วัสดีครับ ผมไม่ค่อยได้ติดตามเว็บนี้สักเท่าไหร่นะครับ คำพูดของผม อาจไม่อ่านแล้วเข้าใจง่ายสักเท่าไหร่นะครับ แต่ผมยากได้คำตอบ ที่คนส่วนใหญ่เขาคิดกันนะครับ
คือตอนนี้ผมอายุ 20 เมษานี้ผม21เต็มพอดี
ผมมีปัญหาอยู่ว่า......
ผมมีแฟนอยู่ เราคบกันมาหลายเดือนแล้วครับ(เกือบๆปี) เราสองเคยเป็นเพื่อนตอนมัธยมต้น เรียนห้องเดียวกันมา แต่ตอนนั้น ผมไม่เคยคิดจะชอบเขาเลย ไม่ได้จะอวดนะครับแต่จริงๆ คือผมพอจะน่าตาดี มีคนมารุมจีบผมเยอะ ผมเลยหยิ่งใส่ผู้หญิงที่เข้ามาทั้งนั้น ผมคิดว่าผมหล่อผมเจ๋ง มาตลอด จนผมได้เข้ามาเรียนใน กทม เข้ามาก็พอมีคนชอบผมบ้าง แต่ผมติดนิสัยเดิมๆ กูหล่อเว้ย หาได้ดีกว่านี้ สนทำไม ไม่เด็ดจริงไม่เอา ประมานนี้ ผมอยู่ที่กทมมาเรื่อยๆทุกอย่างมันเริ่มสอนผม คนสวยๆชอบคนน่าตาไม่ต้องดี ขอให้จริงใจกับเขาพอ แต่ด้วยความที่ไม่รู้ของผม ผมก็ไปจีบคนสวยๆน่ารักๆ ใช่ครับเขาก็เล่นด้วยกับผม แต่อยู่ไปเรื่อยๆ ไม่มีใครรับผมได้ จนผมได้เข้ามหาลัย ก็มหาลัยโซนๆรังสิตแหละครับ เราก็รู้ๆกันอยู่ว่าคนที่ มอนี้ส่วนใหญ่ก็คนมีตัง บ้านรวยๆกันทั้งนั้น ผมก็ไม่สนใจ ผมก็คุยๆกับคนปนะเภทนี้ไปเรื่อยๆ ปากเขาบอกนะครับว่าไม่ชอบคนที่เงิน ชอบที่นิสัย นู้นนี่นั้น สรุปแล้วก็ตามความเป็นจริงครับ เงินปัจจัยหลัก มันคือใบเบิกทางให้เรา ได้อยู่ด้วยกัน ได้เจอกัน ซื้อความสุขได้บ้าง แต่ผม ไม่มีโมเม้นนั้น ผมคิดว่าผมต้องหาคนที่ เข้าใจเราดิวะ ชอบเราที่เป็นเรา สรุปแล้วผมก็แพ้อีกเช่นเคย ผมตัดสินใจว่า ต้องเจ๋งสิวะ ผมออกจากมอ..สิต นี้ไป ผมไปตามทางผมดีกว่า ไม่สนใครทั้งนั้น ผมได้ไปเรียนช่าง จนฝึกงาน ตอนนี้ผมได้เจอ กับผู้หญิงคนนึ่ง ที่เคยอยู่ห้องเดียวกับผมตอนมอต้น จากที่ผมเป็นเพื่อนกันฒสัมผัสได้ว่าจากรู่จักกันมาก คนนี้นิสัยดีมาก ชอบมาก อยากเป็นแฟนด้วย ผมก็ตามคอยเทกแคร์เขาตลอด จนได้คบกันเป็นแฟน เหมือนปกติครับ วันเวลาผ่านไปนิสัยจริงเริ่มออก คือผมเอง จากที่ผมเทกแคร์เขาก็กับน้อยลง ผมมีเวลาให้น้อยลง เพราะผมทำงานด้วย มีปัญหาทางบ้านด้วย ผมเลยยิ่งเครียด ผมจะว่าเขายังไงเขสก็ทนผม ยอมผม มันเป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว จนผมต้องคิดแล้วว่า เราแม้งจะไปดูแลเขายังไง นู้นนี่นั้น เข้ามาหาผมหมด ผมเลยตัดสินใจ เลือกตัวเอง พยายามทำตัวเองให้เจ๋ง ต้องดูแลคนที่ผมรักให้ได้ ทำงานโดนลูกค้าด่า โดนเจ้านายว่า โดนพี่ที่ทำงานเอาเปรียบ แต่ก็ต้องยอม เพื่อวันข้างหน้าที่ดีกว่า ยอมทุกอย่าง จนยอมให้คนที่เรารัก น้อยใจเราอยู่เรื่อยๆ แต่มันก็คุ้มที่ทำให้คนที่รักเราสบาย และถ้าสักวันจริงๆผมต้องเป็นพ่อที่ดีของลูก ต้องดูแลเขาได้ทุกอย่าง บ้านผมมันจน ผมเลยไม่อยากให้ เมียและลูกในอนาคตต้องมาเป็นอย่างผม ผมเลยไม่ใส่ใจเรื่องเล็กๆน้อยๆของ ผู้หญิง แล้วถึงตอนนี้ ผมได้บอกความรู้สึกจริงๆกับผู้หญิงคนนี้ไป เขารับไม่ได้ กับสิ่งที่ผมติดวางแผนไว้ ผมอยากรู้ว่าผมควรทำอย่างไร ต่อไปดี ???? [ใครมีความคิดเห็นดีๆ ช่วยแนะนำผมหน่อยนะครับ ขอบตุณครับ]
คิดไกลไปหรือเปล่า????
