ก่อนอื่นบอกเลยว่าเราเป็นคนไม่สวยแต่ถือว่าครอบครัวมีฐานะดีในระดับนึง เราเป็นคนหน้าตาไม่ดีพูดก็ไม่เก่งไม่มีเสน่ห์เลยคิดว่านะเพราะเกิดมาจนถึงอายุจะ28ละยังไม่มีใครมาจีบเลย^^! เข้าเรื่อง เรากับคนที่เราคุยด้วยไม่เคยเจอไม่เคยรู้จักกันเลยแต่ด้วยมีคนรู้จักซึ่งเป็นญาติฝ่ายชายเขาแนะนำเราให้โดยการแอดไลน์ รูปโปรไฟล์ตอนนั้นอุบาตสุดๆวันที่เขาทักไลนมาเรายังคิดอยู่เลยว่านี่เพื่อนคนไหนแกล้งฉันอีกหรือป่าว รูปหน้าผู้ชายก็บอกเลยบ่ไว้ใจได้แต่แรกเห็นหน้ารูปโปรละแต่เห็นว่า คนที่แนะนำมาให้เขาก็เป็นคนที่มีฐานะคนนึงและรู้จักเราในระดับนึงก็คิดว่าคงไม่เป็นไรลองคุยดูก็ได้แก้เหงา
เราเป็นคนขี้อายคุยกันทางแป้นพิมพ์อยู่นานกว่าจะให้เขาเห็นหน้าทางวีดีโอ โลกเดี๋ยวนี้มันหลอกกันไม่ได้และเราก็หวังจะมีใครที่รับเราได้ที่เราเป็นเรา
แรกๆก็คุยกันมาเรื่อยๆแบบแอบคุยเพื่อนรู้กันไม่กี่คนว่าเรามีคนกำลังคุยอยู่กลัวแป้ก แบบในความคิดตอนแรกคือลองคุย(ใจลึกๆก็หวังว่าจะเป็นคนที่ใช่นั่นแหล่ะ) แฟนเราเขาอยู่ต่างจังหวัดส่วนเราอยู่กทม เขาอายุ25ส่วนเรา27 ไม่เคยคิดว่าจะคุยกับคนอายุน้อยกว่าแต่ด้วยหน้าตาและงานที่ฝ่ายชายทำการพูดคุยดูเป็นใหญ่(หน้าจะเป็นผู้นำเราได้)ยอมรับว่าเราดูนิสัยเดกกว่าจริงๆ
เรากับเขามีโอกาสมาเจอกันช่วงเทศการวันหยุดเจอครั้งแรกก็กลัวๆนิดๆเคยปรึกษาเพื่อนวางแผนเพื่อไม่ให้เจอกันสองต่อสองแต่จนแล้วจนรอดเราก็ไปกันกับเขาสองคน เพราะคิดว่าคงไม่เป็นไรอีกอย่างเคยคุยกับเขาว่าจะเอาคนนั้นไปคนนี้ไปด้วยในครั้งแรกที่เจออะนะ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากให้เราเอาไปด้วยก็ยังไม่ค่อยเขาใจความคิดของเขาเท่าไร พอถามว่าทำไมถึงไม่อยากให้พาคนอื่นมาด้วยก็บอกว่าเราเป็นคนขี้อายยิ่งเอาเพื่อนมาแล้วจะได้คุยกันไหมทำนองนี้(ในใจก็คิดก็จริงที่พูดอีกใจก็คิดว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใจเลยไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ก็ตรงนี้ล่ะเรียกว่าแสดงความจริงใจ)แต่สุดท้ายเราก็ยอมไปไหนมาไหนกับเขาตอนกลางคืนด้วยบอกแค่เพื่อนสนิทว่าอยู่นี่นะทำไรรายงานให้เพื่อนรู้ตลอด
ถึงตอนนี้เราก็ยังไม่ได้ใช้คำว่าแฟนพอถึงวันฉลองปีใหม่เราถือโอกาสนี้เพื่อจะแนะนำให้เพื่อนรู้จักเพื่อช่วยดูอีกทีว่าโอเคไหมคนนี้อะไรงิ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าทุกคนไม่เห็นด้วยที่จะให้เราคบกับเขาด้วยเซ้นบางอย่างของทุกคน เขาบอกแวบแรกที่เห็นคือไม่ผ่านด้วยหน้าตาเขาที่ดูดุและเป็นคนเหมือนมีอะไรบางอย่าง คือเพื่อนเราไซโคตัวเราอย่างหนักมากว่าถ้าคบกับคนนี้รับรองต้องเสียใจเลิกคุยเหรอแต่แบบว่าถึงจุดนี้เรายอมรับว่ารู้สึกดีกับเขาไปแล้วเพราะคุยกันทุกวันจนรู้สึกเป็นเรื่องปกติของชีวิตประจำวันวันไหนที่หายไปนี่คือคิดมากสุดๆ
