บทเรียนแห่งชีวิตที่มีกรรมและหัวใจเชื่อในรัก

ฉันมีครอบครัวแล้ว และมีลูกแล้ว 2 คน
ตอนนั้นคนโตอายุประมาณ 3.5 ขวบ
ส่วนคนเล็กอายุประมาณ 6-7 เดือน
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันคิดว่า...สามีฉัน...
ไม่สามารถดูแลอะไรฉันได้เลย ฉันรู้สึกเหนื่อย
ฉันรู้สึกว่า อะไรๆฉันต้องเป็นคนนำหน้าเสมอ
ฉันนึกเสมอว่า ฉันต้องมาแบกรับภาระมากกว่าคนที่
ฉันเลือกมาเป็นผู้นำครอบครัว ขนาดในช่วงที่ฉันท้อง
ลูกคนเล็ก ฉันยังต้องขับมอไซด์ไปหาหมอที่คลินิกเอง
ตามลำพัง เพราะอะไรน่ะหรอ ...เพราะสามีฉันติดงานไง..
และจำไม่ได้ว่าหมอนัดวันไหน พูดง่ายๆว่า..ไม่สนใจกัน..

ฉันกับสามีทำงานอยู่บริษัทเดียวกัน
หลายครั้งที่เราทะเลาะกัน สามีฉันชอบไปเหวี่ยง
กับเพื่อนร่วมงานของฉัน แบบนี้เขาเรียกว่าพาลใช่ไหม?
สามีฉันเป็นคนถ้าไม่ชอบใคร จะไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น
ไม่ชอบให้ฉันทำโอ หมดเวลางานให้กลับบ้านแม้จะบอก
ว่างานยังไม่เสร็จ เขาก็จะแสดงอาการไม่พอใจเสมอ
ไม่แน่ใจว่าที่เป็นเช่นนี้ เขาอาจจะไม่อยากย้อนมารับเรา
หรือเพราะอะไร ฉันเองก็ไม่เข้าใจ หรือเขาไม่อยากที่จะ
ต้องกลับมาดูแลลูกตามลำพัง หรือห่วงเล่นเกมส์ก็เป็นได้
สิ่งเหล่านี้ เป็นเหตุที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก คิดว่านี่หรา...
สามีฉัน คนที่ฉันเลือกแต่งงานด้วย เขาคิดที่จะให้เกียรติ
ฉันบ้างไหม นึกถึงจิตใจกันบ้างไหม

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ คลิกเพื่อซ่อนข้อความ
คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

^^บทเรียนแห่งชีวิตที่มีกรรมและหัวใจเชื่อในรัก^^
(นี่แค่เริ่มต้นแห่งบทเรียน มีต่อนะ)