สวัดดีครับ ใกล้วาเลนไทแล้ว ผมเลยอยากจะเอาเรื่องราวความรักของตัวเองมาเล่าให้ทุกคนฟัง ผมเคยเห็นหลายๆคนที่มักจะถามว่ารักแท้ในหมู่เกย์มีจริงมั้ย? นั้นสิครับ มันมีอยู่จริงหรือเปล่านะ ผมเองก็ไม่รู้ เพราะผมไม่เคยนิยามคำว่ารักแท้มาก่อน
ก่อนจะเข้าเรื่อง ผมขอแนะนำตัวก่อนนะ ผมเป็นเกย์คนหนึ่งในประเทศไทย ทำงานเป็นวิศวะกร แต่ไม่ขอบอกชื่อบริษัทนะครับ อยู่ในกรุงเทพเนี่ยแหละ
ผมมีแฟนที่อายุห่างกันมาก แฟนผมตอนนี้ก็อายุ 32 ห่างกัน 8 ปีเลยทีเดียว ผมคบกับแฟนมาได้ 4 ปี รู้จักกันตอนแรกตอนผมอยู่ปี 1 มันเป็นความบังเอิญที่แฟนผมเป็นรุ่นพี่ที่จบไปแล้วของสายระหัสผม วันนัดเลี้ยงสายครั้งใหญ่เราเลยได้เจอกันโดยบังเอิญ ตอนที่เจอกันครั้งแรก ผมรู้สึกเหมือนตกหลุมรัก อารมณ์แบบกระโดดลงในหลุมที่ใหญ่มากๆ เจ็บไปทั้งตัวเลย 5555 แฟนผมหล่อมากคับ หล่อแบบคมๆ ตาดุ ทวดระหัสผมบอกว่าแฟนผมเป็นเฮดว๊ากเก่า ถึงว่าหน้าโคตรดุ ถึงจะรู้สึกชอบแต่ผมก็แอบกลัว ก็แฟนผมเล่นไม่พูดไม่จา นั่งนิ่งๆฟังน้องๆคุยกัน ยกเหล้าขึ้นดื่มบาง ขยับตัวบาง แต่ก็ไม่พูดอะไร แต่นั้นแหละคับเสน่ห์ของเขา 5555
หลังจากงานเลี้ยงสายระหัส เราก็ไม่เจอกันอีก ผมอยากเจอแฟนผมมากขนาดว่ายอมบากหน้าไปขอไลน์แฟนกับทวดระหัส แต่ทวดระหัสเองก็ไม่มีไลน์แฟนผม ตอนนั้นหมดหวังแล้วคับ แต่ก็เหมือนฟ้าจะเห็นใจบันดาลให้เราได้เจอกันอีกครั้งที่ห้างสรรพสินค้าที่หนึ่งในกรุงเทพ ผมไปที่นั่นเพื่อจะดูหนังคนเดียว(เพื่อนเบี้ยวนัด)และเห็นเขากำลังยืนดูโปรแกรมหนังอยู่ วินาทีนั้นผมบอกกับตัวเองว่าผมจะไม่พลาดโอกาสที่จะได้ทำความรู้จักเขาเด็ดขาด ผมตัดสินใจเข้าไปทัก เขาเหมือนจะจำผมไม่ได้ ผมเลยแนะนำตัวไปว่าเป็นน้องในสายระหัสของเขา เขาก็ทำหน้าเหมือนจะนึกออกแต่ก็ยังเงียบ เรามองหน้ากันอยู่นานเลยแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร คือผมมัวแต่อึ่งกับความหล่อของเขาอะครับ คนอะไร

หล่อชิปหาย (อย่าว่าผมหลงแฟนตัวเองนะ เพราะผมหลงจริงๆ 555) สุดท้ายผมก็เป็นคนเอยปากขอเลี้ยงหนังเขา อ้างว่าอยากจะเลี้ยงพี่ ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ยอม เขาบอกว่าเป็นน้องต้องให้พี่เลี้ยง แล้วเขาก็เลี้ยงหนังผม นั้นเป็นครั้งแรกที่เราไปดูหนังด้วยกัน ผมดีใจมาก ดูหนังไม่รู้เรื่องมัวแต่ดูหน้าเขา 5555 หลังจากดูหนังจบ เขาก็ขอตัวกลับผมเลยขอไลน์เขาบอกว่าเอาไว้คุยกัน