ต้องขอเล่าก่อนว่า เรากับแฟนคบกันมาได้สักพักหนึ่ง เราเป็นซิงเกิ้ลมัมลูกสาว 4 ขวบ เค้าเป็นหนุ่มเจ้าของกิจการหน้าตาดี เป็นคนพูดดีเอาใจเก่ง และดูเหมือนรักเรามาก เราเองก็คิดว่าเค้ารักเรามากเหมือนกัน
แต่วันหนึ่งเค้าก็มีพิรุธให้เราสงสัย จนเราตามจับได้ว่าเขามี(เด็ก)ผู้หญิงอื่นแบบคาหนังคาเขาและคาตา
เราเสียใจมาก หนีเขาไปได้สักพักหนึ่งเขาก็ไปตามง้อเรากลับมา เขาพยายามเปลี่ยนตัวเองทุกอย่างรวมทั้งให้เราถือโทรศัพท์ของเค้า
ในระุหว่างนั้นเด็กผู้หญิงคนนั้นก็โทรมาบ่อย ส่งไลน์มาเรื่อยๆ แฟนเราก็ไม่ได้ตอบอะไรไป เป็นอยู่อย่างนั้นได้ประมาณสองอาทิตย์ เราเปิดดูไลน์แฟนเราที่เด็กคนนั้นส่งมาประมาณว่า...
"หนูขาดพี่ไม่ได้ คิดถึงพี่ทุกนาที จะให้ทำอะไรหรือเป็นอะไรก็ยอมได้ทุกอย่าง ขอแค่พี่อย่าทิ้งหนูไป"
และข้อความที่แฟนเราตอบกลับไปว่า"พี่ขอโทษ" คำเดียว...หลังจากนั้นเด็กคนนั้นก็พล่ามอะไรมากมายเกี่ยวกับช่วงเวลาที่ผ่านมาของเค้าทั้งสองคน
ที่เราอ่านแล้วยังหน้าชา และลงท้ายด้วยคำว่า
"ถ้าไม่มีพี่ หนูก็ไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไป" แต่แฟนเราก็ยังไม่ได้ตอบอะไรไปหลังจากเปิดอ่านแล้ว
แต่เรากลับรู้สึกกล้วว่าถ้าเด็กคนนั้นทำอะไรแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ แล้วเราจะมีความสุขที่ได้อยู่กับเขาไหม เราเองก็เป็นแม่คน มีลูกสาวเหมือนกัน
คิดย้อนกลับมองว่าถ้าเด็กคนนั้นเป็นลูกสาวเรา แล้วเรารู้ว่าลูกสาวเราอยากได้แฟนของคนอื่นมาเป็นสามีจนยอมฆ่าตัวตายเราจะรู้สึกอย่างไร
ตอนนั้นเราเองก็เริ่มพิจารณาตัวเอง และก็มองเห็นข้อบกพร่องของตัวเองหลายอย่างที่ทำให้เราเข้าใจว่าเราเองที่ไม่คู่ควรกับแฟนเราคือ
-เราเป็นแม่หม้ายที่มีลูกแล้ว แต่เค้ายังไม่เคยมีครอบครัว
-เราไม่ชอบเอาใจใครและไม่เคยเอาใจใครเลย แม้แต่เค้า
-การศึกษา การงาน ฐานะ เราเองก็ด้อยกว่าเค้าทุกอย่าง
เราเลยไปถามกับเพื่อนของเค้าเกี่ยวกับเด็กผูหญิงคนนั้นว่าเป็นใคร มาจากไหน อายุเท่าไร คือถามหมดเท่าที่พอจะถามได้
แต่เท่าที่เรารู้มาคือ เด็กคนนั้นดีกว่าเราแทบทุกอย่าง เหมาะสมกับแฟนเรามากกว่าเรา และน่าจะทำให้แฟนเรามีความสุขได้มากกว่าเราเสียอีก
พอพิจารณาตรงนั้นแล้ว เราก็เลยหนีแฟนเราไปอีกรอบ รอบนี้หนีกลับไปที่บ้านเกิด เราแน่ใจว่าเค้าตามมาไม่ได้แน่ๆเพราะเค้าไม่เคยมาเลยสักครั้ง
และเราก็ปิดเพสบุ๊ค เปลี่ยนโทรศัพท์มือถือ เบอร์โทร...ต้องบอกว่าช่วงนั้นเราอาการแย่มากร้องไห้คิดถึงเค้าแทบตลอดเวลา ยกเว้นเวลาที่เราอยู่กับลูก
