ทำไมคนไทยไม่เข้าใจสักทีว่าคนเป็นโรคจิตยังไม่ถึงขั้นเป็นคนบ้านะ

ตอนที่ดิฉันเข้ามหาลัยดิฉันเป็นโรคกลัวสังคม พอเจอคนก็มีอาการแปลกๆ  จนเพื่อนคงคิดว่าเราเป็นบ้า

เรื่องที่1เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนที่ดิฉันเรียนหนัก มีสอบทุกอาทิตย์ เพื่อนก็ชอบมาถามช่วงสอบว่าข้อนี้ทำไง  ไม่ได้ถามข้อเดียวนะถามทุกข้อ  แล้วมันเป็นวิชาที่ต้องใช้เครื่องคิดเลข พอหันกลับมาจะทำของตัวเอง ก็ลืมละถึงไหน อาจารย์ก็เห็นว่าเค้าถาม อาจารย์มองตลอด  จนเราทนไม่ไหว เพราะมันหนักมาก เราเลยไม่ค่อยคุยกับเพื่อนคนนี้เลย  พอเราไม่คุยเท่านั้นแหละ เค้านินทากับเพื่อนทางโทรศัพท์ต่อหน้าเรา แต่พูด เบาๆ ว่ามันบ้า แค่ไม่คุยด้วย ไม่ให้ลอกถึงกับด่า เราไม่เคยด่าไม่เคยนินทาเค้าเลย


เรื่องที่2 แฟนเราเคยเล่าให้ฟังว่าเพื่อนคนนี้เคยนินทาเรา หาว่าเราบ้า  เราเสียใจมาก  พอเจอเพื่อคนที่นินทาเรา เรียนวิชาเดียวกัน เราเลยตั้งใจเรียนจนได้คะแนนเกือบเต็ม แต่เพื่อนคนนั้นได้คะแนนตก อาจารย์ก็บอกให้ไปดรอบ

คิดในใจเพื่อนๆเห็นเราบ้า  บ้าก็บ้าวะ  แต่คนบ้าเรียนดีกว่าคนปกตินี่น่าคิดนะ  

เฮ้อ ถ้าสังคมเป็นแบบนี้ก็ไม่อยากเข้าไปเลย อยากให้คนปกติมาอ่านเค้าจะได้เข้าใจคนเป็นโรคอย่างเรา คนเป็นโรคนี้ต้องการกำลังใจจากคนรอบข้างมาก ดีนะเราเข้มแข็ง ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ถือว่าเค้าไม่ได้พูด แต่เราเอาชนะด้วยการกระทำมากกว่า เราไม่เคยไปทำร้ายใคร  คนเป็นโรคนี้ไม่จำเป็นต้องทำร้ายใครเสมอไป จิตใจคนเป็นโรคนี้ก็อ่อนแอพออยู่แล้ว อย่าไปซ้ำเติมเลยบาปจะติดตัวเอา
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่