ยังไงเราก็เป็นรุ่นพี่รุ่นน้อง เขาก็ให้ คือให้ง่ายมาก แล้วก็จากไปแบบไม่ลาเลย จากนั้นผมก็ทักเขาไป พยายามชวนคุยตลอดเพราะรู้ว่าเขาเป็นคนเงียบๆ เขาก็ตอบบ้างแต่น้อยมาก กว่าจะอ่านก็นาน แต่ผมก็ยังตื้อไม่เลิก นานวันเข้าผมก็เริ่มเข้าไปมีบทบาทในชีวิตเขามากขึ้นถึงขนาดว่าเป็นเพื่อนเที่ยวกันได้เลย แต่สถานะก็แค่นั้น เพราะเขาไม่เคยพูดหรือแสดงออกให้เห็นว่าผมสำคัญมากกว่าที่เป็นอยู่ แต่ผมก็ไม่ซีเรียสเพราะเป็นแบบนี้ก็ไม่เลวร้ายอะไร ผมได้คุย ได้เที่ยว ได้อยู่กับคนที่ชอบ เกย์อย่างผมจะหวังอะไรไปมากกว่านี้
ผ่านมาเกือบ 6 เดือน ที่เราอยู่ในสถานะแค่รุ่นพี่รุ่นน้อง ทำให้ผมรู้ว่า เขาบ้างานมาก บวกกับเป็นคนนิ่งเงียบ เลยทำให้เขาไม่น่าสนใจ ดูเผินๆเหมือนผมเจ้าระเบียบ แต่จริงๆเขาไม่ใช่นะครับ ออกจะสบายๆ แต่เรื่องความโหดนี่ต้องบอกเลยว่าเยอะมาก 5555 เขาหน้าตาดีเลยทำให้มีผู้หญิงแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย ทางครอบครัวเขาเองก็อยากให้เขาแต่งงานมาก แต่เจ้าตัวก็ไม่สนใจจะคบใครจริงๆจังๆ เขาชอบที่จะอยู่แบบนี้อะครับ ซึ่งมันดีกับผมมาก เพราะมั่นใจได้มากเลยว่าเขาจะไม่มีใคร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่นอนกับผู้หญิงเลยนะครับ ถึงจะไม่มีแฟนแต่เขาก็ชอบวันไนท์สเตกับผู้หญิงอยู่บ่อยๆ ผมไม่ชอบเลย แต่ก็ต้องยอมรับเพราะผมกับเขาเราไม่ได้เป็นอะไรกัน
แต่แล้วอยู่ๆวันหนึ่งผมก็เกิดบ้าอยากได้เขาเป็นแฟนจริงๆขึ้นมา ผมเลยตัดสินใจสารภาพรัก ฟังดูบ้ามากๆเลยเพราะดูยังไงก็แห้ว แต่ใครจะคิดว่าเขาจะตกลง เขาบอกตกลงแบบไม่มีความตกใจอะไร เหมือนว่ารู้มานานแล้ว ผมก็เลยถามว่าไม่ตกใจหรอ ไม่รังเกียจหรอ เขาตอบว่า ไม่นิ รู้นานแล้ว เป็นเกย์นะไม่ใช่เชื้อโรคจะรังเกียจทำไม คือมันบ้ามาก ผมคิดว่ามีแค่ผมที่บ้าทำเรื่องแบบนี้ แต่เขาบ้ากว่าซะอีกที่ตอบตกลง ผมเลยถามอีกว่า ชอบผมอยู่ก่อนหน้านี้แล้วหรอ ทำไมตกลงง่ายจัง เขาตอบว่า ไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบ ตอนนั้นงงๆ เลยถามต่อว่า อ้าวแล้วตกลงคบทำไม เขาตอบว่า ก็ขอคบนิ เลยคบด้วย
ผมไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ผมค่อนข้างเฟลมาก มันเหมือนว่าเขาแค่คบๆผมไปงั้นแหละ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็เลือกจะคบกับเขา เพราะผมไม่อยากเสียโอกาสจะได้คบกับคนที่ตัวเองรักแม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกชอบผมก็เถอะ แล้วนั้นคือจุดเริ่มต้นของความรักระหว่างผมกับเขา
