สวัสดีครับ ขอแนะนำตัวก่อนเลยละกันนะครับ ผมชื่อ......เอ่อ กระถางแล้วกันครับ เป็นนามแฝงนะครับ ตอนนี้ผมอยู่ม.3แล้วครับ เรีนอยู่ในรร.รัฐบาลแห่งหนึ่งในภาคใต้ ตอนนี้ผมเพิ่งอายุได้15เองฮ่าๆ ถ้าพูดถึงตัวผมหรอครับ เป็นคนเฮาเฮาร่าเริงครับ ส่วนเรื่องความสูงนี่ผมไม่สูงไม่เตี้ยครับ ก็168 ได้โดยประมาณ น้ำหนักก็50กว่าๆ ผิวสแทนครับ หน้าตาหรอ? ก็พอดูได้มั้งครับ55555555 ก็ตามหัวข้อกระทู้นั้นแหละครับ ผมเป็นผู้ชาย แต่แค่ชอบรุ่นพี่ที่เป็น 'ผู้ชาย' แต่เดียวก่อนนะครับ อย่างผมก้เคยมีแฟนเป็นผญ.มาแล้วนะครับ แต่เอาเถอะตอนนี้ผมชอบผช.แล้วนี่ แต่ใครว่าผมจะชอบผช.ทุกคนละ ผมแค่ชอบพี่เค้าแค่คนเดียว คนอื่นอย่าหวัง เหอะะะ ฮ่าๆ พี่แกชื่อ โน่ (สมมติ) ครับ อยู่ม.4แล้ว รร.เดียวกันกับผมเองงง เย้ๆ พี่แกเป็นคนออกจะสูงครับ ประมาน175. รูปร่างก็โอเคครับสมส่วนนะ55555555555 (?) เผ็นคนผิวขาวปากแดงๆ เชื้อจีนหน่อยๆนะครับ ตาตี๋ๆ โอ้ยยยย น่ารักกกกก เอาไงดีหละ อย่างที่กล่าวมาครับผมชอบพี่แกแล้ว 😳 ส่วนเรื่องที่จะมาเล่าใหทุกคนอ่านวันนี้ก็เป็นเรื่องราวของผมเอง100%ครับ อยากจะมาแบ่งปันปล้วก็ขอความช่วยเหลือหน่อยๆฮ่าๆ ^^ เเต่เดี๋ยวก่อน กนะทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผมนะครับเพิ่งหัดเขียนครั้งแรกเลย หากมีอะไรผิดพลาดก็ช่วยแนะนำด้วยนะครับ ขอออภัยในความผิดพลาดที่เกิดขึ้นด้วยนะครับ เอาละครับเรื่องราวทั้งหดอยู่ข้างล่างนี่แล้วครับ อ่านกันเต้อะะะะะะ
--------------------------------------------------------------
เริ่มต้นตั้งแต่แรกเริ่มเดิมทีและเป็นต้นเหตุของเหตุการณ์ทั้งหมดนะครับ ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมครับ ผมก็ว่างมากๆ ไม่รู้จะทำอะไรดี อยู่บ้านก็เบื่อมากกๆๆๆ จนวันนึงพี่โน่ครับ ทักแชทเฟสบุ๊คผมมา ตอนแรกผมไม่รู้จักแกหรอกแต่เคยเห้นหน้าบ้างที่รร. แปลกใจอยู่เหมือกันว่าพี่แกจะทักมาหาพระแสงอะไรวะะะะ ตอนนั้นก็ไม่ด้คิดอะไรเลยครับก็เลยตอบส่งๆไปว่ามีอะไร พอผมตอบปุ๊บแกก็อ่านปุ๊บแล้วส่งข้อความตอบกลับมาว่า 'ทักไปตอนไหนไม่รู้ ขอโทษคร้าบบบ' (ตลกและ แป้นพิมมันคงไม่จิ้มตัวเองหรอกนะ-....