เรื่องเล่าในวัยเด็ก

สวัสดีค่ะ พี่ๆชาวพันทิปเคยไว้เพื่อนจนเรามีอะไรก็ตาม เราจะเล่าให้เค้าฟังไหมค่ะ
หนูเคยมีค่ะ ปัจจุบันนอกจากตัวหนูเอง หนูไม่มีใครสนิทใจพอที่จะเล่าเรื่องที่แย่ให้ใครฟังได้แล้วค่ะ
หนูเคยเล่าเรื่องหนูโดนข่มขืนกับเพื่อนที่หนูคิดว่าหนูสนิทที่สุด เล่าให้เค้าฟังว่ามันแย่ และเลวร้ายมากแค่ไหน
แต่เพียงไม่นานกับมีเพื่อนคนอื่นถามถึงเรื่องนี้ มันแย่มาก หนูไม่สามารถเล่าให้พ่อแม่ ฟังได้ เพราะหนูกลัวท่านจะผิดหวัง

ตอนอยู่โรงเรียนหนูเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนค่ะ จะมีก็เพราะหนูเดินตามเค้า และด้วยหนูเป็นเด็กหน้าตาไม่สวยหนูก็มักจะถูกแกล้ง
แกล้งในที่นี้คือ ถ้าเพื่อนคนไหนสวยละมีคนมาจีบ เพื่อนคนสวยคนนั้นก็จะมาบอกเราว่า
ไอคนนั้นชอบ ละไปบอกไอคนนั้นว่าเราชอบมัน จากนั้นความสงบมันก็หายไประยะนึงเลยทีเดียว
เพราะเพื่อนไอคนนั้นมันก็ล้อเรา แถมอยู่ๆก็มีคนไม่ชอบเราเพราะว่ามันคิดว่าเราชอบมัน แต่สุดท้ายเพื่อนคนสวยเรากับไอคนนั้นมันก็คบกันนะคะ
และเอาเราไปพูดกันเป็นเรื่องสนุกเลย

ตอนนี้หนูโตแล้วค่ะ เป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ทำไมสองเรื่องนี้มันยังอยู่ในความทรงจำหนูตลอดเวลา
เหตุการณ์ใันผ่านไปเป็น 10 ปี แต่ภาพพวกนี้มันไม่ได้ลบออกจากความทรงจำหนูเลย

หลายคนอาจคิดว่าเขียนใส่ไดอารี่ไว้ก็ช่วยได้ ความระแวงของหนูมันเตือนว่า อย่าเขียนเดียวมีคนมาแอบอ่าน
ความลับมันจะเป็นความลับถ้าเราไม่พูดออกไป

ขอบคุณที่อ่านนะคะ