คือแม่เราหย่ากับพ่อตั้งแต่เราเด็กๆค่ะ เราอยู่กับแม่ถูกแม่เลี้ยงดีมากๆ จนรู้สึกว่าเป็นเด็กในกรอบแบบเนี้ยบมาก ใครเจอก็ชมเป็นเด็กดี เกิดมาไม่เคยได้ไปเที่ยวกับเพื่อนเลย แต่หลังๆนี้มีแอบๆไปบ้างค่ะ แบบเที่ยวห้าง ไปเดินตลาดไรงี้  ทุกครั้งที่แม่สอน รู้สึกเป็นตั้งแต่ป.5อะค่ะ เราจะมือสั่น เท้าเย็น จนตอนนี้ปี2ยังเป็นอยู่เลย ตั้งแต่เข้ามหาลัยก็ทะเลาะกับแม่หนักมากเช่น เรื่องไม่รับโทรศัพท์ กลับดึก ทั้งๆที่เราบอกทุกครั้งแต่แม่ก็ยังไม่ชอบ คือเราเข้าใจและรู้ดีเลยนะคะว่าแม่เป็นห่วงเพราะมีลูกคนเดียว แต่เราว่ามันดูเครียดและตึงไปสำหรับเราอะค่ะ ทุกครั้งที่เราทะเลาะกับแม่เรื่องเล็กๆน้อยเราเก็บมาเครียดตลอด แบบไม่เป็นอันทำอะไรเลย กลัวไปหมดทุกอย่าง ล่าสุดเราเลยบอกแม่ไปตรงๆเลยอ่ะค่ะว่าเราเข้าใจที่แม่เป็นห่วงนะแต่บางเรื่องมันเล็กน้อยมากทำไมต้องเอามาทะเลาะตลอด. นี้ก็เครียดนะแม่
แต่ทุกอย่างมันกลายเป็นแย่ลงไปหมดเลยค่ะ. แม่เราบอกว่าทำไมคิดแบบนี้ เป็นห่วงนี้มันแย่มากเลยหรอ แม่ไปกดดันตรงไหน ชีวิตมีอะไรให้เครียดขนาดนั้น เออไม่เป็นไร. ไม่หวังให้มาเลี้ยงดูหรอก กูตายคนเดียวก็ได้
คือเราได้ยินแล้วร้องไห้ออกมาเลย คือเราไม่ได้หมายความขนาดนั้น เราพยายามอธิบายนานมากว่ามันไม่ใช่แบบนั้น แต่แม่ก็ยังยืนยันคำเดิม คือเราเครียดมากอ่ะค่ะ ไม่รู้ต้องทำยังไง เราพูดแรงไปหรือเปล่าคะ คือเสียใจมากที่แม่คิดแบบนั้น