เราคบกันแล้ว แต่มันแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย เขายังเหมือนเดิม สงสัยผมจะคาดหวังมากเกินไปว่าเขาจะเปลี่ยน แต่ก็นะ ผมเลือกแล้ว ในเมื่อเขาเหมือนเดิม ผมจะเปลี่ยนเขาเอง พอคิดได้แบบนั้นผมก็เริ่มแผนการ ผมต้องทำให้เขารักผมให้ได้
ผมพยายามอย่างนักในการเป็นแฟนในแบบที่เขาชอบ แต่ปัญหาคือผมไม่รู้ว่าเขาชอบแบบไหน ผมก็เลยลองผิดลองถูก แต่ผลคือเขาก็เฉยๆ ไม่ได้ยินดียินร้าย จะทำหน้ารำคาญก็ตอนที่ผมกวนเขาตอนทำงาน ชวนคุยมากไป หรือว่างอแงมากๆ แต่เขาก็ไม่ได้ว่าหรือด่าอะไร สำหรับผมเขาเป็นผู้ใหญ่ที่มีความอดทนมาก มากจนมันมากไป จนเหมือนเขาตายด้านเรื่องความรู้สึก แต่ผมกลับยิ่งชอบที่เขาเป็นแบบนี้ เพราะด้วยบุคลิคแบบนี้ ทำให้คนอื่นเข้าถึงตัวเขายาก ประมานว่า ไม่มีใครทนเขาได้นอกจากผม
มาพูดถึงเรื่องเซ็ก กันบ้าง ต้องบอกก่อนว่าผมไม่เคยมีอะไรกับใครแม้จะเคยมีแฟนมาก่อน แต่พอมาเป็นแฟนกับเขาผมก็เลี่ยงเซ็กไม่ได้ ความจริงที่น่ากลัวอย่างหนึ่งของแฟนผมคือเขาเซ็กจัดมาก เรามีอะไรกันบ่อย และนาน จนบางทีผมก็คิดว่ามากเกินไป แต่เซ็กทำให้ผมรู้สึกว่าเขารักผมมาก ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือว่ายังไงนะครับ แต่ผมสัมพัสได้ว่าเขารักผมมากจริงๆ
พอขึ้นปี 2 เขาก็ให้ผมย้ายมาอยู่ที่คอนโดของเขา เพราะมันจะสะดวกมากกว่า การที่เราอยู่ด้วยกัน ยิ่งทำให้ผมเห็นเขาในหลายๆด้านมากขึ้น จนเริ่มจะแน่ใจแล้วว่าแฟนผมนั้นเขาแสดงความรู้สึกไม่เก่งเอาซะเลย ยกเว้นเวลาหึงนะครับ เขาหึงแรงมากกกกกกกกกกกกกกก เราทะเลาะกันหลายครั้งเพราะแค่ผมยิ้มให้คนที่เจอกันตามท้องถนน คือผมก็แค่ยิ้ม ยิ้มไปงั้นๆตามประสาจะให้ทำหน้าบูดมันก็ไม่ใช่ แต่แฟนผมเขาไม่คิดแบบนั้น เขาจะโกดมากถ้าผมยิ้มให้คนอื่น ผมเลยต้องทำหน้าเฉยๆจนตอนนี้ติดเป็นนิสัยละ 5555
อ่านมาตั้งเยอะก็พอจะรู้นะครับว่าความรักของผมมันช่างเรียบง่ายไม่มีอะไรเลย ครับ ใช่ มันเรียบง่ายมาก เพราะเหมือนจะมีแค่ผมที่ดิ้น แต่เขากลับนิ่งสงบมาก บางครั้งก็น้อยใจนะที่เขาเอาแต่นิ่งๆ แต่ถึงผมน้อยใจไปก็ไม่ได้อะไร เลย ปลง 55555
