....บางทีมันก็มีเรื่องอึดอัดอยู่ในหัว จนอยากจะมาระบายให้ใครฟัง มันอาจจะดูเพ้อเจ้อในสายตาใครๆ สำหรับผู้ชายที่ยึดติดกับอดีต ผมมีแฟนคนหนึ่งเราคบกันมา 3 เดือน ความสัมพันธ์เราจบด้วยคำว่าเราเข้ากันไม่ได้ นิสัยของเราไม่ตรงกัน ในช่วงที่คบกันมันก็มีทั้งดีทั้งแย่ มันอาจจะดูน้อยนะแบบเห้ย ก็แค่ 3 เดือนปะวะ แปปเดี๋ยวเอง เดี๋ยวก็ลืม เดี๋ยวก็มีใหม่วะ แต่ความเป็นจริงมันไม่ง่ายเหมือนปากพูด ไม่ใช่ฝ่ายถูกทิ้งไม่เข้าใจหรอก กว่าเราจะเจอคนที่เราอยากตั้งคบ อยากเดินจับมือ อยากดูแลมันไม่ได้เจอง่ายๆเลยนะ (ความจริงอยากเล่าให้ละเอียดนะ ตั้งแต่ก่อนคบ แต่มันจะน้ำเน่าไปไม่ใช่วิถีผู้ชาย)
ตั้งแต่เลิกกันมามันก็มีแต่เงียบ ค่อยๆคุยกันน้อยลงๆ ผมลืมบอกไปว่าเธอมีเพื่อนที่เป็นแฟนเก่าของเธอ แต่เพราะเป็นเพื่อนในกลุ่มทำให้ต้องเรียนด้วยกันทำงานด้วยกันตลอด มันเป็นปัญหาตั้งแต่ตอนเราคบกัน ซึ่งผมก็ไม่โอเคอยู่แล้วล่ะกับการที่คนรักของเราต้องอยู่กับแฟนเก่า เรียนด้วยกันกินข้าวด้วยกัน ไหนจะงานกลุ่มมากมาย ช่วงที่คบก็ทะเลาะกันบ่อยมาก แต่ก็นะทะเลาะกันเรื่องนี้ทีไรก็จบด้วยประโยคที่ว่า "ก็เป็นเพื่อนกันจะให้ทำยังไง" ผมก็ต้องยอมไปตามสภาพ แพ้ตลอด ผมว่าผมบ่นเยอะไปแล้วล่ะ เข้าเรื่องดีกว่า . . . ก็ตั้งแต่ที่เลิกกัน เธอก็คุยกับผมน้อยลงทักเช้าตอบมืดหรือบางทีก็ข้ามไปอีกวัน คุยกันแบบถามคำตอบคำ ก็นะเลิกกันแล้วนี่หว่าอะไรๆก็ไม่เหมือนเดิมอยู่แล้ว แต่เธอก็เคยบอกผมนะว่าเลิกกันแล้วก็เป็นเพื่อนกันได้ แต่ผมีสิปากบอกเป็นเพื่อนกันได้แต่ในใจนี่ร้อนรุ่มสุดๆ วันๆคิดแต่ว่าเธอไปอยู่ไหนทำอะไร วันๆไม่เป็นอันทำอะไร เครียดก็เมาจนไม่ตื่นไปเรียนมันเป็นช่วงที่แย่มากนะ ช่วงอกหักเนี่ย แต่ที่ทำให้ความสัมพันธ์ในแบบเพื่อนของเราสองคนมันไปกันไม่รอด แล้วทำให้เธอมาบอกกับผมว่าเราควรเลิกคุยกันไปเลยดีกว่า นั่นก็คงเป็นเพราะผมเองที่ใจไม่นิ่งพอที่จะคิดกับเธอแค่เพื่อนตามที่เราได้ตกลงกัน ก็จะให้ผมไปนิ่งได้ไงล่ะ ยิ่งเรื่องแฟนเก่าของเธอที่ทุกวันนี้ตัวแทบจะติดกัน จะให้ผมนิ่งได้ไง บางครั้งผมก็ขาดสติจนแทบจะมีเรื่องแต่ก็ดึงตัวเองกลับมาได้ ก็นะคนแพ้ไม่มีสิทธิอะไร แต่ไอที่มันสุดๆก็ตอนเธอมาพูดว่า "เราว่าเราเลิกคุยกันเถอะนะ ถ้าเรากลับไปคบกับแฟนเก่า แกคงเกลียดเราแน่ๆ" ผมนี่ใจหวิวเลยครับ มันทำให้ผมคิดนะว่านี่เธอเลิกกับผมเพื่ออยากกลับมาคบกับแฟนเก่า? มันมีหลายเรื่องที่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไม เพราะอะไร คำว่าไม่ใช่ เราเข้ากันไม่ได้ เหตุผลบ้าๆบอๆพวกนี้ ผมทนไม่ได้จริงๆ มันรับไม่ไหวแน่ๆถ้าเธอกลับไปคบกับแฟนเก่า แล้วยิ่งเวลาที่เธอไปเรียนกับแฟนเก่าของเธอจะเป็นช่วงที่เธอไม่ตอบไลน์ คงเกรงใจหรือไม่อยากให้แฟนเก่าเธอเห็นแหละ มันน่าน้อยใจนะ น่าโมโห เจ็บใจมากๆ ผมก็ไปน้อยใจใส่ในไลน์เธอสิ เป็นประเด็ดดราม่าที่ทำให้ผมโดนเธอว่าใส่แล้วเธอเงียบหายไป เธอบอกว่าเธอไม่โอเคที่เราเป็นแบบนี้ เธอเลยบอกผมว่าเราเลิกคุยกันเหอะ คุยไปแล้วได้อะไรวะ จะคุยทำไม ก่อนที่เธอจะเงียบหายไป ผมรู้สึกแย่มากๆ
ที่เราเป็นเพื่อนกันไม่ได้ก็คงเพราะความรู้สึกที่มันห้ามไม่อยู่ ผมก็ไม่รู้ว่าผมต้องทำยังไง ให้เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิม เป็นเหมือนตอนเราจีบกัน ผมไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไงกับเรื่องแฟนเก่าของเธอ แล้วถ้าเขาสองคนกลับไปคบกันจริงๆ ผมจะรับไหวไหม แค่ผมไม่อยากให้เธอหายไปไหน อยากคุยอยากเป็นเพื่อนกับเธอ ก็ยังคิดถึง ยังห่วง ยังรักอยู่ ผมก็ไม่รู้ต้องทำตัวแบบไหนห้ามความรู้สึกตัวเองยังไงดีเหมือนกัน มันอาจจะไม่มีโอกาสที่เราจะกลับมาคบกันได้อีก แต่ผมก็อยากมีเขาแบบนี้เรื่อยๆไป มันเป็นความสุขในมุมเล็กๆของผมนะที่ได้คุย ผมเหลืออยู่แค่นี้ เศษส่วนเล็กๆของความรักของผม.
อยากรักษาคนรักไว้ แค่ในฐานะเพื่อนก็พอแล้ว ....
ตั้งแต่เลิกกันมามันก็มีแต่เงียบ ค่อยๆคุยกันน้อยลงๆ ผมลืมบอกไปว่าเธอมีเพื่อนที่เป็นแฟนเก่าของเธอ แต่เพราะเป็นเพื่อนในกลุ่มทำให้ต้องเรียนด้วยกันทำงานด้วยกันตลอด มันเป็นปัญหาตั้งแต่ตอนเราคบกัน ซึ่งผมก็ไม่โอเคอยู่แล้วล่ะกับการที่คนรักของเราต้องอยู่กับแฟนเก่า เรียนด้วยกันกินข้าวด้วยกัน ไหนจะงานกลุ่มมากมาย ช่วงที่คบก็ทะเลาะกันบ่อยมาก แต่ก็นะทะเลาะกันเรื่องนี้ทีไรก็จบด้วยประโยคที่ว่า "ก็เป็นเพื่อนกันจะให้ทำยังไง" ผมก็ต้องยอมไปตามสภาพ แพ้ตลอด ผมว่าผมบ่นเยอะไปแล้วล่ะ เข้าเรื่องดีกว่า . . . ก็ตั้งแต่ที่เลิกกัน เธอก็คุยกับผมน้อยลงทักเช้าตอบมืดหรือบางทีก็ข้ามไปอีกวัน คุยกันแบบถามคำตอบคำ ก็นะเลิกกันแล้วนี่หว่าอะไรๆก็ไม่เหมือนเดิมอยู่แล้ว