เราไม่สามารถลืมรักแรกของเราได้เลยถึงจะผ่านมาสามปีเกือบสี่ปีแล้วก็ตาม ไม่ใช่เพราะเขาทำเราเสียใจ
แต่เป็นเพราะว่าเขาสมบูรณ์แบบไปทุกอย่าง จนเราคิดว่าไม่มีผู้ชายคนไหนดีเท่าเขาอีกแล้ว
ถ้าไม่มีเขาพูดกระตุ้นเราในวันนั้น เราก็คงว่ายน้ำไม่เป็น พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ และอาจไม่หายจากโรคที่เป็นอยู่
เหมือนกับว่าเขาเป็นสิ่งที่เราไม่เคยพบ ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน เป็นทั้งแรงบันดาลใจและเป็นอีกหนึ่งกำลังใจนอกจากครอบครัว
เพราะความเป็นเด็ก เราได้ตัดสินใจผิดพลาดลงไปอย่างไม่น่าให้อภัย ตอนนั้นเราคิดแค่ว่า
คนที่เพียบพร้อมก็ควรคู่กับคนที่เพียบพร้อม เราดูถูกตัวเองเสมอจนมันฝังใจว่าเราไม่มีอะไรดีสักอย่าง
สุดท้ายเราก็เลือกที่จะทำตัวแย่ๆ และหายไปจากชีวิตของเขา มองข้ามความรู้สึกของเขาไป
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เราก็ไม่มีความรู้สึกอะไรกับเพศตรงข้ามอีกเลยแม้แต่คนเดียว ไม่สามารถรักหรือเปิดใจได้
เราพยายามอยู่หลายครั้งที่คิดจะเปิดใจหรือลองตอบรับความรักของคนอื่น แต่เราทำไม่ได้
ไม่ทันเริ่มเราก็จะปฏิเสธไปหมดทุกคน เพราะเราไม่รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเหมือนกับรักแรก
แล้วเราก็ไม่เคยคบผู้ชายคนไหนอีกเลยนอกจากรักแรก
ที่เราเป็นแบบนี้ เราเป็นอาการทางจิตหรือเปล่าคะ? จะกระทบกับการดำเนินชีวิตในอนาคตหรือเปล่า?
พอจะมีวิธีที่ทำให้เรากลับมาสัมผัสกับความรักอีกครั้งไหม?
ขอความกรุณาด้วยนะคะ หากแท็กผิดห้อง