สวัสดีครับเพื่อนๆผมๆม่เคยเข้ามาตั้งกระทู้ในนี้เลย...แต่วันนี้ขอระบายกับสิ่งที่ตัวเองเคยทำแล้วมันย้อนกลับมาหาตัวเอง
ผมอยากให้ผู้ชายหลายคนที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นเหมือนผมสมัยก่อน...ผมไม่เคยจริงใจกับคนไหนเลยได้แล้วเลิกมมาโดยตลอดหรือฟันแล้วทิ้งนั้นแหละ
บางที่ก็ไปมีอะไรกับคนที่มีแฟนแล้วจนเขาทิ้งแฟนแล้วเราก็ทิ้งเขาไป...เอาตรงๆตอนนั้นผม
มาก
แต่เรื่องที่ผมอยากระบายคือ...ตอนผมย้ายเข้ามาเรียนมหาลัยแห่งหนึ่งแถวๆดุสิตนะครับ
คือแบบว่าเข้ามาเราก็คิดเรื่องเรียนแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรแค่อยากหาสาวเดินควงเล่นไปวันๆไม่อยากจริงจังกับใครเพราะเรายังเรียนอยู่
แต่เรื่องมันมีอยู่ว่าผมดันไปรู้จักคนๆนึงอ่ะแหละ...เราไม่ได้เรียนที่เดียวกัน...เธอไม่ใช่ผู้หญิงสวยนะแต่เธอเป้นผู้หญิงเก่ง...นิสัยดี และจริงใจ
พอผมรู้ตัวว่าผมชอบเธอ เราก็ไปกินข้าวดูหนัง และเดินไปส่งที่หอเป็นประจำ ไปส่งแค่ประตูหน้าหอนะครับ
และเธอเป็นคนแรกที่ทำให้ผมรู้รัก ทั้งๆที่ผมไม่เคยรักใครมาก่อน...และผมก็พยายามขอเธอเป้นแฟนแต่ก้โดนปฏิเสธตลอดเธอบอกว่ายังลืมแฟนเก่าไม่ได้
ส่วนผมก็คนปลอบเธอในวันที่เธอร้องไห้...อยู่เป็นเพื่อนในวันที่เธอต้องการใครสักคนที่เข้าใจ...เป็นเวลากว่าครึ่งปี
พอคุยไปหลายเดือน...เราก็ทะเลาะมากขึ้น ไม่เข้าใจกันมากขึ้น เพราะเธอเป็นคนงี่เง่าส่วนเราก็ใจร้อน
จนความรู้สึกดีๆที่เธอมีให้ผม มันแทบไม่เหลือแล้ว...จนวันนึงเขาบอกว่าเขามีแฟนแล้วเลิกคุยกันได้แล้วนะ
ตั้งแต่นั้นมาผมไม่เคยจีบใคร...ไม่มีอะไรกับใครมันตั้งแต่ที่เราเลิกคุยกัน...ผมลบเฟสเธอเพื่อหวังจะลืม...ส่วนเธอบล็อกเฟสผม
หลังจากนั้น1เดือนเธอกลับมาทักเฟส...คุยไปเรื่อยตามปกติที่เราคุยกันเมื่อก่อน...แต่เธอชวนเข้าร้านเหล้าบ่อยมาก
เธอแค่บอกว่าอกหัก...แล้วเธอก็ขอโทษผม เหมือนเธอรู้สึกผิดมาก...แล้วเธอเจ็บใจมากๆ!!
