เรามีเพื่อนคนที่รู้จักกันตอนอยู่ปีหนึ่ง สนิทกันมากเพราะด้วยความที่มีอะไรหลายๆอย่างเหมือนกัน มีอะไรก็คุยกันปรึกษากัน ช่วยเหลือกันแทบทุกเรื่อง เรื่องเงินก็เช่นกัน จนกระทั่งปีที่แล้วช่วงที่เรากำลังหางานทำ เราก็ดึงเงินเก็บมาใช้จนเงินหมดแล้วจริงๆ จึงยืมเงินเพื่อนมา 3,000 ด้วยความที่ช่วยเหลือตัวเอง ทำงานหาเงินเองมาตั้งแต่ม.ปลายเลยไม่กล้าขอยืมเงินแม่(แต่อาศัยอยู่กับพ่อแม่)และช่วงนั้นที่บ้านก็กำลังลำบากอยู่เช่นกัน ในระหว่างนั้นก็ใช้เงินเพื่อนนี่แหละเป็นค่าใช้จ่ายในการสมัครงานบ้าง สัมภาษณ์งานบ้าง จนเวลาล่วงเลยไปประมาณเดือนนึงเพื่อนก็ทวงเงิน บอกเพื่อนไปว่าอีกสักประมาณ 3 อาทิตย์แม่จะได้เงินก้อนจากการขายที่นาได้ สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาแม่เพราะไม่อยากติดเงินเพื่อนนาน เห็นเพื่อนบอกจำเป็นต้องใช้เงิน จนครบกำหนดตามที่บอกกับเพื่อนไว้ เรื่องที่นาก็ยังไม่เสร็จ นั่นก็หมายความว่ายังไม่มีเงินใช้เพื่อน ระหว่างนั้นเราก็ไม่ได้นิ่งนอนใจรอเงินจากการขายที่ของแม่ เราหาทั้งงานประจำและหาพวกงานทำวิจัย งานตัวประกอบละคร งานจำพวกจ๊อบเล็กจ๊อบน้อย ผ่านไปเกือบเดือนเก็บเงินได้ตามนั้นก็รีบโอนเงินคืนเพื่อนทันที เราดีใจมาก... หลังจากที่โอนเงินคืนเพื่อนก็ไม่คุยกับเราอีกเลย
โดยปกติแล้วเราเป็นคนไม่ค่อยจิ๊จ๊ะกับเพื่อน ไม่ค่อยโทรคุยกัน ส่วนใหญ่จะคุยไลน์กันบ้าง แซวกันในเฟสบุ๊คบ้าง นัดเจอกันไปกินข้าวบ้าง เราไม่ได้สนิทแบบตัวติดกัน พอหลังจากที่โอนเงินคืนเพื่อนไป สิ่งผิดสังเกตก็เกิดขึ้น ทุกอย่างที่เคยทำ ไม่เกิดขึ้นอีกเลย เดือนนึงไม่ได้ติดต่ออะไร ไม่ว่าจะไลน์หรือเฟส คนที่สนิทกันจะรู้ว่ามันเปลี่ยนไป จะรู้ว่ามันผิดสังเกตจริงๆ ครั้งสุดท้ายที่ติดต่อกันก็คือเรากดไลค์รูปเพื่อนที่ไปเที่ยวหลังจากที่เราคืนเงินได้ประมาณเดือนนึง หลังจากเห็นรูปเราก็คิดแล้วล่ะว่าเพื่อนเปลี่ยนไป ไม่ใช่ว่าเรางี่เง่านะ แต่เราสองคนมักจะชวนกันเสมอ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีเงินหรือไม่มีเงินหรือรู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ไป แต่เรามักจะชวนกันอย่างนั้นจริงๆ โดยเฉพาะเพื่อนที่ซีเรียสเรื่องนี้มาก เวลาที่นางไม่ได้รับการชวนจากเพื่อนมัธยมในโอกาสต่างๆนางจะนอยแล้วมาเล่าให้เราฟัง เราเลยมั่นใจในข้อนี้
หลังจากไลค์นั้นก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรต่อกันอีกเลย จริๆเรื่องนี้ผ่านมาเกือบปีแล้ว แต่มันก็ยังสะกิดใจเราอยู่เรื่อย อาจจะเพราะเรารักเพื่อนคนนี้มาก รักมากจริงๆ เวลาเรารักเพื่อนเราให้เต็มร้อยมันเลยเจ็บมาก ยิ่งนึกย้อนกลับไปช่วงสมัยเรียนมหาลัยด้วยกัน เราจะเป็นคนที่คอยรับฟังเพื่อนตลอด พูดได้เลยว่าตลอดจริงๆ เพื่อนชอบระบายเรื่องที่บ้าน เรื่องเพื่อนมัธยม เรื่องหลายๆอย่างให้เราฟัง ร้องไห้เราก็ปลอบ แต่เวลาเราอยากเล่าเรื่องของเราบ้างเพื่อนก็มักจะวกไปที่เรื่องของตัวเอง
หลายๆอย่างที่เราดูแลและสละเล็กๆน้อยๆให้เพื่อนคนนี้ก็เยอะ เพราะเรามีน้องสาวเราก็มักจะติดนิสัยของพี่สาว เช่นเวลาไปไหนก็สละให้นั่งที่ริมหน้าต่าง สละของกินชิ้นใหญ่ สละชิ้นเกรงใจ ถ้าขึ้นรถเมแล้วเหลือที่นั่งแค่ที่เดียวก็สละให้นั่ง ฯลฯ อะไรก็ตามที่พี่สาวทำให้น้องสาว เราทำให้เพื่อนคนนี้ ...
