ขอเล่าเรื่องก่อนเลยนะครับ คือผมคุยกับผญคนนึงได้4เดือนแล้ว เหมือนจะได้คบกันจริงจังแล้ว แต่ว่าทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยนไป ผมเลยถามเขาตรงๆ แรกๆเขาบอกว่าเขาเหนื่อย ผมก้เข้าใจและพยายามทำให้ทุกอย่างมันดีเหมือนเดิม แต่มันไม่ดีขึ้นเลย ผมเลยถามเขาอีก จนเขาบอกมาว่าความรู้สึกเขาไม่เหมือนเดิมแล้ว ผมถามจนรู้สาเหตุว่า มีอยู่ช่วงนึงผมหายไป จะเล่าให้ฟังคือว่า ช่วงนั้นคุยกันได้สักพัก ตอนนั้นมันเป็นช่วงสอบไฟนอลครับ ผมเครียดมากทั้งที่บ้านทั้งเรื่องเงินทั้งเรื่องเรียนจนผมไม่ได้คุยกับใครเลยแม้แต่เพื่อนผมเอง ตอนนั้นผมไม่ได้ทักเขาไปเลยประมาณ3วันโดยไม่ได้บอกสาเหตุเลย เขามีทักมานะครับว่าเป็นอะไรป่าว แต่ผมก้ไม่ได้พูดไปครับ พอสอบเสร็จคือวันที่4ผมเลยทักไปหา แล้วผมก็ขอโทษที่หายไป เขาบอกไม่เป็นไรไม่ได้โกรธ คือเขาเป็นคนมีอะไรไม่พูดน่ะคับ เพื่อนเขายังไม่รู้เลย เป็นคนที่เข้มแข็งมาก ผมขอโทษแล้วขอโทษอีกจนเขาพูดมาคำนึง"แกหายไปไหนมาวะ" ผมก้บอกสาเหตุไป เขาก้ไม่ได้พูดอะไรมา หลังจากนั้นผมคิดว่าทุกอย่างมันปกติครับ แต่ผมเองรู้สึกได้เพราะก่อนหน้านั้นเขาคุยดีมากๆ หลังจากนั้นก้ยังคุยดีอยู่นะครับแต่ไม่เหมือนเดิมเล็กน้อย แต่ยังไปไหรมาไหนด้วยกัน กินข้าว นั่งเล่น ขับรถเล่นกันตลอด มีหลายครั้งที่ผมงี่เง่าบ้าง คิดมากบ้าง เขาก้พยายามทำให้ผมเชื่อใจเขาตลอดมา
จนวันนี้เขาบอกว่าเขาเหนื่อยมากกับการแคร์ผม ผมมารู้ตอนหลังว่าตอนที่ผมหายไป เขาเครียดมาก จนไปถามเพื่อนไปทั่วว่าผมหายไปไหน เขาทำอะไรผิดหรือป่าว ผมเป็นอะไรทำไมถึงหายไป มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ของผมเลยครับ ซึ่งเหตุการครั้งนั้นถึงวันนี้ผ่านมาประมาน2เดือน เขาบอกกับผมว่าเขาพยายามจะทำให้ทุกอย่างเหมือนเดิมแล้ว ซึ่งในช่วงนั้นผมเองไม่รู้เลย แล้วยังจะไปงี่เง่าใส่เขาตลอด จนวันนี้เขาทำเหมือนเย็นชากับผมไปแล้ว ไม่รู้สึกอะไรเลย บอกแค่ว่าเป็นเพื่อนกันเถอะ มันคงไม่เหนื่อยขนาดนี้ เขายังพูดเลยว่าตอนนั้นทุกอย่างมันดีกว่านี้มาก มันกำลังจะไปได้ดี แต่ผมกลับทำมันพังมาตั้งนานโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย
จากวันนี้ที่ตอบไลน์ทันที ชวนไปไหนก้ไป จนวันนี้ไลน์ครึ่งวันตอบที ชวนไปไหนมีข้ออ้างตลอด ผมอยากรู้ว่าผมจะแก้ไขมันยังไง ผมรู้ดีครับมันอาจจะไม่รู้สึกดีเหมิอนเดิม แต่อยากให้มันดีกว่าตอนนี้อ่ะครับ บางคนก้บอกให้ทำใจ บางคนบอกให้สู้ต่อ ผมอยากสู้ต่อครับ แต่ทางนั้นเขาเย็นชามากจนทำอะไรไม่ได้เลย แค่ก่อนวันที่เขาจะระบายออกมา เขายังไลน์มาถามว่าทำไรอยู่ ไลน์มาปลุกตอนเช้า ยังไปกินข้าวกันได้อยู่เลย
ผมควรจะทำไงดีครับ ที่คิดไว้คือยื้อจนถึงวันวาเลนไทน์แล้วทำเซอไพร์เขา เพราะผมคงทำได้แค่นี้จริงๆ ผมไม่อยากเสียเขาไปครับ
ความรู้สึกที่มันพังไปแล้ว จะทำยังไงให้มันดีขึ้นมาครับ?
จนวันนี้เขาบอกว่าเขาเหนื่อยมากกับการแคร์ผม ผมมารู้ตอนหลังว่าตอนที่ผมหายไป เขาเครียดมาก จนไปถามเพื่อนไปทั่วว่าผมหายไปไหน เขาทำอะไรผิดหรือป่าว ผมเป็นอะไรทำไมถึงหายไป มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ของผมเลยครับ ซึ่งเหตุการครั้งนั้นถึงวันนี้ผ่านมาประมาน2เดือน เขาบอกกับผมว่าเขาพยายามจะทำให้ทุกอย่างเหมือนเดิมแล้ว ซึ่งในช่วงนั้นผมเองไม่รู้เลย แล้วยังจะไปงี่เง่าใส่เขาตลอด จนวันนี้เขาทำเหมือนเย็นชากับผมไปแล้ว ไม่รู้สึกอะไรเลย บอกแค่ว่าเป็นเพื่อนกันเถอะ มันคงไม่เหนื่อยขนาดนี้ เขายังพูดเลยว่าตอนนั้นทุกอย่างมันดีกว่านี้มาก มันกำลังจะไปได้ดี แต่ผมกลับทำมันพังมาตั้งนานโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลย
จากวันนี้ที่ตอบไลน์ทันที ชวนไปไหนก้ไป จนวันนี้ไลน์ครึ่งวันตอบที ชวนไปไหนมีข้ออ้างตลอด ผมอยากรู้ว่าผมจะแก้ไขมันยังไง ผมรู้ดีครับมันอาจจะไม่รู้สึกดีเหมิอนเดิม แต่อยากให้มันดีกว่าตอนนี้อ่ะครับ บางคนก้บอกให้ทำใจ บางคนบอกให้สู้ต่อ ผมอยากสู้ต่อครับ แต่ทางนั้นเขาเย็นชามากจนทำอะไรไม่ได้เลย แค่ก่อนวันที่เขาจะระบายออกมา เขายังไลน์มาถามว่าทำไรอยู่ ไลน์มาปลุกตอนเช้า ยังไปกินข้าวกันได้อยู่เลย
ผมควรจะทำไงดีครับ ที่คิดไว้คือยื้อจนถึงวันวาเลนไทน์แล้วทำเซอไพร์เขา เพราะผมคงทำได้แค่นี้จริงๆ ผมไม่อยากเสียเขาไปครับ