ผมเลยถามเธอไปว่า "มันทำอะไรกับแกถึงได้เป็นมากขนาดนี้"
เธอร้องไห้แล้วเธอบอกผมว่า "มันฟันเค้าแล้วทิ้งอ่ะแก...ทำไมต้องมาเจอผู้ชาย
ๆแบบนี้ด้วย"
พอผมได้ยินคำนั้นของเธอ...ใจผมหล่นไปที่ตาตุ่ม...ภาพในวันที่ผมทำเรื่องอย่างนี้กับใครหลายๆมันก็แวปเข้ามาในหัว
ผมนึกในใจ แล้วผู้หญิงที่ผมเคยทำไว้หลายๆคนความรู้สึกเธอจะเป็นอย่างไร แล้วที่ที่รักผู้หยิงพวกจริงๆล่ะจะเสียใจเหมือนผมมากแค่ไหน
ผมเสียใจที่เห็นเธอร้องไห้...ผมเสียใจมากเมื่อมันเกิดขึ้นกับคนที่ผมรัก...ตอนนั้นมันอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก
ผมได้แค่จับมือเธอเบาๆ แล้วบอกว่า"ไม่เป็นไรเค้าอยู่นี่แล้ว" แม้ผมรู้อย่างนั้นผมไม่เคยรักเธอน้อยลงเลยกับรักเธอมากขึ้นแม้ว่าจะไม่เป็นแฟนกัน
ตั้งแต่นั้นจนตอนนี้ เวลามันผ่านไปหลายเดือนแล้วผมไม่เคยทิ้งเธอ ผมพยายามทำทุกอย่างให้เธอกับมาเป็นคนเดิมคนที่ร่าเริง งี่เง่า เอาแต่ใจ
แม้เธอจะบอกว่าเราเป็นอย่างนี้ดีกว่าเพราะเขาบอกว่าไม่อยากเสียผมไป แล้วเธอก็ไม่กล้าเปิดใจให้ใครอีกเลยและผมก้ไม่เคยขอเธอเป็นแฟน
และผมตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ที่รู้เรื่อง ผมก็ไม่เคยมีใคร ผมจะเป็นอย่างจนกว่าเธอจะหายดี
จนตอนนี้ผมผมคิดอยู่เสมอว่าผมรอเธอไปได้อย่างไง นี้ก็เป็นเวลาเกือบ2ปีแล้วผมยังรอให้เธอเปิดใจอยู่เสมอ
ผมมักพูดกับตัวเองเสมอว่าเนี่ยเหรอความรัก...ความรักมันคือการที่เราไม่หวังอะไรจากอีกฝ่ายเลย เนี่ยแหละความรักที่เราเป้นคนมอบให้คนอื่น
มันอาจดูน้ำเน่าสักหน่อยนะครับ สำหรับใครบางคนที่เข้ามาอ่าน
และผมอยากจะบอกกับเธอคนนั้นว่า ผมรักเธอ มันเป็นคำพูดที่ผมพูดออกมาจากใจ...ไม่รู้ว่าเธอยังอยากจะรับรู้มันหรือเปล่า
เนี่ยเหรอความรัก
ผมอยากให้ผู้ชายหลายคนที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นเหมือนผมสมัยก่อน...ผมไม่เคยจริงใจกับคนไหนเลยได้แล้วเลิกมมาโดยตลอดหรือฟันแล้วทิ้งนั้นแหละ
บางที่ก็ไปมีอะไรกับคนที่มีแฟนแล้วจนเขาทิ้งแฟนแล้วเราก็ทิ้งเขาไป...เอาตรงๆตอนนั้นผม
แต่เรื่องที่ผมอยากระบายคือ...ตอนผมย้ายเข้ามาเรียนมหาลัยแห่งหนึ่งแถวๆดุสิตนะครับ
คือแบบว่าเข้ามาเราก็คิดเรื่องเรียนแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรแค่อยากหาสาวเดินควงเล่นไปวันๆไม่อยากจริงจังกับใครเพราะเรายังเรียนอยู่
แต่เรื่องมันมีอยู่ว่าผมดันไปรู้จักคนๆนึงอ่ะแหละ...เราไม่ได้เรียนที่เดียวกัน...เธอไม่ใช่ผู้หญิงสวยนะแต่เธอเป้นผู้หญิงเก่ง...นิสัยดี และจริงใจ
พอผมรู้ตัวว่าผมชอบเธอ เราก็ไปกินข้าวดูหนัง และเดินไปส่งที่หอเป็นประจำ ไปส่งแค่ประตูหน้าหอนะครับ
และเธอเป็นคนแรกที่ทำให้ผมรู้รัก ทั้งๆที่ผมไม่เคยรักใครมาก่อน...และผมก็พยายามขอเธอเป้นแฟนแต่ก้โดนปฏิเสธตลอดเธอบอกว่ายังลืมแฟนเก่าไม่ได้
ส่วนผมก็คนปลอบเธอในวันที่เธอร้องไห้...อยู่เป็นเพื่อนในวันที่เธอต้องการใครสักคนที่เข้าใจ...เป็นเวลากว่าครึ่งปี
พอคุยไปหลายเดือน...เราก็ทะเลาะมากขึ้น ไม่เข้าใจกันมากขึ้น เพราะเธอเป็นคนงี่เง่าส่วนเราก็ใจร้อน
จนความรู้สึกดีๆที่เธอมีให้ผม มันแทบไม่เหลือแล้ว...จนวันนึงเขาบอกว่าเขามีแฟนแล้วเลิกคุยกันได้แล้วนะ
ตั้งแต่นั้นมาผมไม่เคยจีบใคร...ไม่มีอะไรกับใครมันตั้งแต่ที่เราเลิกคุยกัน...ผมลบเฟสเธอเพื่อหวังจะลืม...ส่วนเธอบล็อกเฟสผม
หลังจากนั้น1เดือนเธอกลับมาทักเฟส...คุยไปเรื่อยตามปกติที่เราคุยกันเมื่อก่อน...แต่เธอชวนเข้าร้านเหล้าบ่อยมาก
เธอแค่บอกว่าอกหัก...แล้วเธอก็ขอโทษผม เหมือนเธอรู้สึกผิดมาก...แล้วเธอเจ็บใจมากๆ!!