เราจะไม่ร้องไห้ให้ลูกเห็น ตอนที่เราเลิกกับแฟนคนก่อนเราก็ไม่ร้องไห้เท่านี้ เรียกได้เลยว่าแทบไม่ร้องเลยด้วยซ้ำ แฟนเก่าที่เลิกกันไปก็ดพราะมีน้อยเหมือนกัน แต่กับคนๆนี้เราร้องไห้หนักมากจริงๆ เพราะเค้าทำดีกับเราทุกอย่าง...เวลากินข้าวก็นึกถึงกับข้าวที่เค้าทำให้ ถึงมันจะไม่อร่อยมาก แต่เค้าก็ทำให้เรากินบ่อยๆ เราเป็นแบบนี้ประมาณอาทิตย์กว่าๆ เค้าก็ไปหาเราที่บ้าน เราเองก็งงเหมือนกันว่ามาถูกได้ไงแต่ตอนนั้นยังไม่ได้ถามเค้า มารู้ทีหลังว่าเค้าค้นดูสำเนาบัตรประชาชนของเราและสมุดเฟรนชิพสมัยม.ปลายที่เราลืมไว้ที่ห้องทำงานแล้วโทรถามเพื่อนเก่าเรา พอเค้ามาถึงเค้าก็ถามเราว่า
เค้า "ทำแบบนี้ทำไม หนีเรามาทำไม เรายังทำตัวแย่ เรายังทำตัวไม่ดีอีกหรือ อะไรที่เรายังทำได้ไม่ดีพออีกเหรอ"
เรา "เธอดีทุกย่าง แต่เราต่างหากที่ดีไม่พอ เธอเลยมีคนอื่น"
เค้า "รู้ว่าตัวเองยังดีไม่พอ แต่เธอไม่เคยลองแก้ไขอะไรเลย เอาแต่จะวิ่งหนีปัญหา ไม่เคยสนใจความรู้สึกของเราเลย"
เรา "เราก็รู้ไงว่าเราแย่อ่ะ น้องเค้าก็รักเธอมาก เค้าดีกว่าเราทุกอย่าง เด็กกว่า สวยกว่า เอาใจเธอเก่งกว่า ดีกว่าเราทุกอย่างเลยอ่ะ
ถ้าเธอจะให้เราแก้ไขตัวเอง เธอมีคนใหม่ยังจะง่ายกว่าป่ะวะ"
เค้า "เราไม่ได้บอกให้เธอแก้ไขตัวเองนะเว้ย เพราะเราเคยรักที่เธอเป็นยังไง ตอนนี้เราก็ยังรักเธออยู่ เธอแม่มมมมปัญญาอ่อนว่ะ
เมื่อก่อนเราเองก็ไม่ได้มีอะไร ไม่ได้ดีเลยด้วยซ้ำ แต่ที่เรามีทุกวันนี้ก็เพราะเธอนะ และเราก็ดีใจที่เธออยู่ข้างเรามาตลอด"
เรา "......."
ร้องไห้)
เค้า "สำหรับเรา เธอเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุด และเป็นผู้หญิงที่เรารักนะ"
เรา "....."
ร้องไห้)
เค้า "เราอาจจะเคยหลงผิดทำไม่ดีกับเธอไปบ้าง แต่เราก็พยายามแก้ไขนะ เธอก็รู้...ขอร้องล่ะ ให้โอกาสเรานะ"
เรา "......" (ร้องไห้หนัก)
หลังจากนั้นเค้าก็อยู่กับเราที่บ้านได้สองวันโดยที่ไม่สนใจงานเลย แต่ปกติเค้าเป็นคนที่เอาใจใส่กับงานมาก ไม่เคยขาด-สายเลยสักวันเดียว ทำให่เรารู้สึกว่าเป็นตัวถ่วงเค้าขึ้นมา เราเลยชวนเค้ากลับมาทำงาน
สี่วันถัดมาแฟนเรากลับมาบ้านแบบท่าทางแปลกๆ ดูเหนื่อยๆและซึมไปถนัดตา....
เราเลยเข้าไปถาม ได้ความว่า...เด็กคนนั้นกินยาล้างห้องน้ำ เพราะแฟนเราไม่ยอมไปเจอ
และครอบครัวของเด็กคนนั้นรู้เรื่องเข้าก็เลยจะให้แฟนเรารับผิดชอบ...ซึ่งแฟนเราเองตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะรับผิดชอบอย่างไร
เราเองก็เหมือนกัน...ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป
เลยมาขอคำปรึกษาเผื่อจะได้ทางออกที่ดีสำหรับทุกคน....
