สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องอยากจะปรึกษาเพื่อนๆ เป็นเรื่องที่รู้สึกกลุ้มใจมากเลย ไม่รู้จะปรึกษาใครดี
ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อน เราใหม่มากเลย นี่เป็นกระทู้เเรกที่ตั้งค่ะ เคยสมัครสมาชิกไว้สักพักเเล้ว ลืมพาสเวิร์ดอีกต่างห่าง 55 เคยคอมเม้นกระทู้อยู่แค่สองสามอันแบบไร้สาระ แหะๆ

เอจะแนะนำตัวยังไงดี เราอายุ ยี่สิบปลายๆ ค่ะ เป็นผู้หญิง กำลังศึกษาต่อเฉพาะทางอยู่
ท้าวความเกี่ยวกับตัวเรา คือเราเป็นเด็กเรียนค่ะ ตลอดชีวิตมานี่ เกิดมาเป็นเด็กอยู่ในกรอบมาตลอด เที่ยวกับเพื่อนยังไม่เคยไปเลยค่ะ จนมาเข้ามหา'ลัย
พอเรียนจบก็เรียนต่อค่ะ ตอนนี้ถึงได้เริ่มดูแลตัวเองจริงจัง ถึงจะตระเวนรับจ๊อบทำงานพิเศษตัวเเทบไม่ได้นอน เเต่จนแล้วจนรอดก็ยังต้องเกาะพ่อแม่กินอยู่ดีค่ะ เพราะตอนนี้เงินเดือนน้อย แต่ใช้สอยไม่ค่อยประหยัด 555 ครอบครัวเราให้เราทุกอย่างค่ะ ทุกอย่างที่ผู้หญิงอายุประมาณเราใฝ่ฝันอยากจะมี

นิสัยส่วนตัวคือเราเป็นคนเชื่อมั่นในตัวเองค่อนข้างมากค่ะ เราทะเยอทะยานเเละมีเป้าหมายในชีวิตที่ค่อนข้างชัดเจน เพื่อนๆ เราบอกว่าเราโตกว่าอายุ แต่ที่บ้านเราชอบบอกว่าเราเป็นคนดื้อรั้น อันที่จริงก็ตามประสา Wendesday's child น่ะค่ะ เราเป็นคนที่รู้จักง่ายเเต่เข้าถึงยากค่ะ ภายนอกเหมือนใจดี เข้ากับคนง่าย เเล้วก็ติดหรู แต่จริงๆ ก็บ้านๆ มากค่ะ แล้วก็ไม่ได้ใจดีใจเย็นขนาดนั้นด้วย 55555
ส่วนตัวเราคิดว่าเราเจ้าอารมณ์ด้วยค่ะ  นี่แหละค่ะเรา

เรื่องกลุ้มใจของเราคือเรื่อง ความรัก ค่ะ

เราไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลย เคยมีคยคุยๆ ด้วยบ้างๆ เเต่สำหรับเรา เรามีกฎว่า ถ้าคนไหนเราไม่คิดว่าจะมีอนาคตร่วมด้วย เราจะไม่ตัดสินใจคบเป็นแฟนค่ะ เราคิดว่าแฟนคือคนที่เราจะต้องแต่งงานด้วยเท่านั้น อาจจะฟังดูบ้าๆ เเต่เราก็บ้าเเบบนี้แหละ 55
จนพอเรียนจบ อยู่ๆ ก็เกิดจับพลัดจับผลูมีแฟนคนแรกในชีวิตขึ้นมาค่ะ ไม่รู้ทำไมถึงเป็นแฟน แต่กับคนนี้เหมือนมีแรงดึงดูดแบบมหาศาลเหมือนในนิยายเลยค่ะ

แฟนเราเป็นผู้ชายที่ 'ตรงข้าม' กับสเป๊คเราทุกอย่างเลย อันจริงเราก็ไม่ได้มีสเป๊คชายในฝันอะไรที่ชัดเจนหรอกนะคะ ตอนแรกก็เลยไม่ได้คิดอะไรมากค่ะ
ก่อนหน้าที่จะมีแฟน เราเป็นเด็กเรียนเวอร์ ตลกกับเพื่อนไปวันๆ อ่านนิยายเพ้อฝันเหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไปค่ะ ก็บ้าพระเอกนิยายไปตามประสา
เราเคยคิดว่าไม่อยากได้แฟนที่ทำอาชีพเดียวกันค่ะ เพราะมันจะเครียดไป แล้วก็เหมือนไม่ได้เปิดหูเปิดตา เพื่อนก็จะเป็นวงโคจรเดิมๆ