-) พอพี่แกตอบงั้นผมเลยไม่ได้สนใจอะไรมากเลยตอบรับว่าครับเฉยๆ แต่พี่แกกตอบมาแล้วชวนคุยนู้นชวนคุยนี้ไปเรื่องอะครับ ผมก็คุยไปด้วย ไม่งั้นโดนเม้าท์แน่ว่าหยิ่ง5555555 ก็ผมเป็นคนนิสัยเฮฮาร่าเริงปาร์ตี้นิครับ ทำไงได้ละ ใครมทักมาก็ตอบหใดแหละ ทักมาดิฮ่าๆ อย่างน้อยผมก็ไม่เหงาอะปิดเทอม มีคนคุยเป็นเพื่อนหนุกๆ ผมกับพี่โน่ก็คุกันมาตอบภาษาพี่น้องกันจนได1อาทิตย์ สรรพนามแทนตัวเองก็เปลี่ยนไป (?) จนกลายเป็นว่าเราใช้ ,กู เป็นคำปกติไปแล้วครับ (อย่าว่าผมลามปามนะ ฟังก่อนฮ่าๆ ผมถามพี่โน่แล้วหละ พี่แกบอกว่าไม่เป็นไรช่างมัน ไม่ถือมาก เพราะแกเริ่มใช้ก่อนเองงะะ55555) หลังตากนั้นมาผมก็คุยกับแกมาเรื่อยจนเกือบจะเดือนแล้ว ผมรู้สึกว่าคุยกับแกแล้วสนุกดีอะ ไม่ต้องแอ๊บคุยเพราะๆเป็นตัวเองเป็นกันเองเหมือนเพื่อนมากกว่าอีก ไม่ใช่พี่น้อง(?) ผมติดพี่แกงอมแงมมาก อยากคุยแบบนี้ทุกวันทึกคืนทึกเวลาซึ่งมันก็เป็นจริงด้วย เราคุยกันทุกวันเกือบทั้งวันอะ ผมอยากให้แกตอบแชทไวๆ ถ้าสมมติแกหายไปไหนนะผมจะกระวกกระวายมาก แต่ไม่ถึงกับคลั่งหรอกนะอย่าเข้าใจผิดไป ฮ่าๆ แต่พอแกตอบเท่านั้นแหละยิ้มเห็นฟันครบ32ซี่เลยครับ ^^ มันจะทักมาปลุกผมทุกเช้าด้วย เช้ามากอะ ฮ่าๆเราคุยกันมาเรื่อยๆจนวันนึงพี่แกบอกว่าจะขอปิดเฟสหนึ่งวันผมก็เลยตอบปัดๆไปว่าโอเคปิดเหอะ พอพ้นมาอีกวันนึงพี่แกก็ไม่ได้อ่านแชทผมครับทั้งๆที่พี่แกเปิดเหสบุ๊คมาแล้ว (?) ตอนนั้นผมรู้สึกหน่วงแปลกไไม่อยากมห้พี่แกหายไป แต่ทำไงได้ละครับ ผมไม่กล้าที่จะทักพี่แกไปหรอก จนผ่านไปเรื่อยๆแบบนี้ แบบที่ผมรอพี่แกตอบแชท
ผ่านไปไม่กี่วัน รร.ก็เปิดเทอมละครับ ผมเลื่อนไปเห็นว่าพี่แกอ่านแชทแล้ว แต่ยังไม่ตอบกลับมาเลย-.....- ตอนนั้นผมรู้สคกแบบอยาก้องไห้ออกมาาาาาาาาา5555555555 เฮ้อออออ ทำไมไม่ตอบวะพี่โน่ ชีวิตในรร.ของผมก็ปกติดีครับ แต่ก็เจอหน้าไอพี่โน่บ้านั้นทุดวันอะแ-ม่ง คนเลวเอ้ยยยย ผมเห็นมันบ่อยครับ แต่ไม่รู้ว่ามันจะเห็นผมบ้างรึเปล่า ผมไม่เคยเข้าไปทักหรือเข้าไปคุยครับ ก็ไม่กล้าอีกนั้นแหละเหตุผลอะ อีกอย่างคือเดี่ยวเพื่อนดีๆ (ประชด)ของผมมะนจล้อ -.....-ฮ่าๆ เอาจิงๆมัย ขยาดเดินสวนกันอะันยังไม่ยิ้มเลยครับ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บ้างมากกกก เหมือนไม่รู้จีกกันงั้นอะ ผมก็เลยไม่ยิ้มให้มันด้วย ช่างแ-ม่งละไอโน่บ้าาาาาา เป็นอยู่แบบี้ละครับ เจอหน้ากันบ่อยแต่ไม่เคยคุยกันไม่เคยทักกันไม่เคยแม้แต่ได้ยินเสียงของมัน
