เราเป็นผู้หญิงคนนึงที่เวลาเล่นคือเล่น แต่ถ้ามีใครสักคนมาจริงๆเราก็จริงจังมาก จากนิสัยเจ้าชู้ จากนิสัยคุยเยอะเปลี่ยนเป็นคนละคนทันที
เราอยู่ม.6 ส่วนคนที่เราคุยด้วยเป็นรุ่นน้องอยู่ม.3 รร.ขึ้นชื่อของเมืองกาญ น้องคนนี้คือน้องของเพื่อนเราเอง ไปไหนก็เจอบ่อย บ่อยถึงบ่อยมาก
จนเราก็มีหวั่นไหวบ้างบางครั้ง จนวันนึงเรามีโอกาสได้คุยต้นเหตุเพราะการหารถกลับบ้าน เราเลยทักน้องมันไปน้องมันก็มารับจริงๆ หลังจากกลับบ้านเราเลยทักน้องมันไปในแชทเฟส แล้วก็เลยได้คุยกันมาเรื่อยๆ เราเลิกคุยกับทุกคนจนเหลือน้องเค้าคนเดียว เราเป็นคนถามถึงความรู้สึกน้องที่มีต่อเรา แต่น้องก็บ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่น บ้างก็ว่าเราเจ้าชู้ บ้างก็ว่าเราหน้าม่อเด็กเยอะ แคปแชทเฟสให้ดูก็แล้วอะไรก็แล้ว เราเลยคุยมาอีกสักพักจนตกลงได้คบกัน เราเจอกัน ดูโทสับของกันและกัน ดูทุกอย่าง มันคงเป็นเรื่องปกติของผู้หญิงใช่ไม๊ที่ไม่ชอบเห็นอะไรในอดีตของเขาและแฟนเก่า แต่เรานี่ทำได้แค่นั่งหน้าชาเพราะน้องมันมีทุกอย่าง โพสเก่าๆที่เพิ่งแจ้งเตือนเมื่อสองสามวันก่อน เราเลยเงียบไป จนมาวันที่เราต้องกลับไปเข้าค่ายที่โรงเรียน เราอยู่ห่างกันแค่ไม่ถึงวันก็เทลาะกัน น้องหาเรื่องงอลเราตลอด จนเรากลับย้าน เรารู้สึกว่าเราห่างกันเรื่อยๆ จากเมื่อก่อนตอบแชทกันไวนี่ก็ไม่ค่อยตอบ โทรหาก็ไม่ค่อยรับอ้างว่าไม่ได้ยินเสียงโทสับ เราพยายามทำทุกอย่างแล้วเพื่อให้น้องมันไม่ไปไหน เราบอกรักบอกคิดถึงให้ความสำคัญทุกอย่าง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการคิดว่าเป็นเรื่องเล่นๆ จนตอนนี้เราเริ่มเหนื่อยแล้ว เราควรถอยออกมา หรือควรให้เวลาหัวใจอีกซักพัก