ยอมรับค่ะคบกันก็หวังจะเป็นคนที่ใช่เราไม่เคยคบใครเป็นตัวเป็นตนพอมีเราก็หวังว่าจะเป็นคนนี้ที่คบกันไปจนแก่เฒ่า คุยกันหลายครั้งว่าเอาจริงๆจะทำยังไงถ้าต้องแต่งงานกันจริงๆเพราะผู้ชายก็กิจการส่วนตัวของเขาเราก็มีของเราต่างคนต่างมีค่ะ คุยๆไปผู้ชายก็บอกต้องลองใช้ชีวิตร่วมกันก่อนซึ่งมันเป็นไปไม่ได้สำหรบเราเพราะครอบครัวเป็นคนหัวโบราณเรากลัวจะทำให้พ่อแม่ผิดหวังและกลัวพลาด กลัวเป็นขี้ปากชาวบ้าน สิ่งเราที่เราคิดคือแต่งแล้วค่ออยู่ แต่เขากลับคิดต่างจากเราซึ่งก็เป็นอีกจุดที่ทำให้เราหาทางออกไม่ได้อีกอย่างคุยกันได้ยังไม่ถึงปี เจอหน้ากันก็แค่3-4ครั้งเองตามวันหยุดเทศกาล
เขาเป็นคนที่ชอบสังสรรคค่ะแต่ตั้งแต่คุยกับเราเขาก็ลดลง(ในใจก็มีคิดล่ะแตรกๆก็งิ)มีอะไรอีกหลายอย่างที่เขายังไม่ชัดเจนกับเราค่ะเช่น เฟสบุ๊ตแรกๆเราจะไม่อยากถ่ายรูปลงหรือแท็กไรเขาเพราะกลัวคนรู้แต่นานๆเขาใจเราก็คิดว่ามันหน้าจะถึงเวลาที่จะเปิดตัว ใช้คำว่าเปิดตัวเลยทีเดียว5555 แต่นั่นล่ะผู้ชายก็อ้างอีกว่าไม่ค่อยเล่นเฟสบุ๊ค จะเชื่อดีไหม เราเปิดใจคุยกันว่าเขาไม่มีความชัดเจนกับเรา เขาก็ถามเราว่าก็คุยกันทุกวัน เวลาที่คุยก็ช่วงกลางวันบางเวลาและช่วง2-4ทุ่มทุกคืน ไม่ชัดเจนยังไงแต่ในใจเราคือ เหมือนเรายังไม่อยากเปิดตัวเราอายที่คบกับเราหรือไใม่มั่นใจว่าเราคือคนที่ใช่เพราะเราไม่ได้สวยไม่หุ่นดีไม่มีไรหน้าดึงดูดใจ
ไว้วันหลังจะมาเล่าต่อค่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนของคุณที่รับฟังและขอความคิดเห็นด้วยค่ะ^^
มีแฟนอยู่กันคนละจังหวัด จะหมั่นใจได้ยังไงว่าเขาจะมีเราแค่คนเดียว
เราเป็นคนขี้อายคุยกันทางแป้นพิมพ์อยู่นานกว่าจะให้เขาเห็นหน้าทางวีดีโอ โลกเดี๋ยวนี้มันหลอกกันไม่ได้และเราก็หวังจะมีใครที่รับเราได้ที่เราเป็นเรา
แรกๆก็คุยกันมาเรื่อยๆแบบแอบคุยเพื่อนรู้กันไม่กี่คนว่าเรามีคนกำลังคุยอยู่กลัวแป้ก แบบในความคิดตอนแรกคือลองคุย(ใจลึกๆก็หวังว่าจะเป็นคนที่ใช่นั่นแหล่ะ) แฟนเราเขาอยู่ต่างจังหวัดส่วนเราอยู่กทม เขาอายุ25ส่วนเรา27 ไม่เคยคิดว่าจะคุยกับคนอายุน้อยกว่าแต่ด้วยหน้าตาและงานที่ฝ่ายชายทำการพูดคุยดูเป็นใหญ่(หน้าจะเป็นผู้นำเราได้)ยอมรับว่าเราดูนิสัยเดกกว่าจริงๆ