เราเจอกับแฟนเพราะเค้าเป็นเพื่อนของเพื่อน ประมาณนี้ เค้าเด็กกว่าเราปีนึงค่ะ เป็น ผู้ชายประเภทที่นอกเหนือวงโคจรชีวิตเราเลยค่ะ

ต้องออกตัวก่อนว่า ถึงเราจะบอกว่าไม่ได้มีสเป็คบ่าวที่เราฝันไว้ แต่เราก็พอจะมีกรอบบางๆ เอาไว้เหมือนกันค่ะ คือ ต้องเป้นคนดี ไม่เจ้าชู้ เอาการเอางาน และเข้ากับครอบครัวเราได้ ที่สำคัญ เราไม่ชอบคนสูบบุหรี่ค่ะ แต่....

แฟนเรา อืมมม จะว่ายังไงดี เค้านิสัยแบบ เป็นเด็กเกเรที่กลับใจมาเรียนดี มีแฟนมาเเล้วนับไม่ถ้วน กินเหล้า เที่ยวกลางคืน สูบบุหรี่ พูดคำหยาบ อารมณ์ร้อนมาก มีเพื่อนเป็นแก๊งโหดๆ เยอะเลยค่ะ แต่ไม่ใช่เป็นเเว้นอะไรนะคะ เป็นแบบ แก๊งมีระดับแต่ก็แอบน่ากลัวนิดๆ อยู่ดี แฟนเราเป็นคนไม่อดทนค่ะ ไม่ชอบงานหนัก ทำงานบ้านไม่เป็นสักอย่าง ฟุ่มเฟือย (พอๆ กับเรา) ติดเพื่อน ไม่เอาใจเราสักอย่าง

เเฟนเราทำอาชีพเดียวกับเราค่ะ เเต่เป็นขั้วตรงข้ามกับเราเลย เเฟนเราเกลียดอาชีพที่ทำค่ะ ในขณะที่เราโคจรจะอินกับสิ่งที่เราทำเลย แต่แฟนก็ยอมทำงานสาขานี้ต่อไปนะคะ เพราะเค้าบอกว่าเรียนจบมาแล้วยังไงก็ต้องทำ แฟนเราไม่เรียนต่อค่ะ ทำงานเลย ทำเอกชนด้วย ทำไปเบื่อไปหยุดไป ให้เราขายเวรให้ไปค่ะ แต่แฟนเราถึงจะทำๆ เบื่อๆ แต่ก็เป็นคนโชคดีนะคะ มีงานติดต่อมาตลอดค่ะ แต่แฟนเราทำบ้างไม่ทำบ้าง เหนื่อยง่ายมากๆ เลยค่ะ จุดนี้เเหละหนักใจเรามาก เพราะเค้าไม่เเสดงออกเลยว่าอยากจะทำอะไรที่มันมากกว่า ทำงานไปวันๆ เหมือนเค้ายังไม่โต

เค้าทำงาน เค้าใช้เงิน เค้าไม่เคยเก็บเผื่อสำหรับ  'เรา'  เค้าไม่แสดงออกให้เห็นเลยว่าเค้ากำลังพยายามเพื่อเราทั้งคู่

