ผมอยากให้คนๆนึงได้อ่านกระทู้นี้

ความจริงวันนี้คือ เเกคงมีเเฟนใหม่ไปเเล้ว เเละเราก้คงโกหกไม่ได้ว่าเราก้ยังรักเเกอยู่ ก้รู้เเหละว่าเรื่องของเรามันจบไปเเล้วเเละมันก้จบไปเพราะเรา เเต่ตั้งเเต่ที่เราเลิกกันเวลาก้ผ่านไปเเล้วปีกว่าๆไม่มีวันไหนเลยนะที่เราจะไม่เปิดดูความเคลื่อนไหวของเเก ในโลกโซเชี่ยวของเราอาจจะดูเหมือนเราลืมเเกได้เเล้วเเละมีความสุขมาก นั่นเพราะเผื่อเเกจะมาเห็นเเล้วจะได้คุยกับเราเเบบเพื่อนปกติได้ ตอนนั้นไงเราจะได้รู้ว่าจริงๆเเกเป็นยังไงบ้าง มีความสุขไหม หรือไม่โอเคกับอะไรหรือเปล่า เราก้เห็นว่าเเกเศร้าบ้างนั้นอาจจะเป็นเพราะเขา เเต่เราก้พยายามจะไม่สนใจเเต่เราก้ทำไม่ได้อ่ะ เเต่ก่อนเราเป็นห่วงเเกยังไงตอนนี้เรายิ่งห่วงเเกมากกว่าตอนนั้นด้วยเพราะเราไม่ได้ไปอยู่ใกล้ๆเเล้ว เรารู้นะว่าเวลาเเกรักใครเเกก้รักเขาจริงจัง นั่นเเหละที่ทำให้เราเป็นห่วงที่สุด เวลาเห็นเเกเสียใจเราก้ไม่ได้เสียใจน้อยกว่าเเกเลยนะเราเสียใจเพราะเราไม่ได้อยู่ดูเเลเเกเเบบเเต่ก่อนเเล้วไง เเละเราก้เพิ่งรู้ว่าเราเริ่มรักเเกตั้งเเต่ตอนไหน คงตั้งเเต่ตอนเราเริ่มรู้จักกันเเรกๆละเเกก้มีปัญหากับเพื่อนคนนึงละนั่นทำให้เเกไม่มีความสุขมันทำให้เราอยากทำให้เเกยิ้มได้เเละตอนนั้นเราคงทำไปด้วยความรักที่เราก้ไม่รู้ว่ามันได้เกิดขึ้นไปเเล้ว ถ้าเกิดวันนึงโลกทำให้เราได้มีโอกาสมารักกันใหม่มันคงจะดีเราจะได้อยู่ดูเเลเเบบที่เราอยากจะทำในตอนที่เราอยากทำเเต่ทำไม่ได้

เราไม่รู้นะว่าคนอื่นเวลาอยากจะมีเเฟนสักคนนั้นเพราะอยากเเค่มีคนคุยด้วยทุกวัน ไปไหนมาไหนด้วยกันเเค่นั้นหรือเปล่า เเต่เราอยากเห็นเเกมีความสุขเวลาที่เราได้เห็นเเกมากกว่า หากเราขอพรได้ข้อนึง เราขอให้เเกมีความสุขกับเราตลอดไป

นี่ๆ เรายังอยากกลับไปคุยกะเเกเเบบที่สบายใจนะ ที่เราไม่ทักไปเรากลัวเเกจะอึดอัด เรารู้เเกก้อยากทิ้งอะไรที่ทำให้เเกไม่สบายใจ   นะะ
ทำไมเราถึงได้รักเเกมากขนาดนี้ เเละเรายังจำได้ว่าเราเคยมีความสุขกันมากเเค่ไหน