เรากับเขามีโอกาสมาเจอกันช่วงเทศการวันหยุดเจอครั้งแรกก็กลัวๆนิดๆเคยปรึกษาเพื่อนวางแผนเพื่อไม่ให้เจอกันสองต่อสองแต่จนแล้วจนรอดเราก็ไปกันกับเขาสองคน เพราะคิดว่าคงไม่เป็นไรอีกอย่างเคยคุยกับเขาว่าจะเอาคนนั้นไปคนนี้ไปด้วยในครั้งแรกที่เจออะนะ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากให้เราเอาไปด้วยก็ยังไม่ค่อยเขาใจความคิดของเขาเท่าไร พอถามว่าทำไมถึงไม่อยากให้พาคนอื่นมาด้วยก็บอกว่าเราเป็นคนขี้อายยิ่งเอาเพื่อนมาแล้วจะได้คุยกันไหมทำนองนี้(ในใจก็คิดก็จริงที่พูดอีกใจก็คิดว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใจเลยไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ก็ตรงนี้ล่ะเรียกว่าแสดงความจริงใจ)แต่สุดท้ายเราก็ยอมไปไหนมาไหนกับเขาตอนกลางคืนด้วยบอกแค่เพื่อนสนิทว่าอยู่นี่นะทำไรรายงานให้เพื่อนรู้ตลอด
ถึงตอนนี้เราก็ยังไม่ได้ใช้คำว่าแฟนพอถึงวันฉลองปีใหม่เราถือโอกาสนี้เพื่อจะแนะนำให้เพื่อนรู้จักเพื่อช่วยดูอีกทีว่าโอเคไหมคนนี้อะไรงิ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าทุกคนไม่เห็นด้วยที่จะให้เราคบกับเขาด้วยเซ้นบางอย่างของทุกคน เขาบอกแวบแรกที่เห็นคือไม่ผ่านด้วยหน้าตาเขาที่ดูดุและเป็นคนเหมือนมีอะไรบางอย่าง คือเพื่อนเราไซโคตัวเราอย่างหนักมากว่าถ้าคบกับคนนี้รับรองต้องเสียใจเลิกคุยเหรอแต่แบบว่าถึงจุดนี้เรายอมรับว่ารู้สึกดีกับเขาไปแล้วเพราะคุยกันทุกวันจนรู้สึกเป็นเรื่องปกติของชีวิตประจำวันวันไหนที่หายไปนี่คือคิดมากสุดๆ
ยอมรับค่ะคบกันก็หวังจะเป็นคนที่ใช่เราไม่เคยคบใครเป็นตัวเป็นตนพอมีเราก็หวังว่าจะเป็นคนนี้ที่คบกันไปจนแก่เฒ่า คุยกันหลายครั้งว่าเอาจริงๆจะทำยังไงถ้าต้องแต่งงานกันจริงๆเพราะผู้ชายก็กิจการส่วนตัวของเขาเราก็มีของเราต่างคนต่างมีค่ะ คุยๆไปผู้ชายก็บอกต้องลองใช้ชีวิตร่วมกันก่อนซึ่งมันเป็นไปไม่ได้สำหรบเราเพราะครอบครัวเป็นคนหัวโบราณเรากลัวจะทำให้พ่อแม่ผิดหวังและกลัวพลาด กลัวเป็นขี้ปากชาวบ้าน สิ่งเราที่เราคิดคือแต่งแล้วค่ออยู่ แต่เขากลับคิดต่างจากเราซึ่งก็เป็นอีกจุดที่ทำให้เราหาทางออกไม่ได้อีกอย่างคุยกันได้ยังไม่ถึงปี เจอหน้ากันก็แค่3-4ครั้งเองตามวันหยุดเทศกาล
เขาเป็นคนที่ชอบสังสรรคค่ะแต่ตั้งแต่คุยกับเราเขาก็ลดลง(ในใจก็มีคิดล่ะแตรกๆก็งิ)มีอะไรอีกหลายอย่างที่เขายังไม่ชัดเจนกับเราค่ะเช่น เฟสบุ๊ตแรกๆเราจะไม่อยากถ่ายรูปลงหรือแท็กไรเขาเพราะกลัวคนรู้แต่นานๆเขาใจเราก็คิดว่ามันหน้าจะถึงเวลาที่จะเปิดตัว ใช้คำว่าเปิดตัวเลยทีเดียว5555 แต่นั่นล่ะผู้ชายก็อ้างอีกว่าไม่ค่อยเล่นเฟสบุ๊ค จะเชื่อดีไหม เราเปิดใจคุยกันว่าเขาไม่มีความชัดเจนกับเรา เขาก็ถามเราว่าก็คุยกันทุกวัน เวลาที่คุยก็ช่วงกลางวันบางเวลาและช่วง2-4ทุ่มทุกคืน ไม่ชัดเจนยังไงแต่ในใจเราคือ เหมือนเรายังไม่อยากเปิดตัวเราอายที่คบกับเราหรือไใม่มั่นใจว่าเราคือคนที่ใช่เพราะเราไม่ได้สวยไม่หุ่นดีไม่มีไรหน้าดึงดูดใจ
ไว้วันหลังจะมาเล่าต่อค่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนของคุณที่รับฟังและขอความคิดเห็นด้วยค่ะ^^