สวัสดีคะ เพื่อนๆชาวพันทิป ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่านี่เป็นกระทู้ที่ 3 แล้ว ซึ่งอาจจะพิมพ์วกไปวนมา ถ้าหากมีส่วนไหนผิดพลาดก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ
เริ่มเรื่องเลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา เรื่องราวก็ตามหัวข้อเลยคะ คือความรักของเราเกิดขึ้นจากเรา2คนก็จริงคะ แต่ความรักของเรา2คนไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราแค่สองคน เราขอแทนตัวเราว่า(นุ่ม) ส่วนแฟนเราขอแทนว่า(เอิญ) ความรักเริ่มต้นจากการที่เราทั้งสองรู้จักกันจากการทำงานที่ต้องมีการซื้อขายกันทุกวัน ได้เจอกันช่วงเช้าได้คุยได้เห็นหน้ากันทุกวันเป็นระยะเวลา8เดือน จนตอนที่เริ่มคุยกันแบบจริงจังก็ประมาณ 2 เดือนคะ ตลอดระยะเวลาสองเดือนเราเจอกันทุกวัน(เจอช่วงเช้าและเย็น)เราได้ทำอะไรๆหลายๆอย่างด้วยกัน ก่อนหน้าที่จะคุยกันแบบจริงจัง ต้องบอกก่อนว่าเอิญขี่รถ Bigbike คะ เอิญชวนนุ่มไปเที่ยวครั้งแรกที่ภูชี้ฟ้าคะ ตอนนั้นนุ่มก็ไม่ได้คิดอะไรคะเพราะก็รู้ว่าเอิญมีคนคุยด้วยอยู่แล้ว เอิญก็คงชวนไปเที่ยวตามประสาเพื่อนๆ(เราไปกันแค่2คน) เอิญก็ขับBigbike คู่ใจของเขาไปส่วนนุ่มกซ้อนท้ายเขาไป พอกลับจากเที่ยวกันมาทุกอย่างเหมือนจะดีขึ้นเพราะเราเริ่มคลุกคลี คุยกันทุกวันเจอหน้ากันทุกวัน เอิญมากินข้าวที่บ้านกับครอบครัวนุ่มทุกเย็น หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆจนตกลงคบกันในสถานะแฟน ต้องบอกก่อนว่าเอิญเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวคะ หลังจากเราคบกันเอิญก็อยากให้เราไปช่วยที่ร้าน วันแรกที่ไปช่วยเอิญก็ได้เจอกับแม่ของเอิญ (ขอเล่าในส่วนของแม่เอิญก่อนนะคะ)แม่เอิญคนนี้ไม่ได้เป็นแม่แท้ๆแต่เอิญมาอยู่กับเขาประมาณ10กว่าปีจนรักและนับถือเขาเหมือนเป็นแม่แท้ๆ ซึ่งจริงๆแล้วเอิญก็มีแม่ที่ให้กำเนิดมาคะไม่ได้เป็นเด็กกำพร้า เพียงแต่ว่าเอิญมีปัญหากับที่บ้านมาก่อน ย้อนกลับมาที่ร้านก๋วยเตี๋ยวตอนที่เราไปช่วยเอิญ แม่บุญธรรมเขาก็มองหน้าแบบไม่พอใจ คำพูดที่แม่เขาพูดกับเราเหมือนจะเพราะแต่เปล่าเลยคำพูดดูกระแทกรุนแรง ประมาณว่าไม่พอใจท่ีเราไปช่วยที่ร้าน
เดี๋ยวดึกๆมาเล่าต่อนะคะ ยังไม่เข้าเรื่องเลย ไปธุระแปบจ้า
เรื่องราวความรักของเรา 3 คน ที่ต้องจบลงด้วยคำพูดของคนๆเดียว
เริ่มเรื่องเลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา เรื่องราวก็ตามหัวข้อเลยคะ คือความรักของเราเกิดขึ้นจากเรา2คนก็จริงคะ แต่ความรักของเรา2คนไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราแค่สองคน เราขอแทนตัวเราว่า(นุ่ม) ส่วนแฟนเราขอแทนว่า(เอิญ) ความรักเริ่มต้นจากการที่เราทั้งสองรู้จักกันจากการทำงานที่ต้องมีการซื้อขายกันทุกวัน ได้เจอกันช่วงเช้าได้คุยได้เห็นหน้ากันทุกวันเป็นระยะเวลา8เดือน จนตอนที่เริ่มคุยกันแบบจริงจังก็ประมาณ 2 เดือนคะ ตลอดระยะเวลาสองเดือนเราเจอกันทุกวัน(เจอช่วงเช้าและเย็น)เราได้ทำอะไรๆหลายๆอย่างด้วยกัน ก่อนหน้าที่จะคุยกันแบบจริงจัง ต้องบอกก่อนว่าเอิญขี่รถ Bigbike คะ เอิญชวนนุ่มไปเที่ยวครั้งแรกที่ภูชี้ฟ้าคะ ตอนนั้นนุ่มก็ไม่ได้คิดอะไรคะเพราะก็รู้ว่าเอิญมีคนคุยด้วยอยู่แล้ว เอิญก็คงชวนไปเที่ยวตามประสาเพื่อนๆ(เราไปกันแค่2คน) เอิญก็ขับBigbike คู่ใจของเขาไปส่วนนุ่มกซ้อนท้ายเขาไป พอกลับจากเที่ยวกันมาทุกอย่างเหมือนจะดีขึ้นเพราะเราเริ่มคลุกคลี คุยกันทุกวันเจอหน้ากันทุกวัน เอิญมากินข้าวที่บ้านกับครอบครัวนุ่มทุกเย็น หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆจนตกลงคบกันในสถานะแฟน ต้องบอกก่อนว่าเอิญเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวคะ หลังจากเราคบกันเอิญก็อยากให้เราไปช่วยที่ร้าน วันแรกที่ไปช่วยเอิญก็ได้เจอกับแม่ของเอิญ (ขอเล่าในส่วนของแม่เอิญก่อนนะคะ)แม่เอิญคนนี้ไม่ได้เป็นแม่แท้ๆแต่เอิญมาอยู่กับเขาประมาณ10กว่าปีจนรักและนับถือเขาเหมือนเป็นแม่แท้ๆ ซึ่งจริงๆแล้วเอิญก็มีแม่ที่ให้กำเนิดมาคะไม่ได้เป็นเด็กกำพร้า เพียงแต่ว่าเอิญมีปัญหากับที่บ้านมาก่อน ย้อนกลับมาที่ร้านก๋วยเตี๋ยวตอนที่เราไปช่วยเอิญ แม่บุญธรรมเขาก็มองหน้าแบบไม่พอใจ คำพูดที่แม่เขาพูดกับเราเหมือนจะเพราะแต่เปล่าเลยคำพูดดูกระแทกรุนแรง ประมาณว่าไม่พอใจท่ีเราไปช่วยที่ร้าน
เดี๋ยวดึกๆมาเล่าต่อนะคะ ยังไม่เข้าเรื่องเลย ไปธุระแปบจ้า