เรื่องที่เราคบกันเพื่อนและพี่ๆในมหาลัยผมรู้นะครับ แต่ครอบครัวของแฟนผมไม่รู้ ผมนึกหวั่นเรื่องความสัมพันของเรา ว่าถ้าผู้ใหญ่รู้จะรับได้มั้ย แต่แฟนผมก็ทำให้ผมต้องอึ้งอีกครั้ง เมื่อเขาพาผมไปหาพ่อแม่พี่น้องเขาในวันสงกรานต์ แล้วบอกว่า ผมคือแฟนของเขา โห ตอนนั้นมันแบบ สติผมหายไปเลย อยู่ๆก็บอกกับพ่อแม่พี่น้องตัวเองแบบนั้นโดยที่ผมไม่รู้เรื่องมากก่อน จะให้ผมมีสติอยู่ได้ก็เกินไปแล้ว ผมตกใจจนแทบจะร้องไห้ กลัวพ่อแม่เขาไล่ออกจากบ้าน แต่ก็ไม่โดนไล่หรอก พ่อของเขาดูตกใจ แต่แม่เขาไม่ตกใจเท่าไร พอแนะนำแล้วแม่เขาก็เข้ามาทักทายผม ยิ้มให้ พาไปนั่งคุยเกี่ยวกับเรื่องของแฟนผม ทำให้ผมหายกลัว ตอนนี้ผมคิดว่าทุกอย่างมันง่ายไปหมดเพราะคิดครอบครัวเขารู้เรื่องแล้วมั้งว่าลูกชายตัวเองเป็นแบบไหน แต่ผมเพิ่งมารู้ความจริงหลังจากนั้นว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด กว่าครอบครัวของเขาจะยอมรับได้ก็นานเกือบปี แต่เพราะไม่สามารถห้ามแฟนผมได้ ครอบครัวเลยต้องปล่อยเลยตามเลย คิดดูแล้วกันว่าแฟนผมอะสายแข็งแค่ไหน 55555
ความรักของผมดำเนินมาเรื่อยๆ จนเข้าปีที่ 3 แต่ผมกลับไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากปากแฟนเลย มีแต่ผมนี่แหละที่บอกว่ารักเขาอยู่ฝ่ายเดียว ผมค่อนข้างน้อยใจมาก แต่พอได้ยินประโยคหนึ่งจากปากแฟนผมก็หายน้อยใจเลย เขาพูดว่า " จำเป็นต้องบอกรักกันให้วุ่นวายด้วยหรอ ในเมื่อการกระทำสำคัญกว่าคำพูด" แน่นอนคับ คบกันมาสามปีแค่นี้ก้น่าจะชัดเจนพอแล้ว
ถึงเราจะดูรักกันดีแต่ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะดีนะครับ ผมกับแฟนก็ทะเลาะกันบ่อยๆ ส่วนมากจะเป็นผมที่งอน แฟนผมเขาก็ง้อบ้างไม่ง้อบ้าง 555 คือผมเองก็ชอบงอนไปเรื่อย แต่ไม่ได้งอนอะไรมากมายหรอก ปล่อยผมไว้สักพักผมก็หายงอน
ตลอดเวลาที่เราคบกันมา 4 ปี ผมรู้สึกได้ว่าเขาทั้งรักและห่วงผมมาก ไม่ว่าผมจะทำอะไรไปไหน เขาก็มักจะคอยเป็นห่วงตลอด แล้วก็ตามใจผมสุดๆด้วย 5555 ไม่อยากจะโม้แต่ขอหน่อย ผมเพิ่งอ้อนให้เขาซื้อรถให้เมื่อไม่กี่เดือนนี้เอง ตอนแรกเขาไม่ยอมนะ แต่ผมอ้อนหนักๆเขาก็ยอม แถมยังซื้อรถยี่ห้อที่เกินกว่าที่ผมอยากได้ให้ด้วย 555 อิจฉาผมมั้ย 55555
และในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 นี้ เราก็จะแต่งงานกันแล้วครับ 5555555 คือผมดีใจจนเนื้อเต้นแล้วอะ อยากแต่งเร็วๆหลังจากเสียตัวมานับครั้งไม่ถ้วน 5555