ในขณะที่เรากำลังตั้งใจเรียนให้มันจบ เพื่อที่จะได้สร้างครอบครัวตอนเรียนจบ แต่เค้ากลับทำทุกอย่างไปวันๆ เหมือนรอเราเรียนจบแล้วค่อยคิด
เค้าเคยบอกเราว่าเค้ายากไปต่อเฉพาะทางเบาๆ เมืองนอก สาขาที่กำลังบูมในเมืองไทย ใช้เวลาเรียนเเค่ปีเดียว แต่เค้าก็เหมือนแค่พูดไปอย่างนั้น ไม่ได้พยายามที่จะสอบจะขวนขวายอะไรเพื่อให้ได้ไปเลย แรกๆ ที่เราเคร่งมาก เราก็ช่วยเค้าหาข้อมูล หาคอร์สเรียน หาทุกอย่าง แต่เค้าไม่คิดแม้แต่จะเปิดอ่าน คือพื้นฐานเค้าเป็นคนรับผิดชอบตัวเองไม่ค่อยจะได้อยู่แล้ว อะไรในชีวิตต้องมีคนช่วยประคองหมด ต้องเอามาป้อนให้ถึงปากเค้าถึงจะรับ

พอคบกันไปมันเหมือนเข้ากันไม่ได้สักอย่าง เราก็พยายามปล่อยวางมองข้าม เพราะเรารักเค้ามากๆ เคยทะเลาะกันรุนเเรงหลายครั้งเพราะเรื่องที่เข้ากันไม่ได้ ตะโกนใส่กันว่าเลิกกันไปเลย แต่ก้ยังไมไ่ด้เลิกหรอกค่ะ ใจไม่แข็งพอ เราก็รักเค้ามาก เค้าก็รักเรามากเหมือนกัน

เค้าบอกว่าเราเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเค้า แหงสิ เรานี่ป้าแว่นขนาดแท้ จะไปเหมือนสาวๆ ขาวๆ เอ็กซ์ ที่เค้าเคยคบได้ยังไงกัน

เรื่องที่เข้ากันไม่ได้ก็เยอะมากเลยค่ะ เช่น
- เค้าไม่ชอบเพื่อนเราสักคน เเต่เราก็โอเคกับเพื่อนเค้าทุกคน เค้าไม่ค่อยยอมมาเจอเพื่อนเราเพราะบอกว่าเพื่อนเรามันนิสัยไม่ดี เป็นพวกผู้หญิงเอาแต่ใจ เย่อหยิ่ง ไม่จริงใจเหมือนเพื่อนเค้า เพื่อนที่เค้าติดต่อนี้ ไม่ได้เป็นเพื่อนที่ทำอาชีพเดียวกันน่ะค่ะ
- เราชอบออกกำลังกายมาก แต่เค้าออกได้ยี่สิบนาทีก็เลิกละค่ะ เราออกได้สามชั่วโมง
- เค้าชอบเที่ยวกลางคืนกินเหล้ากับเพื่อน ติดบุหรี่ (แต่ก็บอกว่าจะเลิกทุกสองวัน) แต่เราโคตรไม่ชอบค่ะ ไม่ใช่ว่าเราไม่กินนะคะ เราก็กินได้บ้าง แต่เราเป็นพวกคอซุปเปอร์อ่อนค่ะ กินพอตลกๆ พอ
- เราชอบอ่านหนังสือ เค้าไม่ชอบ
- เค้าเป็นคนอดทนอะไรไม่ได้เลย เหมือนที่เราเมนชั่นไว้ตอนเเรก คือ เเค่รอเราสิบนาทีเค้าจะโมโหเเล้วค่ะ แต่ถ้าเรารอเค้าสามชั่วโมง เราก็ต้องรอไป
แล้วก็ บลาๆ ไม่รู้จะเล่ายังไงหมด จริงๆ มีอีกเรื่องที่เราคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่ข้ามไปละกันค่ะ เล่าเเล้วคงดูไม่ดี ไม่ใช่เรื่องชู้สาวอะไรนะคะ เป็นเรื่องอื่น
- เวลาเค้ามีปัญหา เราจะช่วยเค้าตลอด แต่ปํญหาของเรา เค้ารับฟังยังไม่ได้ เค้าจะเซ็งเรา บอกว่าเราจะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมา เรื่องงานยิ่งเเล้วใหญ่ เราสอนเค้าได้ทุกอย่าง เราหาข้อมูลงานเค้าได้ทุกอย่าง แต่งานเรา เค้าไม่เคยสน เกลียดอีกต่างหาก