ยอมให้แฟนมีผู้หญิงอีกคนจะดีไหม
แต่วันหนึ่งเค้าก็มีพิรุธให้เราสงสัย จนเราตามจับได้ว่าเขามี(เด็ก)ผู้หญิงอื่นแบบคาหนังคาเขาและคาตา
เราเสียใจมาก หนีเขาไปได้สักพักหนึ่งเขาก็ไปตามง้อเรากลับมา เขาพยายามเปลี่ยนตัวเองทุกอย่างรวมทั้งให้เราถือโทรศัพท์ของเค้า
ในระุหว่างนั้นเด็กผู้หญิงคนนั้นก็โทรมาบ่อย ส่งไลน์มาเรื่อยๆ แฟนเราก็ไม่ได้ตอบอะไรไป เป็นอยู่อย่างนั้นได้ประมาณสองอาทิตย์ เราเปิดดูไลน์แฟนเราที่เด็กคนนั้นส่งมาประมาณว่า...
"หนูขาดพี่ไม่ได้ คิดถึงพี่ทุกนาที จะให้ทำอะไรหรือเป็นอะไรก็ยอมได้ทุกอย่าง ขอแค่พี่อย่าทิ้งหนูไป"
และข้อความที่แฟนเราตอบกลับไปว่า"พี่ขอโทษ" คำเดียว...หลังจากนั้นเด็กคนนั้นก็พล่ามอะไรมากมายเกี่ยวกับช่วงเวลาที่ผ่านมาของเค้าทั้งสองคน
ที่เราอ่านแล้วยังหน้าชา และลงท้ายด้วยคำว่า
"ถ้าไม่มีพี่ หนูก็ไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไป" แต่แฟนเราก็ยังไม่ได้ตอบอะไรไปหลังจากเปิดอ่านแล้ว
แต่เรากลับรู้สึกกล้วว่าถ้าเด็กคนนั้นทำอะไรแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ แล้วเราจะมีความสุขที่ได้อยู่กับเขาไหม เราเองก็เป็นแม่คน มีลูกสาวเหมือนกัน
คิดย้อนกลับมองว่าถ้าเด็กคนนั้นเป็นลูกสาวเรา แล้วเรารู้ว่าลูกสาวเราอยากได้แฟนของคนอื่นมาเป็นสามีจนยอมฆ่าตัวตายเราจะรู้สึกอย่างไร
ตอนนั้นเราเองก็เริ่มพิจารณาตัวเอง และก็มองเห็นข้อบกพร่องของตัวเองหลายอย่างที่ทำให้เราเข้าใจว่าเราเองที่ไม่คู่ควรกับแฟนเราคือ
-เราเป็นแม่หม้ายที่มีลูกแล้ว แต่เค้ายังไม่เคยมีครอบครัว
-เราไม่ชอบเอาใจใครและไม่เคยเอาใจใครเลย แม้แต่เค้า
-การศึกษา การงาน ฐานะ เราเองก็ด้อยกว่าเค้าทุกอย่าง
เราเลยไปถามกับเพื่อนของเค้าเกี่ยวกับเด็กผูหญิงคนนั้นว่าเป็นใคร มาจากไหน อายุเท่าไร คือถามหมดเท่าที่พอจะถามได้
แต่เท่าที่เรารู้มาคือ เด็กคนนั้นดีกว่าเราแทบทุกอย่าง เหมาะสมกับแฟนเรามากกว่าเรา และน่าจะทำให้แฟนเรามีความสุขได้มากกว่าเราเสียอีก
พอพิจารณาตรงนั้นแล้ว เราก็เลยหนีแฟนเราไปอีกรอบ รอบนี้หนีกลับไปที่บ้านเกิด เราแน่ใจว่าเค้าตามมาไม่ได้แน่ๆเพราะเค้าไม่เคยมาเลยสักครั้ง
และเราก็ปิดเพสบุ๊ค เปลี่ยนโทรศัพท์มือถือ เบอร์โทร...ต้องบอกว่าช่วงนั้นเราอาการแย่มากร้องไห้คิดถึงเค้าแทบตลอดเวลา ยกเว้นเวลาที่เราอยู่กับลูก