เอาละ สรุป ทั้งหมดทั้งมวลที่เล่ามานี่ ก็แค่อยากจะบอกว่า ไม่ต้องตามหามันหรอกคับรักแท้ แค่มีความสุขกับความรักของคุณก็พอ ผมเองก็ไม่รู้ว่าผมกับเขามาถึงตรงนี้ได้ยังไง แต่เราก็ผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกัน ผมคิดว่าความเข้าใจเป็นสิ่งสำคัญนะครับ เอาใจเขามาใส่ใจเราให้มากๆ แล้วก็ซื่อสัตย์กับคนรักด้วยนะ แต่ก็นะ ต่อให้ดีแค่ไหน ถ้าไม่ใช่มันก็ไม่ใช่อยู่ดี สุดท้ายนี้ผมก็ขอให้ทุกคนมีความสุขกับความรัก ส่วนคนไหนที่ไม่มีแฟนก็ขอให้มีแฟนกันนะครับ จริงๆไม่ต้องรีบร้อนก็ได้หรอกความรักเป็นเรื่องของความรู้สึกเนอะ
ขอบคุนที่เข้ามาอ่านนะครับ บายๆ so long
นี่จะใช่รักแท้ในหมูเกย์มั้ย?
ก่อนจะเข้าเรื่อง ผมขอแนะนำตัวก่อนนะ ผมเป็นเกย์คนหนึ่งในประเทศไทย ทำงานเป็นวิศวะกร แต่ไม่ขอบอกชื่อบริษัทนะครับ อยู่ในกรุงเทพเนี่ยแหละ
ผมมีแฟนที่อายุห่างกันมาก แฟนผมตอนนี้ก็อายุ 32 ห่างกัน 8 ปีเลยทีเดียว ผมคบกับแฟนมาได้ 4 ปี รู้จักกันตอนแรกตอนผมอยู่ปี 1 มันเป็นความบังเอิญที่แฟนผมเป็นรุ่นพี่ที่จบไปแล้วของสายระหัสผม วันนัดเลี้ยงสายครั้งใหญ่เราเลยได้เจอกันโดยบังเอิญ ตอนที่เจอกันครั้งแรก ผมรู้สึกเหมือนตกหลุมรัก อารมณ์แบบกระโดดลงในหลุมที่ใหญ่มากๆ เจ็บไปทั้งตัวเลย 5555 แฟนผมหล่อมากคับ หล่อแบบคมๆ ตาดุ ทวดระหัสผมบอกว่าแฟนผมเป็นเฮดว๊ากเก่า ถึงว่าหน้าโคตรดุ ถึงจะรู้สึกชอบแต่ผมก็แอบกลัว ก็แฟนผมเล่นไม่พูดไม่จา นั่งนิ่งๆฟังน้องๆคุยกัน ยกเหล้าขึ้นดื่มบาง ขยับตัวบาง แต่ก็ไม่พูดอะไร แต่นั้นแหละคับเสน่ห์ของเขา 5555
หลังจากงานเลี้ยงสายระหัส เราก็ไม่เจอกันอีก ผมอยากเจอแฟนผมมากขนาดว่ายอมบากหน้าไปขอไลน์แฟนกับทวดระหัส แต่ทวดระหัสเองก็ไม่มีไลน์แฟนผม ตอนนั้นหมดหวังแล้วคับ แต่ก็เหมือนฟ้าจะเห็นใจบันดาลให้เราได้เจอกันอีกครั้งที่ห้างสรรพสินค้าที่หนึ่งในกรุงเทพ ผมไปที่นั่นเพื่อจะดูหนังคนเดียว(เพื่อนเบี้ยวนัด)และเห็นเขากำลังยืนดูโปรแกรมหนังอยู่ วินาทีนั้นผมบอกกับตัวเองว่าผมจะไม่พลาดโอกาสที่จะได้ทำความรู้จักเขาเด็ดขาด ผมตัดสินใจเข้าไปทัก เขาเหมือนจะจำผมไม่ได้ ผมเลยแนะนำตัวไปว่าเป็นน้องในสายระหัสของเขา เขาก็ทำหน้าเหมือนจะนึกออกแต่ก็ยังเงียบ เรามองหน้ากันอยู่นานเลยแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร คือผมมัวแต่อึ่งกับความหล่อของเขาอะครับ คนอะไร