ผมเลยถามเธอไปว่า "มันทำอะไรกับแกถึงได้เป็นมากขนาดนี้"
เธอร้องไห้แล้วเธอบอกผมว่า "มันฟันเค้าแล้วทิ้งอ่ะแก...ทำไมต้องมาเจอผู้ชาย
พอผมได้ยินคำนั้นของเธอ...ใจผมหล่นไปที่ตาตุ่ม...ภาพในวันที่ผมทำเรื่องอย่างนี้กับใครหลายๆมันก็แวปเข้ามาในหัว
ผมนึกในใจ แล้วผู้หญิงที่ผมเคยทำไว้หลายๆคนความรู้สึกเธอจะเป็นอย่างไร แล้วที่ที่รักผู้หยิงพวกจริงๆล่ะจะเสียใจเหมือนผมมากแค่ไหน
ผมเสียใจที่เห็นเธอร้องไห้...ผมเสียใจมากเมื่อมันเกิดขึ้นกับคนที่ผมรัก...ตอนนั้นมันอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก
ผมได้แค่จับมือเธอเบาๆ แล้วบอกว่า"ไม่เป็นไรเค้าอยู่นี่แล้ว" แม้ผมรู้อย่างนั้นผมไม่เคยรักเธอน้อยลงเลยกับรักเธอมากขึ้นแม้ว่าจะไม่เป็นแฟนกัน
ตั้งแต่นั้นจนตอนนี้ เวลามันผ่านไปหลายเดือนแล้วผมไม่เคยทิ้งเธอ ผมพยายามทำทุกอย่างให้เธอกับมาเป็นคนเดิมคนที่ร่าเริง งี่เง่า เอาแต่ใจ
แม้เธอจะบอกว่าเราเป็นอย่างนี้ดีกว่าเพราะเขาบอกว่าไม่อยากเสียผมไป แล้วเธอก็ไม่กล้าเปิดใจให้ใครอีกเลยและผมก้ไม่เคยขอเธอเป็นแฟน
และผมตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ที่รู้เรื่อง ผมก็ไม่เคยมีใคร ผมจะเป็นอย่างจนกว่าเธอจะหายดี
จนตอนนี้ผมผมคิดอยู่เสมอว่าผมรอเธอไปได้อย่างไง นี้ก็เป็นเวลาเกือบ2ปีแล้วผมยังรอให้เธอเปิดใจอยู่เสมอ
ผมมักพูดกับตัวเองเสมอว่าเนี่ยเหรอความรัก...ความรักมันคือการที่เราไม่หวังอะไรจากอีกฝ่ายเลย เนี่ยแหละความรักที่เราเป้นคนมอบให้คนอื่น
มันอาจดูน้ำเน่าสักหน่อยนะครับ สำหรับใครบางคนที่เข้ามาอ่าน
และผมอยากจะบอกกับเธอคนนั้นว่า ผมรักเธอ มันเป็นคำพูดที่ผมพูดออกมาจากใจ...ไม่รู้ว่าเธอยังอยากจะรับรู้มันหรือเปล่า