เราจะไม่ร้องไห้ให้ลูกเห็น ตอนที่เราเลิกกับแฟนคนก่อนเราก็ไม่ร้องไห้เท่านี้ เรียกได้เลยว่าแทบไม่ร้องเลยด้วยซ้ำ แฟนเก่าที่เลิกกันไปก็ดพราะมีน้อยเหมือนกัน แต่กับคนๆนี้เราร้องไห้หนักมากจริงๆ เพราะเค้าทำดีกับเราทุกอย่าง...เวลากินข้าวก็นึกถึงกับข้าวที่เค้าทำให้ ถึงมันจะไม่อร่อยมาก แต่เค้าก็ทำให้เรากินบ่อยๆ เราเป็นแบบนี้ประมาณอาทิตย์กว่าๆ เค้าก็ไปหาเราที่บ้าน เราเองก็งงเหมือนกันว่ามาถูกได้ไงแต่ตอนนั้นยังไม่ได้ถามเค้า มารู้ทีหลังว่าเค้าค้นดูสำเนาบัตรประชาชนของเราและสมุดเฟรนชิพสมัยม.ปลายที่เราลืมไว้ที่ห้องทำงานแล้วโทรถามเพื่อนเก่าเรา พอเค้ามาถึงเค้าก็ถามเราว่า
เค้า "ทำแบบนี้ทำไม หนีเรามาทำไม เรายังทำตัวแย่ เรายังทำตัวไม่ดีอีกหรือ อะไรที่เรายังทำได้ไม่ดีพออีกเหรอ"
เรา "เธอดีทุกย่าง แต่เราต่างหากที่ดีไม่พอ เธอเลยมีคนอื่น"
เค้า "รู้ว่าตัวเองยังดีไม่พอ แต่เธอไม่เคยลองแก้ไขอะไรเลย เอาแต่จะวิ่งหนีปัญหา ไม่เคยสนใจความรู้สึกของเราเลย"
เรา "เราก็รู้ไงว่าเราแย่อ่ะ น้องเค้าก็รักเธอมาก เค้าดีกว่าเราทุกอย่าง เด็กกว่า สวยกว่า เอาใจเธอเก่งกว่า ดีกว่าเราทุกอย่างเลยอ่ะ
ถ้าเธอจะให้เราแก้ไขตัวเอง เธอมีคนใหม่ยังจะง่ายกว่าป่ะวะ"
เค้า "เราไม่ได้บอกให้เธอแก้ไขตัวเองนะเว้ย เพราะเราเคยรักที่เธอเป็นยังไง ตอนนี้เราก็ยังรักเธออยู่ เธอแม่มมมมปัญญาอ่อนว่ะ
เมื่อก่อนเราเองก็ไม่ได้มีอะไร ไม่ได้ดีเลยด้วยซ้ำ แต่ที่เรามีทุกวันนี้ก็เพราะเธอนะ และเราก็ดีใจที่เธออยู่ข้างเรามาตลอด"
เรา "......."
เค้า "สำหรับเรา เธอเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุด และเป็นผู้หญิงที่เรารักนะ"
เรา "....."
เค้า "เราอาจจะเคยหลงผิดทำไม่ดีกับเธอไปบ้าง แต่เราก็พยายามแก้ไขนะ เธอก็รู้...ขอร้องล่ะ ให้โอกาสเรานะ"
เรา "......" (ร้องไห้หนัก)
หลังจากนั้นเค้าก็อยู่กับเราที่บ้านได้สองวันโดยที่ไม่สนใจงานเลย แต่ปกติเค้าเป็นคนที่เอาใจใส่กับงานมาก ไม่เคยขาด-สายเลยสักวันเดียว ทำให่เรารู้สึกว่าเป็นตัวถ่วงเค้าขึ้นมา เราเลยชวนเค้ากลับมาทำงาน
สี่วันถัดมาแฟนเรากลับมาบ้านแบบท่าทางแปลกๆ ดูเหนื่อยๆและซึมไปถนัดตา....
เราเลยเข้าไปถาม ได้ความว่า...เด็กคนนั้นกินยาล้างห้องน้ำ เพราะแฟนเราไม่ยอมไปเจอ
และครอบครัวของเด็กคนนั้นรู้เรื่องเข้าก็เลยจะให้แฟนเรารับผิดชอบ...ซึ่งแฟนเราเองตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะรับผิดชอบอย่างไร
เราเองก็เหมือนกัน...ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป
เลยมาขอคำปรึกษาเผื่อจะได้ทางออกที่ดีสำหรับทุกคน....