ผ่านมาเกือบ 6 เดือน ที่เราอยู่ในสถานะแค่รุ่นพี่รุ่นน้อง ทำให้ผมรู้ว่า เขาบ้างานมาก บวกกับเป็นคนนิ่งเงียบ เลยทำให้เขาไม่น่าสนใจ ดูเผินๆเหมือนผมเจ้าระเบียบ แต่จริงๆเขาไม่ใช่นะครับ ออกจะสบายๆ แต่เรื่องความโหดนี่ต้องบอกเลยว่าเยอะมาก 5555 เขาหน้าตาดีเลยทำให้มีผู้หญิงแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย ทางครอบครัวเขาเองก็อยากให้เขาแต่งงานมาก แต่เจ้าตัวก็ไม่สนใจจะคบใครจริงๆจังๆ เขาชอบที่จะอยู่แบบนี้อะครับ ซึ่งมันดีกับผมมาก เพราะมั่นใจได้มากเลยว่าเขาจะไม่มีใคร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่นอนกับผู้หญิงเลยนะครับ ถึงจะไม่มีแฟนแต่เขาก็ชอบวันไนท์สเตกับผู้หญิงอยู่บ่อยๆ ผมไม่ชอบเลย แต่ก็ต้องยอมรับเพราะผมกับเขาเราไม่ได้เป็นอะไรกัน
แต่แล้วอยู่ๆวันหนึ่งผมก็เกิดบ้าอยากได้เขาเป็นแฟนจริงๆขึ้นมา ผมเลยตัดสินใจสารภาพรัก ฟังดูบ้ามากๆเลยเพราะดูยังไงก็แห้ว แต่ใครจะคิดว่าเขาจะตกลง เขาบอกตกลงแบบไม่มีความตกใจอะไร เหมือนว่ารู้มานานแล้ว ผมก็เลยถามว่าไม่ตกใจหรอ ไม่รังเกียจหรอ เขาตอบว่า ไม่นิ รู้นานแล้ว เป็นเกย์นะไม่ใช่เชื้อโรคจะรังเกียจทำไม คือมันบ้ามาก ผมคิดว่ามีแค่ผมที่บ้าทำเรื่องแบบนี้ แต่เขาบ้ากว่าซะอีกที่ตอบตกลง ผมเลยถามอีกว่า ชอบผมอยู่ก่อนหน้านี้แล้วหรอ ทำไมตกลงง่ายจัง เขาตอบว่า ไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบ ตอนนั้นงงๆ เลยถามต่อว่า อ้าวแล้วตกลงคบทำไม เขาตอบว่า ก็ขอคบนิ เลยคบด้วย
ผมไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ผมค่อนข้างเฟลมาก มันเหมือนว่าเขาแค่คบๆผมไปงั้นแหละ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็เลือกจะคบกับเขา เพราะผมไม่อยากเสียโอกาสจะได้คบกับคนที่ตัวเองรักแม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกชอบผมก็เถอะ แล้วนั้นคือจุดเริ่มต้นของความรักระหว่างผมกับเขา
เราคบกันแล้ว แต่มันแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย เขายังเหมือนเดิม สงสัยผมจะคาดหวังมากเกินไปว่าเขาจะเปลี่ยน แต่ก็นะ ผมเลือกแล้ว ในเมื่อเขาเหมือนเดิม ผมจะเปลี่ยนเขาเอง พอคิดได้แบบนั้นผมก็เริ่มแผนการ ผมต้องทำให้เขารักผมให้ได้
