ขะ ข่ะ ค่ะ ออกเสียงเหมือนกันไหมครับ??

จริงๆแล้ว ระบบอักขระวิธี ของภาษาไทสยาม เป็น การปริวรรต ตามแห่งที่มาของคำ ไม่ได้สะกดตามการออกเสียงปัจจุบัน  
หากแต่ เราร่ำเรียนระบบ ปริวรรตอักษร ปาลีสันสกฤต และ ไทสุโขทัย ที่สามารถปริวรรต มาเป็นเสียง ไทสยามปัจจุบัน ได้ มาตั้งแต่เด็ก
ทำให้ สมองเราเข้าใจไปเอง ว่า ระบบอักขระวิธีนี้ มันคือ ระบบการออกเสียงปัจจุบัน โดยตรง

อย่างเช่น

ถ้าเราจะสร้าง ระบบ ที่ เราผันวรรณยุกต์ ตามการออกเสียงโดยตรง

เราต้องสะกด

ขา  สามัญ
ข่า  เอก
ข้า โท
ข๊า  ตรี
ข๋า   จัตวา

แต่เราไม่ได้มีระบบแบบนี้

เพราะ  เรามีแหล่งที่มาของคำ

จากเสียงสองชุด
จากเสียงสองชุด
ขา  /khaaA1/  >  /khaa 5/
ข่า  / khaaB1/ >  /khaa 2/
ข้า  /khaaC1 / >  /khaa3/
ขะ ????? เทียบ
จะ / ʨaʔDs1/ > / ʨaʔ 2 /
ขัด   /khatDs1/ >  /khat 2/
ขาด /khaatDl1/  >  /khaat2 /

คา /gaaA2/ >  /khaa1/
ค่า /gaaB2/ >  /khaa3/
ค้า /gaaC2/ >  /khaa4/
คะ  /gaʔDs2/ >  /khaʔ4/
คัด  /gatDs2/ >  /khat4/
คาด /gaatDl2/ >  /khaat3/

นี่คือ ตัวอย่าง ของคำไทแท้ดั้งเดิม  ที่สืบต่อกันมา
โดยปกติ คำตาย แต่ดั้งเดิม จะไม่มีวรรณยุกต์  เพราะมันคือระบบของ ภาษาไท  
เพราะ คำเป็น คือคำที่สามารถ ผันวรรณยุกต์ได้
คำตาย คือคำที่ไม่สามารถผันวรรณยุกต์

คำที่ว่าผันได้ หรือผันไม่ได้  หมายถึง  ไม่ใช่หมายถึง การผันไม่ได้ ในทางกายวิภาคและสรีรวิทยา เพราะเวลาเราร้องเพลง เราผันเสียงขึ้นลงได้หลายร้อยระดับ และทิศทางครับ
หากแต่ เป็นการผันไม่ได้ ในทางสัทวิทยาเฉพาะภาษาไทสยาม

หากแต่ เมื่อเรา รับภาษาต่างประเทศ โดยเฉพาะ ภาษาจีน  เราจึงจำเป็น ต้องประดิษฐ์  ตัวเขียนวรรณยุกต์   เพิ่มขึ้น คือ  ๊  และ  ๋

ส่วน   ค่ะ   น่าจะมาจาก ลักษณะของภาษาไทยอย่างหนึ่งที่สืบทอด มาจากแหล่งกำเนิด ของคนไท ในประเทศจีน  ที่จะมีการลงน้ำเสียง ท้ายประโยค เพื่อบ่งบอกอารมณ์ของประโยค ทำให้เกิด การเปลี่ยนแปลงวรรณยุกต์ ที่ท้ายวลี หรือท้ายประโยค โดยเฉพาะ ในคำลงท้าย  ลักษณะดังกล่าวยังคงพบได้มาในภาษาจีนกวางตุ้ง

เพื่อแสดงการตอบรับ ขานรับ สงสัย หรือ ย้ำเตือน

ซึ่งจริงๆแล้วส่วนตัว คิดว่า  ค่ะ ควร จะสะกด  คะ  อย่างเดียวมากกว่า จึงจะถูกต้องตามหลักภาษาไทยครับ

เพราะระบบอักขระวิธีไทย ไม่ใช่ระบบออกเสียงปัจจุบัน  มันคือระบบออกเสียงในสมัยพ่อขุนรามคำแหงครับ

ดังนั้น  ข่ะ ข้ะ ค่ะ ค้ะ    มันคือการคาดเดา  ของคนรุ่นหลัง เอง  สมมติ เอาเอง ว่าออกเสียงแบบนี้

เพราะจริงๆแล้ว  การจะบอกว่า
ขา ข่า ข้า ขัด ขาด จะ คา ค่า ค้า คัด คาด คะ  ออกเสียงอย่างไร  คือ การเก็บข้อมูล จากที่มีใช้จริงในภาษา และสืบค้น และเปรียบเทียบกลับไปยังระบบเสียงดั้งเดิมครับ

เพราะ ถ้าเราลองเปรียบเทียบดู  จะเห็นว่า คำตาย ออกเสียงไม่ตรงกับ คำเป็น  และ มีเพียง  คำตายที่ไม่ใส่วรรณยุกต์ เท่านั้น ที่สืบค้นระบบกลับไปสู่เสียงไทเดิมได้

ดังนั้น   การที่เรา เอาวรรณยุกต์ ใส่คำตาย แล้วกำหนด ให้ ออกเสียง แบบใด แบบหนึ่ง จึงเป็นการคาดเดา ไม่ใช่ภาษาศาสตร์  ไม่เป็นวิทยาศาสตร์

ค่ะ ค้ะ  ข่ะ ข้ะ  จึงเป็นแค่ความเชื่อ และมายาคติ ในภาษาไทสยาม และไม่สามารถพิสูจน์ การออกเสียงที่ถูกต้อง ของรูปอักษร สี่รูปนี้ได้ครับ

ปล.  ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าใจก็กราบขอขมามา ณ ที่นี้ด้วยครับ

copyright 2016 Prapanth Iamwiriyakul​