สรุปว่า เค้ากับเราไม่ค่อยจะไปทางเดียวกันค่ะ แต่ที่เข้ากันได้ก็มีนะคะ เช่น ชอบดูหนังเหมือนกัน ชอบเที่ยวต่างประเทศเหมือนกัน รสนิยมคล้ายๆ กันเรื่องการแต่งตัว การใช้ของต่างๆ ซึ่งก็ไม่ค่อยจะสำคัญหรอกค่ะ

เล่าเเล้วมั่วไปหมดเหมือนลำดับความคิดไม่ได้

สรุปปป ที่เรารู้สึกตอนนี้คือ เรารู้สึกผิดหวังกับความรักที่เราคาดหวัง เราอยากให้มันสมบูรณ์แบบ ซึ่งจริงๆ ก็อาจจะเป็นปัญหาที่ตัวเราเองค่ะ เราให้เค้าได้ทุกอย่าง แต่เหมือนเค้ามีลิมิตในการตอบคืนเรา เรามันเป็นที่สองในชีวิตเค้า เหมือนเค้ายังไม่ได้คิดถึงเรื่องอนาคตของเราสองคน ในขณะที่ความที่มันเคยชัดเจนสุดๆ ของเรากับเค้าในอนาคตมันเลือนลางลงทุกที ตอนนี้เราไม่ค่อยจะทะเลาะกับเค้าเเล้วล่ะค่ะ เพราะว่าเราปล่อยวางมากขึ้น เข้าอยากไปไหนก็ไป เค้าก็บอกเราตลอดนะคะ เราก็มาทำงานของเรา เจอเพื่อนเรา ไม่ต้องตัวติดกันตลอดเหมือนแรกๆ มันก็สบายใจขึ้น เห็นสิ่งที่ขัดใจน้อยลง แต่เรารู้ค่ะว่ามันไมไ่ด้หายไป เพียงเเต่เราไม่ต้องไปนั่งจ้องมันทุกวันเท่านั้นเอง

เเพลนของเราคือ เราเรียนจบละจะไปต่อนอกอีก อาจจะทำงานต่อที่เมืองนอกไปเลย เราคิดอย่างนั้นมาตั้งแต่เด็กค่ะ
แต่ของเค้า เค้าตอบแค่ว่า ไม่รู้สิ

เราเหนื่อย ไม่รู้จะทำยังไง เหมือนตอนนี้เราสองคนเเค่คบกับไปวันๆ รอวันที่จะแยกจากกันเท่านั้นเอง

เรื่องทุกเรื่องที่เราเล่า เราเลยคุยเคยทะเลาะกับเค้ามาแล้วหลายรอบ คุยตรงๆ มากว่าเราคิดยังไง เเต่เค้าก็บอกแค่ว่า เค้าเพิ่งเรียนจบ ขอเค้าเล่นอีกสักพักเค้าจะเข้าโหมดซีเรียส ถึงตอนนั้นเราจะไม่ต้องปากเปียกปากแฉะกับเค้าอีก ซึ่งเราไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่ คือเบสิคการใช้ชีวิตในสังคมเค้ายังทำไม่ค่อยจะเป็นเลย เราสอนเค้าก็โมโห ต่างคนต่างซุปเปอร์อีโก้มาเต็ม

ประเด็นคือเค้าแสดงออกทั้งกับเราเเละกับคนอื่นเเละครอบครัวว่า เค้ารักเรามาก และเราก็รู้สึกได้ค่ะ ว่าเค้ารัก
เเต่เค้ารักเราอย่างเดียวเลย รักแบบทิ้งตัวอ่าค่ะ เราเหมือนเป็นแม่เค้า เราต้องดูเเลเค้า เราต้องช่วยเหลือเค้าทุกทาง เราให้ได้นะคะ ทุกอย่าง เราไม่เคยหวง แต่เราเหนื่อยเฉยๆ บางทีเราก็อยากเป็นเเค่ผู้หญิงในนิยายที่พระเอกคอยดูแลทะนุถนอม เท่านั้นแหละค่ะ

ขอโทษนะคะ เล่าเรื่องอะไรไม่รู้ แต่ก็ขอบคุณมากใครก็ตามที่เผลอผ่ายเข้ามาอ่านจนจบ ถึงจะแอบด่าในใจ 555

ไปทำงานต่อดีกว่าค่ะ