็นตัวคั่นเวลา หรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่า ผมเลยตีตัวออกห่างเธอมา เธอก็เข้าใจนะ จบกันด้วยดี แต่เราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย โอเค มาต่อกันที่เรื่อง อ. ลืมบอกไปว่า ผมบล็อก อ. นะ เพราะผมไม่อยากเห็นอะไรที่เกี่ยวกับ อ.เลยแต่มีวันนึง ผมไม่รู้คิดอะไรอยู่ ผมดันปลดบล็อค อ. ซะงั้น แต่ผมไม่ได้ทักไปนะ แต่เรื่องมันเริ่มต้นอีกวัน อ. ทักผมมา แล้วเราก็คุยกันปกติ ในแบบเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน คุยกัแบบมีความสุขกันมาก แล้วก็คุยกันทางskypeกันจนถึงเช้า ผมมีความสุขไปทั้งวันเลยแหล่ะ คุยกันแบบนี้ ประมาณอาทิตย์มั๊ง ลืมอะไรไปหรือเปล่า ?? อ. มี เ เ ฟ น เ เ ล้ ว ! ก็นั้นแหล่ะครับ ผมก็เลยพยายามจะตีตัวออกห่างจาก อ. อีกครั้ง เพราะเรื่องระหว่างเราคงเป็นไปไม่ได้และเธอก็คงไม่รักผมแล้ว แต่มันกลับมีคำนึงที่ทำให้ผมใจอ่อน เธอบอกว่า อ ย่ า ไ ป น ะ มันเป็นแค่คำสั้นๆ แต่ผมไม่อยากให้เธอเสียใจจริงๆ แต่ถ้าผมยังคุยกับเธอผมก็รู้สึกผิด ผมยอมทุกอย่าง ทำอะไรก็ได้ที่ทำให้เธอมีความสุข เสี่ยวไปปะ 555 แต่ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ไม่รู้ว่าเพื่อนเค้ารู้สึกกับเพื่อนแบบนี้หรือเปล่า แต่หลังๆเราก็คุยกันน้อยลงนะ สงสัยเธออาจจะต้องไปอยู่กับแฟนอย่างที่ควรเป็น แต่ผมกลับรู้สึกเจ็บ รู้สึกเหงาบอกไม่ถูก ซึ่งผมไม่เคยเป็นนะ ตอน อ.ยังไม่กลับมา ผมอยู่คนเดียวได้สบายๆเลย ผมยังรักเธอหรือเปล่า หรือแค่รู้สึกดีครับ?