บทเรียนจากการเลือกที่จะเดินออกมา :(

จากกระทู้ก่อนหน้านี้เราเคยตั้งว่าเราหายไปดีมั้ยหรือบอกเลิกเลย หรือ แฟนเราชอบทำให้เราปวดใจบ่อยๆ อะไรแบบนี้ใช่มั้ยคะ เราดราม่าความรักมาพอสมควรค่ะ เพราะเรารักเค้ามากรักมาคนเดียวจริงๆ เราคิดว่าคนนี้แหละที่เราจะแต่งงานด้วย เราเลยไม่เคยวอกแว้กหาใครเลย ทีนี้เราคบกับเค้ามานานมีหลายๆเรืองที่เราต้องเผชิญ เราก็รู้สึกนะว่าหลังๆพอทะเลาะแล้วมันยิ่งแย่ลงๆ เรากะเค้ายิ่งเหมือนห่างออกไป จนกระทั่งเราสะสมๆสิ่งต่างๆไว้แล้วเผลอไปเปิดใจให้คนอื่นเข้ามาที่ดูเหมือนจะเข้าใจเรา เราคิดว่าคนใหม่นี้น่าจะดีกว่าเดิมเข้าใจและดูแลเราดีกว่าเดิม(จริงๆเราไม่ควรหาทางออกแบบนี้เลย) เราจึงยอมบอกเลิกแฟนเราด้วยเหตุผลนี้และเหตุผลว่าเราทนหลายๆเรื่องไม่ได้แล้ว แฟนเราโกรธมากที่รู้ว่าเรามีคนอื่น แต่สุดท้ายเค้าก็ยื้อเราไว้ เค้าบอกว่าพอเค้ากลับไปนั่งทบทวน มันก็ผิดที่เค้าเองที่ละเลยเราจนเราไปมีคนอื่น ขอร้องให้เรากลับไป เค้าสัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้ดีขึ้น แต่เราเอง เราเองค่ะที่มันหน้ามืดตามัว เราไม่สนใจเค้าเลย เค้าจะง้อยังไงเราก็ใจแข็ง เพราะเราเองก็เจ็บกับเค้ามาเยอะ เราคิดแค่ว่า เราจะรักตัวเองบ้างแล้ว เราจะเปิดโอกาสให้ตัวเองบ้าง เราจะหาคนที่เข้าใจเรา เค้าร้องไห้หนักมาก มากๆแบบที่เราไม่เคยเห็นผช.คนไหนร้องแบบนี้มาก่อน ร้องตั้งแต่วันที่เราบอกไป หลังจากวันนั้นก็ยังไลน์มาหา ยังโทรมาหา เค้าตามง้อมาตลอดเกือบเดือน แต่เราก็เฉย เราแอบเห็นเค้าตลอดว่าเค้าต้องเจ็บขนาดไหนปวดร้าวขนาดไหน แต่ตอนนั้นเราก็ไม่คิดจะกลับไป ...ผ่านมา 2 เดือนแล้วที่บอกเลิกรากันไป ตอนนี้เราก็ต้องกลับมาอยู่คนเดียวค่ะ เพราะกับคนใหม่ศึกษากันแค่ไม่ถึง 2 อาทิตย์ ก็รู้เลยว่าไม่ใช่ และเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น หลังจากนั้นมาเราก็มั่นใจว่าเราโอเค ไม่มีใคร ก็โสดสตรองได้ แต่หลอกตัวเองได้มาซักอาทิตย์ ความรักความคิดถึงแฟนเก่าเรากลับมาแล้วค่ะ มาแบบพายุโหม คือตั้งแต่เราบอกเลิกเค้าเราไม่ได้ฝังใจหรือเกลียดอะไรเค้าเลยนะคะเพียงแต่อยากเลือกซักทาง เราเก็บรูปหรือชื่อหรืออะไรที่เป็นเค้าไว้เหมือนเดิม ไม่เคยลบไม่เคยเปลี่ยนเลย มาตอนนี้เรากลับไปเปิดดู กลับไปเปิดอ่านอะไรเดิมๆ มองเห็นที่เดิมๆของเราสองคน น้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัวเลยค่ะ เราร้องไห้ตลอดเวลาเลยเหมือนในหัวเราคิดถึงแต่เค้า นึกถึงเรื่องของเรา นึกว่าตอนที่เค้าโดนเราทิ้งไปเค้าจะป็นยังไง ถึงแม้ว่าเรื่องไม่ดีที่เค้าทำกับเราไว้ก็เยอะ เราก็พยายามนึกนะคะ แต่นึกได้แปปเดียว เราก็ร้องอีกแล้ว ภาพที่ดีๆมันกลับมาวนเวียนอยู่แบบนั้นอีกแล้ว ในวันนี้เราก็คุยกับเค้าเหมือนเพื่อนเหมือนพี่ เราบอกว่าเราคิดถึงเค้ามาก แต่รู้ว่ามันคงสายเกินจะกลับไปแล้ว เรารู้ตัวช้าเอง รู้ว่าคนที่รักเราจริงๆคือใคร เรามองหาแต่คนที่เข้าใจเรา จนสุดท้ายเราเองที่ไปทำร้ายเค้าและทุกอย่างมันก็ไม่ได้เป็นแบบที่คิด เราเห็นแก่ตัวเอง เค้าบอกเราว่าตอนนี้มันสายไปแล้ว เค้าทำใจไปแล้วกว่าจะผ่านมาได้ก็แทบตาย เค้าบอกให้เราสู้ๆ เดี๋ยวก็จะดีขึ้นเอง อย่าคิดมาก เดินหน้าต่อไป แต่ยิ่งเราคุยและยิ่งรู้ว่ามันไม่มีทางที่จะกลับไปแล้ว ไม่มีเลยแม้แต่%เดียว เราก็ยิ่งเสียใจ เสียใจที่เราเลือกคนอื่นที่ไม่ใช่เค้า เสียใจที่ไปทำร้ายหัวใจเค้า เสียใจที่เราไม่คิดให้ดี แต่ ณ ตอนนี้คงได้แต่ยอมรับมัน เพราะเราเป็นคนออกมาจากเค้าเอง เราผิดเอง ถ้าวันนั้นเราลองให้โอกาสเค้าอะไรๆมันคงดีกว่านี้ คงไม่มานั่งเสียใจแบบนี้ TT ตอนนี้เราปิดตายหัวใจเลยค่ะ มีใครอีกไม่ได้จริงๆ เรารักเค้ามากจริงๆ