ผมมีโอกาศได้เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งผ่านเฟสบุ๊ค เราเริ่มคุยกันเมื่อ 29กันยายน 2558 ซึ่งตอนนั้นเธอไม่มีแฟนนะครับ เราก็คุยกันมาตลอดทุกวัน แต่แค่คุยในแชทนะครับ ไม่เคยได้ยินเสียง ไม่เคยเจอหน้ากัน แต่แล้ววันนึงก็มีโอกาศได้เจอกันครับ คือผมไปกินเหล้าที่ร้านชื่อดังแห่งหนึ่ง ย่านสาย1 บ้านเธออยู่ใกล้ๆพอดีครับ เธอเลยขับรถออกมาหา ซึ่งพอได้เจอหน้ากันก็เป็นเหตุให้ความสัมพันธ์ เริ่มที่จะลึกมากขึ้น (แต่คืนนั้นเราไม่ได้มีอะไรกันนะครับ แค่นั่งดื่มด้วยกันนิดหน่อย แล้วก็ต่างคนต่างแยกย้ายกลับ" หลังจากนั้นเราก็คุยกันบ่อยขึ้น สนิทขึ้น แต่แล้วอยู่ดีๆเธอก็มีแฟนครับ เหมือนประมาณว่าเธอคุย2คน โดยเธอบอกกับผมว่า ตอนที่เธอเริ่มคุยกับผมเธอยังไม่มีแฟนจริงๆนะ ก็คงประมาณว่าคุยกับคนนั้นมาก่อนหน้าที่จะคุยกับผม แต่พึ่งจะตัดสินใจคบกัน ประมาณนี้มั้งครับ ผมก็ไม่ได้ถามอะไรมาก แต่ในใจก็เจ็บนะแต่เก็บอาการเก่งครับ5555 แต่เรา2คนก็ยังคุยกันปกตินะครับ คุยกันทุกวัน จนมาช่วงหลังๆก็นัดเจอกันครับ จากอาทิตละวัน ก็ขยับเป็นอาทิตละ3-4วัน เราเจอกันบ่อยมากครับ จนผมเริ่มถล่ำตัว ให้ใจไปเต็มๆโดยไม่สนใจว่าเธอมีแฟนอยู่แล้ว ผมรู้สึกดีกับเธอมาก ซึ่งเธอก็บอกว่ารู้สึกดีกับผม สถานะเราเป็นมากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟนอะครับ จะเรียกว่าผมเป็นกิ๊กก็ได้ มันดูแย่ใช่ไหมครับ แต่ผมก็คิดขึ้นมาบ่อยๆนะครับ ว่ามันไม่ถูกต้อง และอีกอย่างยิ่งคุยกันนานไป ผมยิ่งผูกพันครับ เวลาเห็นเธอโพสอะไรถึงแฟนในเฟสผมก็รู้สึก เวลาอยู่ด้วยกันพอแฟนเธอโทรมา เธอก็ต้องวิ่งออกไปรับสายไกลๆ มันเจ็บมากนะจนผมรู้สึกสงสารตัวเอง จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้แล้วผมเลยตัดสินใจบอกลาเธอครับ แต่เธอก็ส่งข้อความมาในเฟส ในไลน์ ประมาณว่า ไม่ไปได้มั้ย? เหมือนง้อผมอยู่อะครับ ผมก็ใจอ่อนทุกที เพราะผมก็รักเธอมากครับ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ถูกต้องก็ตาม ผมเป็นแบบนี้อยู่หลายรอบ พยายามจะถอยออกมา แต่เธอก็ง้อทุกครั้ง ผมก็กลับไปทุกครั้ง จนล่าสุดนี้ผมพยายามตัดใจครับ บอกลาเธออีกครั้ง โดยที่รอบนี้ผมจะไม่กลับไปอีกแล้ว ผมบล็อคทุกอย่างไปหมดแล้วครับ ไลน์ เฟส ig นั่งบล็อคทั้งน้ำตาครับ ถามว่าเจ็บมั้ย บอกเลยว่าสุดๆ แต่มันก็จำเป็นต้องทำอะครับ จะปล่อยให้ความรู้สึกมันอยู่เหนือความถูกต้องต่อไปไม่ได้แล้ว โดยผมทิ้งข้อความสุดท้ายก่อนที่จะบล็อคไปว่า "ถ้าวันไหนแกไม่มีใคร ถ้าแกยังรู้สึก ถ้าแกยังไม่ลืมเรา ให้แกคิดถึงเราเป็นคนแรกนะ เราไม่ได้หายไปไหน เราจะรอแกอยู่ตรงนี้แหละ"

การต้องตัดใจบอกลา ทั้งๆที่ยังรักมันเจ็บมากนะครับ บางทีอาจจะเจ็บมากกว่าคนที่ถูกบอกลาอีก.