คือตอนนี้ผมอายุ 20 เมษานี้ผม21เต็มพอดี
ผมมีปัญหาอยู่ว่า......
ผมมีแฟนอยู่ เราคบกันมาหลายเดือนแล้วครับ(เกือบๆปี) เราสองเคยเป็นเพื่อนตอนมัธยมต้น เรียนห้องเดียวกันมา แต่ตอนนั้น ผมไม่เคยคิดจะชอบเขาเลย ไม่ได้จะอวดนะครับแต่จริงๆ คือผมพอจะน่าตาดี มีคนมารุมจีบผมเยอะ ผมเลยหยิ่งใส่ผู้หญิงที่เข้ามาทั้งนั้น ผมคิดว่าผมหล่อผมเจ๋ง มาตลอด จนผมได้เข้ามาเรียนใน กทม เข้ามาก็พอมีคนชอบผมบ้าง แต่ผมติดนิสัยเดิมๆ กูหล่อเว้ย หาได้ดีกว่านี้ สนทำไม ไม่เด็ดจริงไม่เอา ประมานนี้ ผมอยู่ที่กทมมาเรื่อยๆทุกอย่างมันเริ่มสอนผม คนสวยๆชอบคนน่าตาไม่ต้องดี ขอให้จริงใจกับเขาพอ แต่ด้วยความที่ไม่รู้ของผม ผมก็ไปจีบคนสวยๆน่ารักๆ ใช่ครับเขาก็เล่นด้วยกับผม แต่อยู่ไปเรื่อยๆ ไม่มีใครรับผมได้ จนผมได้เข้ามหาลัย ก็มหาลัยโซนๆรังสิตแหละครับ เราก็รู้ๆกันอยู่ว่าคนที่ มอนี้ส่วนใหญ่ก็คนมีตัง บ้านรวยๆกันทั้งนั้น ผมก็ไม่สนใจ ผมก็คุยๆกับคนปนะเภทนี้ไปเรื่อยๆ ปากเขาบอกนะครับว่าไม่ชอบคนที่เงิน ชอบที่นิสัย นู้นนี่นั้น สรุปแล้วก็ตามความเป็นจริงครับ เงินปัจจัยหลัก มันคือใบเบิกทางให้เรา ได้อยู่ด้วยกัน ได้เจอกัน ซื้อความสุขได้บ้าง แต่ผม ไม่มีโมเม้นนั้น ผมคิดว่าผมต้องหาคนที่ เข้าใจเราดิวะ ชอบเราที่เป็นเรา สรุปแล้วผมก็แพ้อีกเช่นเคย ผมตัดสินใจว่า ต้องเจ๋งสิวะ ผมออกจากมอ..สิต นี้ไป ผมไปตามทางผมดีกว่า ไม่สนใครทั้งนั้น ผมได้ไปเรียนช่าง จนฝึกงาน ตอนนี้ผมได้เจอ กับผู้หญิงคนนึ่ง ที่เคยอยู่ห้องเดียวกับผมตอนมอต้น จากที่ผมเป็นเพื่อนกันฒสัมผัสได้ว่าจากรู่จักกันมาก คนนี้นิสัยดีมาก ชอบมาก อยากเป็นแฟนด้วย ผมก็ตามคอยเทกแคร์เขาตลอด จนได้คบกันเป็นแฟน เหมือนปกติครับ วันเวลาผ่านไปนิสัยจริงเริ่มออก คือผมเอง จากที่ผมเทกแคร์เขาก็กับน้อยลง ผมมีเวลาให้น้อยลง เพราะผมทำงานด้วย มีปัญหาทางบ้านด้วย ผมเลยยิ่งเครียด ผมจะว่าเขายังไงเขสก็ทนผม ยอมผม มันเป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว จนผมต้องคิดแล้วว่า เราแม้งจะไปดูแลเขายังไง นู้นนี่นั้น เข้ามาหาผมหมด ผมเลยตัดสินใจ เลือกตัวเอง พยายามทำตัวเองให้เจ๋ง ต้องดูแลคนที่ผมรักให้ได้ ทำงานโดนลูกค้าด่า โดนเจ้านายว่า โดนพี่ที่ทำงานเอาเปรียบ แต่ก็ต้องยอม เพื่อวันข้างหน้าที่ดีกว่า ยอมทุกอย่าง จนยอมให้คนที่เรารัก น้อยใจเราอยู่เรื่อยๆ แต่มันก็คุ้มที่ทำให้คนที่รักเราสบาย และถ้าสักวันจริงๆผมต้องเป็นพ่อที่ดีของลูก ต้องดูแลเขาได้ทุกอย่าง บ้านผมมันจน ผมเลยไม่อยากให้ เมียและลูกในอนาคตต้องมาเป็นอย่างผม ผมเลยไม่ใส่ใจเรื่องเล็กๆน้อยๆของ ผู้หญิง แล้วถึงตอนนี้ ผมได้บอกความรู้สึกจริงๆกับผู้หญิงคนนี้ไป เขารับไม่ได้ กับสิ่งที่ผมติดวางแผนไว้ ผมอยากรู้ว่าผมควรทำอย่างไร ต่อไปดี ???? [ใครมีความคิดเห็นดีๆ ช่วยแนะนำผมหน่อยนะครับ ขอบตุณครับ]