ผ่านไปเกือบเดือนแล้วที่รร.เปิดเทอมมา ไอพี่โน่ก็ทักแชทผมมาครับ ห๊ะะะะะ!!! อะไรนะ?ทัก-แชท-มา ใช่แล้วครับมันทักมาจริงๆ แต่ไม่ใช่ในเฟสหรือไลน์หรอก ในกล่องแชทไอจีหนะครับ มันก็ทักผมมา ด้วยตอนนั้นความรู้สึกของผมที่ทั้งตกใจมาก แปลกใจมากกกก และดีใจมากกกกกก(ก.ไก่ร้อยล้านตัว) แต่อีกใจนึงก็คิดว่า เอ๊ะ มันจะทำไรของมันวะ ต้องการอะไร เล่กับความรู้สึกผมหรอ ผมเลยตัดสินใจตอบมันไปห้วนๆว่า มีไร (?) พร้อมกับส่งเครื่องหมายเควชั่นมาร์คให้มัน ฮ่าๆพี่โน่ตอบกลับมาว่า แค่จะถามเรื่องที่ไปสอบอะ เป็นไงบ้าง (อ่อใช่แล้วครับ ผมบอกไป ว่าม.4ผมไปสอบเข้าเรียนต่อที่อื่นแล้วครับ ^^) ผมก็ตอบไปว่า โอเคอยู่ มันก็เลยชวนผมคุยไปเรื่อยๆจนมันขอตัวไปนอนเอง (ไอบ้า) ตอนเย็นของอีกวันนึง มันแทชแชทผมามาอีกแล้ว!! ใช่แล้วครับ แต่คราวนี่มันทักแชทเฟสบุ๊คผมมาแหน่ะ ก็ถามเรื่องสอบอีกนั้นแหละครับ (ไม่มีเรื่องอื่นจะคุยละหรอ?) คุยไปคุยมามันก็เปรยขึ้นว่า ม.4ทำไมต้องไปอยู่ที่อื่นด้วย ที่เดิทก็ดีแล้วนิ จะย้ายทำไม? มันพิมมาแบบนี้ ผมอ่านปุ๊บก็ยิ้มออกมาแปลกๆ ทำไมไม่รู้ ด้วยสมองและต่อมมโนของผมทำงาน ผมก็เลยคิดว่านะ คนเราอะถ้าไม่อยากเห็นหน้ากันเจอหน้ากันจะพูดแบบนี้หรอก ถ้าไม่อยสกให้ผมไปไกลๆขากเข้าจะพูดให้ผมอยู่ต่อหรอ? (เอ๊ะ นี่ผมไม่ได้เข้าข้างตัวเองใช่ป่ะ?) คิดๆดูแล้ว หรือว่าาาา...พี่แกจะชอบผมวะครับบบบบ (มโนไปไกลละ พอๆ) เราสองคนก็คุยกันเรื่อยๆครับเหมือนกันตอนแรกที่พี่แกทักมาครั้งแรก จนวันนึงผมไปทำให้พี่แกงอนครับ (?) ใช่แล้วพี่แกงอนครับ เป็นคนที่งอนบ่อยและเก่งมากแต่ทุกครั้งก็แกล้งผมอะครับ-.....- แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะงอนและก็โกรดมากด้วยเพราะผมไปด่าพ่อแกซึ่งแกไม่ชอบให้เอาพ่อแม่แกมาด่าอยู่แล้วครับ ก็เลยโกรดผมใหญ่เลย ผมง้อทั้งขอโทษ แต่พี่แกก็ไม่ยอม จนผมหมดปัญญาละครับ(อะไรจะขนาดนั้นวะ) พอเป็นแบบนี้พี่โน่เลยบอกว่าถ้าอยากให้หายอะก็โทรมาง้อดิ ห้ะ???? โทร-ไป-ง้อ เนี้ยนะ ใช่หรอวะ แต่ทำไงได้ละครับพี่แกเสนอผมก็สนองสิ โทรทางเฟสนี้แหละไม่เปลืองตังฮ่าๆ เสียงรอสาย
ตื้ด ตื้ด ตื้ดๆๆ มันยิ่งทำให้ผมมือเย็นเฉียบเพราะตื่นเต้นแปลกๆแถมยังกลัวๆอายๆยังไม่รู้มันเขินงะทำไรไม่ถูก ใจสั่นแปลกๆ พอแกรับเท่านั้นแหละครับ เงียบกริบทั้งสองฝั่งเลย พี่แกก็ไม่พูดผมก็ไม่พูด ได้ยินแค่เสียงลมหายใจที่ดังลอดผ่านโทรศัพท์กับเสียงใจเต้นของผม ผ่านไปสักพีกผมตัดสินใจพูด ' พี่โน่ โน่ ฮัลโหล พี่โน่ครับ อยู่ป่าวอะ' เงียบครับมันไม่ตอบ แต่ผมได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วของมันออกมาเลยอายๆยังไม่รู้ ก็เลยขู่มันว่าถ้าไม่ตอบจะตัดสาละนะ 'ครับน้องกระถาง มีอะไรเหรอครับ'นั้นเสียงมันครับ ยังจะมีหน้ามาทำเสียงล้อเล่นอีก (กวนบาทานะครับพี่โน่) ผมเลยจัดการง้อมันอยู่พักใหญ่ มันถึงกับเทศรฝน์ให้ผมฟังไม่หยุด ผมเลยสัญญาว่าต่อไปนี้จะไม่ด่าพ่อด่าแม่มันอีกแล้วครับ ฮ่าๆ หล้งจากวันนั้นเรา คุยกันทุกวันอะครับ มันจะโทรมามากกว่า ถ้าผมโทรไปคือผมโทรกลับเพราะไม่ได้รับสายมันฮ่าๆ เราคุยกันครั้งนึงไม่ต่ำกว่าชม. มันชอบร้องเพลงให้ผมฟังด้วย ทุกคืนเลยก่อนนอนอะ ถึงเสียงมันจะชวนขนลุกและสยองก็เหอะ แต่มันก็ทำให้ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้ฟัง ผมยิ้มทุกครั้งที่มันร้องเพลงให้ผมฟัง แต่แล้วมันก็บังคับให้ผมร้องให้มันฟัง -..- (ซึ่งเสียงผม....ไม่ต้องบรรยายหรอกนะ) จนตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผม'ชอบ'มันเช้าขริงแล้วสิ แต่ผมไม่รู้ว่าพี่โน่มันจะคิดกับผมยังไงนี่สิ เพราะนอกจากที่เล่ามาแล้วมันก็ไม่เคยแสดงออกอะไรหรือบอกอะไรผมเลยที่ทำให้สื่อว่ามันก็ชอบผมเหมือนกัน ส่วนเวลาอยู่รร.เหรอ ยิ่งหนักเข้าไปอีกครับเวลาสฝเดินสวนกันมันจะทำเหมือนไม่ค่อยสนใจผมเหมือนไม่เคยรู้จักอย่างนั้นมากกว่า ผมก็ไม่ทัก มันก็ไม่ทัก (อยากเข้าไแต่อยหน้ามันจริงๆเลยตอนนั้น หมั่นไส้ครับ) ไม่เคยคุยกันต่อหน้าเลยสักครั้ง เสียงจริงๆก็ไม่เคยได้ยินได้ยินก็แต่ผ่านมือถือ มันนิ่งมากครับเวลาเจอกัน ตั้งแต่รู้จักมันมาผมจำได้ว่ามันเคยโบกมือทักทายผมแล้วก็ยิ้มให้ผมเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวด้วย (บ้าชะมัดดดด) แต่พอมาถึงช่วงหนึ่งก็ใกล้จะสอบปลายภาคละครับ ด้วยงานและการบ้านกองท่วมหัว ของผมและของพี่โน่เอง แะมผมยังวุ่นๆกับเรื่องสอบเข้าม.4ด้วย ( แต่ในใจตอนนั้นก็คือถ้าพี่โน่พูดงี้อะ แล้วคุยกันแลบนี้ตลอดไปนะ จะไม่ไปไหนเลยอยู่ที่เดิมนี่แหละ ฮ่าๆ อยากอยู่ใกล้กับพี่โน่ของผมมมม (?) ) เพราะแบบนี้แหละครับผมกับพี่แกเลยคุยกันน้อยลงๆ มากสุดก็วันนึงสัก4-5ประโยคอะครับในแต่ละวัน เป็นนี้จนถึงวันเกิดของผมละครับ พี่แกก็ทักแชทมาอวยพรให้ผมอะครับ แค่อวยพรเท่านั้นแหละ แต่ผมก็ดีใจมากๆ แต่ก็ตอบกลับไปได้แค่คำขอบคุณจากใจ. ก็หวังอยู่ว่าอยากให้พี่แกโทรมาอวยพรแต่ก็คงเผ็นไปไม่ได้เพราะเราก็ไม่ได้คุยกันนานาแล้ว แถมผมจะโทรไปก็ไม่กล้า มันอายๆอะครับ หลังจากวันนั้นมาสองวัน เราก็คุยกันแล้วมาถึงคืนนึงมันบอกว่ามันง่วง ผมเลยให้มันไปนอน แต่มันยังจะตอบแชทผมอีก. รวมๆกับ10นาทีได้ครับ (มันบ้าไปแล้ว). ผมมองนาฬิกาแล้วเลยไล่ให้มันไปนอนแล้วบอกฝะนดี มันก็ไปนอนครับ แต่พออีกวันนึงมันก็ไม่ได้อ่านแชทผมแล้ว จนมาถึงณตอนนี้แหละครับ ถึงมันจะอ่านแล้วแต่มันก็ไม่ได้ตอบผมมา ซึ่งนั้นก็เป็นบทสนทนาสุดท้ายของเราครับ