ที่น่าเจ็บใจกว่าคือเรื่องเงิน ตอนไปชอปปิ้งเงินไม่พอเราก็ให้ยืม หรือตอนไหนขาดตกบกพร่องเราก็ให้ยืม ยืมเราเป็นสิบๆครั้งตั้งแต่คบกันมา ยอดรวมกันก็เป็นหมื่นสองหมื่นได้ กับการที่เรายืมครั้งเดียว 3,000 บาทแล้วคืนช้า ความดีที่ทำมาแม่**งไม่ได้ช่วยอะไรเลยเหรอไง
ตอนนี้เพื่อนคนนี้เปลี่ยนเฟสหนี บล๊อคไลน์ไปแล้ว นี่เราทำผิดมากขนาดนั้นเชียวเหรอ เฮ้อ ..
จริงๆกระทู้นี้ก็กึ่งระบาย กึ่งขอความคิดเห็น ขอขอบคุณคนที่อ่านจบและช่วยเสนอแนะนะคะ
ผิดมากหรือที่คืนเงินเพื่อนช้า
โดยปกติแล้วเราเป็นคนไม่ค่อยจิ๊จ๊ะกับเพื่อน ไม่ค่อยโทรคุยกัน ส่วนใหญ่จะคุยไลน์กันบ้าง แซวกันในเฟสบุ๊คบ้าง นัดเจอกันไปกินข้าวบ้าง เราไม่ได้สนิทแบบตัวติดกัน พอหลังจากที่โอนเงินคืนเพื่อนไป สิ่งผิดสังเกตก็เกิดขึ้น ทุกอย่างที่เคยทำ ไม่เกิดขึ้นอีกเลย เดือนนึงไม่ได้ติดต่ออะไร ไม่ว่าจะไลน์หรือเฟส คนที่สนิทกันจะรู้ว่ามันเปลี่ยนไป จะรู้ว่ามันผิดสังเกตจริงๆ ครั้งสุดท้ายที่ติดต่อกันก็คือเรากดไลค์รูปเพื่อนที่ไปเที่ยวหลังจากที่เราคืนเงินได้ประมาณเดือนนึง หลังจากเห็นรูปเราก็คิดแล้วล่ะว่าเพื่อนเปลี่ยนไป ไม่ใช่ว่าเรางี่เง่านะ แต่เราสองคนมักจะชวนกันเสมอ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีเงินหรือไม่มีเงินหรือรู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ไป แต่เรามักจะชวนกันอย่างนั้นจริงๆ โดยเฉพาะเพื่อนที่ซีเรียสเรื่องนี้มาก เวลาที่นางไม่ได้รับการชวนจากเพื่อนมัธยมในโอกาสต่างๆนางจะนอยแล้วมาเล่าให้เราฟัง เราเลยมั่นใจในข้อนี้
หลังจากไลค์นั้นก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรต่อกันอีกเลย จริๆเรื่องนี้ผ่านมาเกือบปีแล้ว แต่มันก็ยังสะกิดใจเราอยู่เรื่อย อาจจะเพราะเรารักเพื่อนคนนี้มาก รักมากจริงๆ เวลาเรารักเพื่อนเราให้เต็มร้อยมันเลยเจ็บมาก ยิ่งนึกย้อนกลับไปช่วงสมัยเรียนมหาลัยด้วยกัน เราจะเป็นคนที่คอยรับฟังเพื่อนตลอด พูดได้เลยว่าตลอดจริงๆ เพื่อนชอบระบายเรื่องที่บ้าน เรื่องเพื่อนมัธยม เรื่องหลายๆอย่างให้เราฟัง ร้องไห้เราก็ปลอบ แต่เวลาเราอยากเล่าเรื่องของเราบ้างเพื่อนก็มักจะวกไปที่เรื่องของตัวเอง
หลายๆอย่างที่เราดูแลและสละเล็กๆน้อยๆให้เพื่อนคนนี้ก็เยอะ เพราะเรามีน้องสาวเราก็มักจะติดนิสัยของพี่สาว เช่นเวลาไปไหนก็สละให้นั่งที่ริมหน้าต่าง สละของกินชิ้นใหญ่ สละชิ้นเกรงใจ ถ้าขึ้นรถเมแล้วเหลือที่นั่งแค่ที่เดียวก็สละให้นั่ง ฯลฯ อะไรก็ตามที่พี่สาวทำให้น้องสาว เราทำให้เพื่อนคนนี้ ...
ที่น่าเจ็บใจกว่าคือเรื่องเงิน ตอนไปชอปปิ้งเงินไม่พอเราก็ให้ยืม หรือตอนไหนขาดตกบกพร่องเราก็ให้ยืม ยืมเราเป็นสิบๆครั้งตั้งแต่คบกันมา ยอดรวมกันก็เป็นหมื่นสองหมื่นได้ กับการที่เรายืมครั้งเดียว 3,000 บาทแล้วคืนช้า ความดีที่ทำมาแม่**งไม่ได้ช่วยอะไรเลยเหรอไง
ตอนนี้เพื่อนคนนี้เปลี่ยนเฟสหนี บล๊อคไลน์ไปแล้ว นี่เราทำผิดมากขนาดนั้นเชียวเหรอ เฮ้อ ..
จริงๆกระทู้นี้ก็กึ่งระบาย กึ่งขอความคิดเห็น ขอขอบคุณคนที่อ่านจบและช่วยเสนอแนะนะคะ