ผมพยายามอย่างนักในการเป็นแฟนในแบบที่เขาชอบ แต่ปัญหาคือผมไม่รู้ว่าเขาชอบแบบไหน ผมก็เลยลองผิดลองถูก แต่ผลคือเขาก็เฉยๆ ไม่ได้ยินดียินร้าย จะทำหน้ารำคาญก็ตอนที่ผมกวนเขาตอนทำงาน ชวนคุยมากไป หรือว่างอแงมากๆ แต่เขาก็ไม่ได้ว่าหรือด่าอะไร สำหรับผมเขาเป็นผู้ใหญ่ที่มีความอดทนมาก มากจนมันมากไป จนเหมือนเขาตายด้านเรื่องความรู้สึก แต่ผมกลับยิ่งชอบที่เขาเป็นแบบนี้ เพราะด้วยบุคลิคแบบนี้ ทำให้คนอื่นเข้าถึงตัวเขายาก ประมานว่า ไม่มีใครทนเขาได้นอกจากผม
มาพูดถึงเรื่องเซ็ก กันบ้าง ต้องบอกก่อนว่าผมไม่เคยมีอะไรกับใครแม้จะเคยมีแฟนมาก่อน แต่พอมาเป็นแฟนกับเขาผมก็เลี่ยงเซ็กไม่ได้ ความจริงที่น่ากลัวอย่างหนึ่งของแฟนผมคือเขาเซ็กจัดมาก เรามีอะไรกันบ่อย และนาน จนบางทีผมก็คิดว่ามากเกินไป แต่เซ็กทำให้ผมรู้สึกว่าเขารักผมมาก ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือว่ายังไงนะครับ แต่ผมสัมพัสได้ว่าเขารักผมมากจริงๆ
พอขึ้นปี 2 เขาก็ให้ผมย้ายมาอยู่ที่คอนโดของเขา เพราะมันจะสะดวกมากกว่า การที่เราอยู่ด้วยกัน ยิ่งทำให้ผมเห็นเขาในหลายๆด้านมากขึ้น จนเริ่มจะแน่ใจแล้วว่าแฟนผมนั้นเขาแสดงความรู้สึกไม่เก่งเอาซะเลย ยกเว้นเวลาหึงนะครับ เขาหึงแรงมากกกกกกกกกกกกกกก เราทะเลาะกันหลายครั้งเพราะแค่ผมยิ้มให้คนที่เจอกันตามท้องถนน คือผมก็แค่ยิ้ม ยิ้มไปงั้นๆตามประสาจะให้ทำหน้าบูดมันก็ไม่ใช่ แต่แฟนผมเขาไม่คิดแบบนั้น เขาจะโกดมากถ้าผมยิ้มให้คนอื่น ผมเลยต้องทำหน้าเฉยๆจนตอนนี้ติดเป็นนิสัยละ 5555
อ่านมาตั้งเยอะก็พอจะรู้นะครับว่าความรักของผมมันช่างเรียบง่ายไม่มีอะไรเลย ครับ ใช่ มันเรียบง่ายมาก เพราะเหมือนจะมีแค่ผมที่ดิ้น แต่เขากลับนิ่งสงบมาก บางครั้งก็น้อยใจนะที่เขาเอาแต่นิ่งๆ แต่ถึงผมน้อยใจไปก็ไม่ได้อะไร เลย ปลง 55555
เรื่องที่เราคบกันเพื่อนและพี่ๆในมหาลัยผมรู้นะครับ แต่ครอบครัวของแฟนผมไม่รู้ ผมนึกหวั่นเรื่องความสัมพันของเรา ว่าถ้าผู้ใหญ่รู้จะรับได้มั้ย แต่แฟนผมก็ทำให้ผมต้องอึ้งอีกครั้ง เมื่อเขาพาผมไปหาพ่อแม่พี่น้องเขาในวันสงกรานต์ แล้วบอกว่า ผมคือแฟนของเขา โห ตอนนั้นมันแบบ สติผมหายไปเลย อยู่ๆก็บอกกับพ่อแม่พี่น้องตัวเองแบบนั้นโดยที่ผมไม่รู้เรื่องมากก่อน จะให้ผมมีสติอยู่ได้ก็เกินไปแล้ว ผมตกใจจนแทบจะร้องไห้ กลัวพ่อแม่เขาไล่ออกจากบ้าน แต่ก็ไม่โดนไล่หรอก พ่อของเขาดูตกใจ แต่แม่เขาไม่ตกใจเท่าไร พอแนะนำแล้วแม่เขาก็เข้ามาทักทายผม ยิ้มให้ พาไปนั่งคุยเกี่ยวกับเรื่องของแฟนผม ทำให้ผมหายกลัว