จนตอนนี้ผมรู้แล้วว่าเรื่องของผมกับมันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะต่างคนต่างไม่ชัดเจน มันก็ไม่เคยบอกผมก็ไม่เคยบอกว่าเรารู้สึกยังไงต่อกัน ใจหนึ่งก็อยากจะบอกใจหนึ่งก็กลัว อีกอย่างคือผมกลัวว่าถ้าหากคนรอบข้างผมรู้เขาจะรับมันไม่ได้ ยิ่งเป็นความรักแบบนี้ด้วยแล้ว (ช-ช) มันไม่แฟร์เลยนะครับว่ามั้ยเรื่องแบบนี้หนะ แต่ก็คงโทษใครไม่ได้หรอกครับฮ่าๆ ผมคิดแค่ว่าอยากมีหวังสักครั้งก็ยังดี อบากมีความทรงจำดีๆระหว่างผมกะบพี่โน่เท่านั้น ถึงจะแบบพี่น้องก็เถอะ เพราะยังไงผมก็จะจบอยู่ละ งานปัจฉิมนิเทศก็ใกล้เข้ามาแล้ว ม.4ผมก็ตัดสินใจแล้วดเวยว่าคงจะไม่อยู่ที่เดิมต่อแล้วถึฃแม้จะเคยคิดว่าจะอยู่ต่อก็เหอะ แจ่ถ้าเป็นแบบนี้ผมคงไม่ไหวแน่ๆ ที่จะต้องเห็นหน้าพี่โน่ทุกวันเห็นกันอีกหลาบปี ผมคงทำใจไม่ได้ง่ายๆหรอกฮ่าๆ ก็คิดดูดิ ใครทำได้ก็
พ่อซุปเปอร์แมนละ-.....- ความรู้สึกเดียวตอนนี้คือผมอยากไปให้พ้นๆจากที่นี่เร็วๆแล้วแหละ เพราะผมรู้แล้วว่าความรักของผมมันไม่อาจเป็นไปได้ "บางทีความรักของผมครั้งนี้มันอาจจะผิดก็ได้" เหอะ5555555
ยังไงก็เหอะ ที่ผมมาเล่นนี้ยแค่อยากให้ทุกคนอ่านแล้วช่วยบอกผมทีว่าจากเหตุการณผืแบบนี้ สถาการณ์แบบนี้พี่โน่มันรู้สึกยังไงกับผม แล้วผมควรทำยังไงถึงจะดีที่สุดสำหรับตัวผม พี่โน่แล้วก็คนรอบข้างผมด้วย ยังไงก็ฝากช่วยแนะนำหน่อยนะครับ ขอขอบคุณล่วงหน้าเลยแล้วกันนะครับบบบ
ปล.ทั้งหมดที่เบ่ามาเป็นเรื่องจริงทั้งหมดไม่มีการเสริมแต่งใดๆทั้งสิ้นเพราะมันเป็นเห้นการณ์ที่ผมประสบอยู่
ปล.หากมีข้อผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะครับ ขอบคุณครับที่อ่านจนจบ
[:bb-03:] [:bb-08:] [:bb-big-09:]
เมื่อผมหลงรักรุ่นพี่ที่เป็น ผู้ชาย #ความรักของผมมันผิด....หรือเปล่า
--------------------------------------------------------------
เริ่มต้นตั้งแต่แรกเริ่มเดิมทีและเป็นต้นเหตุของเหตุการณ์ทั้งหมดนะครับ ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมครับ ผมก็ว่างมากๆ ไม่รู้จะทำอะไรดี อยู่บ้านก็เบื่อมากกๆๆๆ จนวันนึงพี่โน่ครับ ทักแชทเฟสบุ๊คผมมา ตอนแรกผมไม่รู้จักแกหรอกแต่เคยเห้นหน้าบ้างที่รร. แปลกใจอยู่เหมือกันว่าพี่แกจะทักมาหาพระแสงอะไรวะะะะ ตอนนั้นก็ไม่ด้คิดอะไรเลยครับก็เลยตอบส่งๆไปว่ามีอะไร พอผมตอบปุ๊บแกก็อ่านปุ๊บแล้วส่งข้อความตอบกลับมาว่า 'ทักไปตอนไหนไม่รู้ ขอโทษคร้าบบบ' (ตลกและ แป้นพิมมันคงไม่จิ้มตัวเองหรอกนะ-....