แต่เธอก็เคยบอกผมนะว่าเลิกกันแล้วก็เป็นเพื่อนกันได้ แต่ผมีสิปากบอกเป็นเพื่อนกันได้แต่ในใจนี่ร้อนรุ่มสุดๆ วันๆคิดแต่ว่าเธอไปอยู่ไหนทำอะไร วันๆไม่เป็นอันทำอะไร เครียดก็เมาจนไม่ตื่นไปเรียนมันเป็นช่วงที่แย่มากนะ ช่วงอกหักเนี่ย แต่ที่ทำให้ความสัมพันธ์ในแบบเพื่อนของเราสองคนมันไปกันไม่รอด แล้วทำให้เธอมาบอกกับผมว่าเราควรเลิกคุยกันไปเลยดีกว่า นั่นก็คงเป็นเพราะผมเองที่ใจไม่นิ่งพอที่จะคิดกับเธอแค่เพื่อนตามที่เราได้ตกลงกัน ก็จะให้ผมไปนิ่งได้ไงล่ะ ยิ่งเรื่องแฟนเก่าของเธอที่ทุกวันนี้ตัวแทบจะติดกัน จะให้ผมนิ่งได้ไง บางครั้งผมก็ขาดสติจนแทบจะมีเรื่องแต่ก็ดึงตัวเองกลับมาได้ ก็นะคนแพ้ไม่มีสิทธิอะไร แต่ไอที่มันสุดๆก็ตอนเธอมาพูดว่า "เราว่าเราเลิกคุยกันเถอะนะ ถ้าเรากลับไปคบกับแฟนเก่า แกคงเกลียดเราแน่ๆ" ผมนี่ใจหวิวเลยครับ มันทำให้ผมคิดนะว่านี่เธอเลิกกับผมเพื่ออยากกลับมาคบกับแฟนเก่า? มันมีหลายเรื่องที่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไม เพราะอะไร คำว่าไม่ใช่ เราเข้ากันไม่ได้ เหตุผลบ้าๆบอๆพวกนี้ ผมทนไม่ได้จริงๆ มันรับไม่ไหวแน่ๆถ้าเธอกลับไปคบกับแฟนเก่า แล้วยิ่งเวลาที่เธอไปเรียนกับแฟนเก่าของเธอจะเป็นช่วงที่เธอไม่ตอบไลน์ คงเกรงใจหรือไม่อยากให้แฟนเก่าเธอเห็นแหละ มันน่าน้อยใจนะ น่าโมโห เจ็บใจมากๆ ผมก็ไปน้อยใจใส่ในไลน์เธอสิ เป็นประเด็ดดราม่าที่ทำให้ผมโดนเธอว่าใส่แล้วเธอเงียบหายไป เธอบอกว่าเธอไม่โอเคที่เราเป็นแบบนี้ เธอเลยบอกผมว่าเราเลิกคุยกันเหอะ คุยไปแล้วได้อะไรวะ จะคุยทำไม ก่อนที่เธอจะเงียบหายไป ผมรู้สึกแย่มากๆ
ที่เราเป็นเพื่อนกันไม่ได้ก็คงเพราะความรู้สึกที่มันห้ามไม่อยู่ ผมก็ไม่รู้ว่าผมต้องทำยังไง ให้เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิม เป็นเหมือนตอนเราจีบกัน ผมไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไงกับเรื่องแฟนเก่าของเธอ แล้วถ้าเขาสองคนกลับไปคบกันจริงๆ ผมจะรับไหวไหม แค่ผมไม่อยากให้เธอหายไปไหน อยากคุยอยากเป็นเพื่อนกับเธอ ก็ยังคิดถึง ยังห่วง ยังรักอยู่ ผมก็ไม่รู้ต้องทำตัวแบบไหนห้ามความรู้สึกตัวเองยังไงดีเหมือนกัน มันอาจจะไม่มีโอกาสที่เราจะกลับมาคบกันได้อีก แต่ผมก็อยากมีเขาแบบนี้เรื่อยๆไป มันเป็นความสุขในมุมเล็กๆของผมนะที่ได้คุย ผมเหลืออยู่แค่นี้ เศษส่วนเล็กๆของความรักของผม.