ตอนนี้ผมคิดว่าทุกอย่างมันง่ายไปหมดเพราะคิดครอบครัวเขารู้เรื่องแล้วมั้งว่าลูกชายตัวเองเป็นแบบไหน แต่ผมเพิ่งมารู้ความจริงหลังจากนั้นว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด กว่าครอบครัวของเขาจะยอมรับได้ก็นานเกือบปี แต่เพราะไม่สามารถห้ามแฟนผมได้ ครอบครัวเลยต้องปล่อยเลยตามเลย คิดดูแล้วกันว่าแฟนผมอะสายแข็งแค่ไหน 55555
ความรักของผมดำเนินมาเรื่อยๆ จนเข้าปีที่ 3 แต่ผมกลับไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากปากแฟนเลย มีแต่ผมนี่แหละที่บอกว่ารักเขาอยู่ฝ่ายเดียว ผมค่อนข้างน้อยใจมาก แต่พอได้ยินประโยคหนึ่งจากปากแฟนผมก็หายน้อยใจเลย เขาพูดว่า " จำเป็นต้องบอกรักกันให้วุ่นวายด้วยหรอ ในเมื่อการกระทำสำคัญกว่าคำพูด" แน่นอนคับ คบกันมาสามปีแค่นี้ก้น่าจะชัดเจนพอแล้ว
ถึงเราจะดูรักกันดีแต่ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะดีนะครับ ผมกับแฟนก็ทะเลาะกันบ่อยๆ ส่วนมากจะเป็นผมที่งอน แฟนผมเขาก็ง้อบ้างไม่ง้อบ้าง 555 คือผมเองก็ชอบงอนไปเรื่อย แต่ไม่ได้งอนอะไรมากมายหรอก ปล่อยผมไว้สักพักผมก็หายงอน
ตลอดเวลาที่เราคบกันมา 4 ปี ผมรู้สึกได้ว่าเขาทั้งรักและห่วงผมมาก ไม่ว่าผมจะทำอะไรไปไหน เขาก็มักจะคอยเป็นห่วงตลอด แล้วก็ตามใจผมสุดๆด้วย 5555 ไม่อยากจะโม้แต่ขอหน่อย ผมเพิ่งอ้อนให้เขาซื้อรถให้เมื่อไม่กี่เดือนนี้เอง ตอนแรกเขาไม่ยอมนะ แต่ผมอ้อนหนักๆเขาก็ยอม แถมยังซื้อรถยี่ห้อที่เกินกว่าที่ผมอยากได้ให้ด้วย 555 อิจฉาผมมั้ย 55555
และในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 นี้ เราก็จะแต่งงานกันแล้วครับ 5555555 คือผมดีใจจนเนื้อเต้นแล้วอะ อยากแต่งเร็วๆหลังจากเสียตัวมานับครั้งไม่ถ้วน 5555
เอาละ สรุป ทั้งหมดทั้งมวลที่เล่ามานี่ ก็แค่อยากจะบอกว่า ไม่ต้องตามหามันหรอกคับรักแท้ แค่มีความสุขกับความรักของคุณก็พอ ผมเองก็ไม่รู้ว่าผมกับเขามาถึงตรงนี้ได้ยังไง แต่เราก็ผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกัน ผมคิดว่าความเข้าใจเป็นสิ่งสำคัญนะครับ เอาใจเขามาใส่ใจเราให้มากๆ แล้วก็ซื่อสัตย์กับคนรักด้วยนะ แต่ก็นะ ต่อให้ดีแค่ไหน ถ้าไม่ใช่มันก็ไม่ใช่อยู่ดี สุดท้ายนี้ผมก็ขอให้ทุกคนมีความสุขกับความรัก ส่วนคนไหนที่ไม่มีแฟนก็ขอให้มีแฟนกันนะครับ จริงๆไม่ต้องรีบร้อนก็ได้หรอกความรักเป็นเรื่องของความรู้สึกเนอะ
ขอบคุนที่เข้ามาอ่านนะครับ บายๆ so long