-) พอพี่แกตอบงั้นผมเลยไม่ได้สนใจอะไรมากเลยตอบรับว่าครับเฉยๆ แต่พี่แกกตอบมาแล้วชวนคุยนู้นชวนคุยนี้ไปเรื่องอะครับ ผมก็คุยไปด้วย ไม่งั้นโดนเม้าท์แน่ว่าหยิ่ง5555555 ก็ผมเป็นคนนิสัยเฮฮาร่าเริงปาร์ตี้นิครับ ทำไงได้ละ ใครมทักมาก็ตอบหใดแหละ ทักมาดิฮ่าๆ อย่างน้อยผมก็ไม่เหงาอะปิดเทอม มีคนคุยเป็นเพื่อนหนุกๆ ผมกับพี่โน่ก็คุกันมาตอบภาษาพี่น้องกันจนได1อาทิตย์ สรรพนามแทนตัวเองก็เปลี่ยนไป (?) จนกลายเป็นว่าเราใช้ ,กู เป็นคำปกติไปแล้วครับ (อย่าว่าผมลามปามนะ ฟังก่อนฮ่าๆ ผมถามพี่โน่แล้วหละ พี่แกบอกว่าไม่เป็นไรช่างมัน ไม่ถือมาก เพราะแกเริ่มใช้ก่อนเองงะะ55555) หลังตากนั้นมาผมก็คุยกับแกมาเรื่อยจนเกือบจะเดือนแล้ว ผมรู้สึกว่าคุยกับแกแล้วสนุกดีอะ ไม่ต้องแอ๊บคุยเพราะๆเป็นตัวเองเป็นกันเองเหมือนเพื่อนมากกว่าอีก ไม่ใช่พี่น้อง(?) ผมติดพี่แกงอมแงมมาก อยากคุยแบบนี้ทุกวันทึกคืนทึกเวลาซึ่งมันก็เป็นจริงด้วย เราคุยกันทุกวันเกือบทั้งวันอะ ผมอยากให้แกตอบแชทไวๆ ถ้าสมมติแกหายไปไหนนะผมจะกระวกกระวายมาก แต่ไม่ถึงกับคลั่งหรอกนะอย่าเข้าใจผิดไป ฮ่าๆ แต่พอแกตอบเท่านั้นแหละยิ้มเห็นฟันครบ32ซี่เลยครับ ^^ มันจะทักมาปลุกผมทุกเช้าด้วย เช้ามากอะ ฮ่าๆเราคุยกันมาเรื่อยๆจนวันนึงพี่แกบอกว่าจะขอปิดเฟสหนึ่งวันผมก็เลยตอบปัดๆไปว่าโอเคปิดเหอะ พอพ้นมาอีกวันนึงพี่แกก็ไม่ได้อ่านแชทผมครับทั้งๆที่พี่แกเปิดเหสบุ๊คมาแล้ว (?) ตอนนั้นผมรู้สึกหน่วงแปลกไไม่อยากมห้พี่แกหายไป แต่ทำไงได้ละครับ ผมไม่กล้าที่จะทักพี่แกไปหรอก จนผ่านไปเรื่อยๆแบบนี้ แบบที่ผมรอพี่แกตอบแชท
ผ่านไปไม่กี่วัน รร.ก็เปิดเทอมละครับ ผมเลื่อนไปเห็นว่าพี่แกอ่านแชทแล้ว แต่ยังไม่ตอบกลับมาเลย-.....- ตอนนั้นผมรู้สคกแบบอยาก้องไห้ออกมาาาาาาาาา5555555555 เฮ้อออออ ทำไมไม่ตอบวะพี่โน่ ชีวิตในรร.ของผมก็ปกติดีครับ แต่ก็เจอหน้าไอพี่โน่บ้านั้นทุดวันอะแ-ม่ง คนเลวเอ้ยยยย ผมเห็นมันบ่อยครับ แต่ไม่รู้ว่ามันจะเห็นผมบ้างรึเปล่า ผมไม่เคยเข้าไปทักหรือเข้าไปคุยครับ ก็ไม่กล้าอีกนั้นแหละเหตุผลอะ อีกอย่างคือเดี่ยวเพื่อนดีๆ (ประชด)ของผมมะนจล้อ -.....-ฮ่าๆ เอาจิงๆมัย ขยาดเดินสวนกันอะันยังไม่ยิ้มเลยครับ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บ้างมากกกก เหมือนไม่รู้จีกกันงั้นอะ ผมก็เลยไม่ยิ้มให้มันด้วย ช่างแ-ม่งละไอโน่บ้าาาาาา เป็นอยู่แบบี้ละครับ เจอหน้ากันบ่อยแต่ไม่เคยคุยกันไม่เคยทักกันไม่เคยแม้แต่ได้ยินเสียงของมัน
ผ่านไปเกือบเดือนแล้วที่รร.เปิดเทอมมา ไอพี่โน่ก็ทักแชทผมมาครับ ห๊ะะะะะ!!! อะไรนะ?ทัก-แชท-มา ใช่แล้วครับมันทักมาจริงๆ แต่ไม่ใช่ในเฟสหรือไลน์หรอก ในกล่องแชทไอจีหนะครับ มันก็ทักผมมา ด้วยตอนนั้นความรู้สึกของผมที่ทั้งตกใจมาก แปลกใจมากกกก และดีใจมากกกกกก(ก.ไก่ร้อยล้านตัว) แต่อีกใจนึงก็คิดว่า เอ๊ะ มันจะทำไรของมันวะ ต้องการอะไร เล่กับความรู้สึกผมหรอ ผมเลยตัดสินใจตอบมันไปห้วนๆว่า มีไร (?) พร้อมกับส่งเครื่องหมายเควชั่นมาร์คให้มัน ฮ่าๆพี่โน่ตอบกลับมาว่า แค่จะถามเรื่องที่ไปสอบอะ เป็นไงบ้าง (อ่อใช่แล้วครับ ผมบอกไป ว่าม.4ผมไปสอบเข้าเรียนต่อที่อื่นแล้วครับ ^^) ผมก็ตอบไปว่า โอเคอยู่ มันก็เลยชวนผมคุยไปเรื่อยๆจนมันขอตัวไปนอนเอง (ไอบ้า) ตอนเย็นของอีกวันนึง มันแทชแชทผมามาอีกแล้ว!! ใช่แล้วครับ แต่คราวนี่มันทักแชทเฟสบุ๊คผมมาแหน่ะ ก็ถามเรื่องสอบอีกนั้นแหละครับ (ไม่มีเรื่องอื่นจะคุยละหรอ?) คุยไปคุยมามันก็เปรยขึ้นว่า ม.4ทำไมต้องไปอยู่ที่อื่นด้วย ที่เดิทก็ดีแล้วนิ จะย้ายทำไม? มันพิมมาแบบนี้ ผมอ่านปุ๊บก็ยิ้มออกมาแปลกๆ ทำไมไม่รู้ ด้วยสมองและต่อมมโนของผมทำงาน ผมก็เลยคิดว่านะ คนเราอะถ้าไม่อยากเห็นหน้ากันเจอหน้ากันจะพูดแบบนี้หรอก ถ้าไม่อยสกให้ผมไปไกลๆขากเข้าจะพูดให้ผมอยู่ต่อหรอ? (เอ๊ะ นี่ผมไม่ได้เข้าข้างตัวเองใช่ป่ะ?) คิดๆดูแล้ว หรือว่าาาา...พี่แกจะชอบผมวะครับบบบบ (มโนไปไกลละ พอๆ) เราสองคนก็คุยกันเรื่อยๆครับเหมือนกันตอนแรกที่พี่แกทักมาครั้งแรก จนวันนึงผมไปทำให้พี่แกงอนครับ (?) ใช่แล้วพี่แกงอนครับ เป็นคนที่งอนบ่อยและเก่งมากแต่ทุกครั้งก็แกล้งผมอะครับ-.....- แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะงอนและก็โกรดมากด้วยเพราะผมไปด่าพ่อแกซึ่งแกไม่ชอบให้เอาพ่อแม่แกมาด่าอยู่แล้วครับ ก็เลยโกรดผมใหญ่เลย ผมง้อทั้งขอโทษ แต่พี่แกก็ไม่ยอม จนผมหมดปัญญาละครับ(อะไรจะขนาดนั้นวะ) พอเป็นแบบนี้พี่โน่เลยบอกว่าถ้าอยากให้หายอะก็โทรมาง้อดิ ห้ะ???? โทร-ไป-ง้อ เนี้ยนะ ใช่หรอวะ แต่ทำไงได้ละครับพี่แกเสนอผมก็สนองสิ โทรทางเฟสนี้แหละไม่เปลืองตังฮ่าๆ เสียงรอสาย
ตื้ด ตื้ด ตื้ดๆๆ มันยิ่งทำให้ผมมือเย็นเฉียบเพราะตื่นเต้นแปลกๆแถมยังกลัวๆอายๆยังไม่รู้มันเขินงะทำไรไม่ถูก ใจสั่นแปลกๆ พอแกรับเท่านั้นแหละครับ เงียบกริบทั้งสองฝั่งเลย พี่แกก็ไม่พูดผมก็ไม่พูด ได้ยินแค่เสียงลมหายใจที่ดังลอดผ่านโทรศัพท์กับเสียงใจเต้นของผม ผ่านไปสักพีกผมตัดสินใจพูด ' พี่โน่ โน่ ฮัลโหล พี่โน่ครับ อยู่ป่าวอะ' เงียบครับมันไม่ตอบ แต่ผมได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วของมันออกมาเลยอายๆยังไม่รู้ ก็เลยขู่มันว่าถ้าไม่ตอบจะตัดสาละนะ 'ครับน้องกระถาง มีอะไรเหรอครับ'นั้นเสียงมันครับ ยังจะมีหน้ามาทำเสียงล้อเล่นอีก (กวนบาทานะครับพี่โน่) ผมเลยจัดการง้อมันอยู่พักใหญ่ มันถึงกับเทศรฝน์ให้ผมฟังไม่หยุด ผมเลยสัญญาว่าต่อไปนี้จะไม่ด่าพ่อด่าแม่มันอีกแล้วครับ ฮ่าๆ หล้งจากวันนั้นเรา คุยกันทุกวันอะครับ มันจะโทรมามากกว่า ถ้าผมโทรไปคือผมโทรกลับเพราะไม่ได้รับสายมันฮ่าๆ เราคุยกันครั้งนึงไม่ต่ำกว่าชม. มันชอบร้องเพลงให้ผมฟังด้วย ทุกคืนเลยก่อนนอนอะ ถึงเสียงมันจะชวนขนลุกและสยองก็เหอะ แต่มันก็ทำให้ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้ฟัง ผมยิ้มทุกครั้งที่มันร้องเพลงให้ผมฟัง แต่แล้วมันก็บังคับให้ผมร้องให้มันฟัง -..- (ซึ่งเสียงผม....ไม่ต้องบรรยายหรอกนะ) จนตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผม'ชอบ'มันเช้าขริงแล้วสิ แต่ผมไม่รู้ว่าพี่โน่มันจะคิดกับผมยังไงนี่สิ เพราะนอกจากที่เล่ามาแล้วมันก็ไม่เคยแสดงออกอะไรหรือบอกอะไรผมเลยที่ทำให้สื่อว่ามันก็ชอบผมเหมือนกัน ส่วนเวลาอยู่รร.เหรอ ยิ่งหนักเข้าไปอีกครับเวลาสฝเดินสวนกันมันจะทำเหมือนไม่ค่อยสนใจผมเหมือนไม่เคยรู้จักอย่างนั้นมากกว่า ผมก็ไม่ทัก มันก็ไม่ทัก (อยากเข้าไแต่อยหน้ามันจริงๆเลยตอนนั้น หมั่นไส้ครับ) ไม่เคยคุยกันต่อหน้าเลยสักครั้ง เสียงจริงๆก็ไม่เคยได้ยินได้ยินก็แต่ผ่านมือถือ มันนิ่งมากครับเวลาเจอกัน ตั้งแต่รู้จักมันมาผมจำได้ว่ามันเคยโบกมือทักทายผมแล้วก็ยิ้มให้ผมเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวด้วย (บ้าชะมัดดดด) แต่พอมาถึงช่วงหนึ่งก็ใกล้จะสอบปลายภาคละครับ ด้วยงานและการบ้านกองท่วมหัว ของผมและของพี่โน่เอง แะมผมยังวุ่นๆกับเรื่องสอบเข้าม.4ด้วย ( แต่ในใจตอนนั้นก็คือถ้าพี่โน่พูดงี้อะ แล้วคุยกันแลบนี้ตลอดไปนะ จะไม่ไปไหนเลยอยู่ที่เดิมนี่แหละ ฮ่าๆ อยากอยู่ใกล้กับพี่โน่ของผมมมม (?) ) เพราะแบบนี้แหละครับผมกับพี่แกเลยคุยกันน้อยลงๆ มากสุดก็วันนึงสัก4-5ประโยคอะครับในแต่ละวัน เป็นนี้จนถึงวันเกิดของผมละครับ พี่แกก็ทักแชทมาอวยพรให้ผมอะครับ แค่อวยพรเท่านั้นแหละ แต่ผมก็ดีใจมากๆ แต่ก็ตอบกลับไปได้แค่คำขอบคุณจากใจ. ก็หวังอยู่ว่าอยากให้พี่แกโทรมาอวยพรแต่ก็คงเผ็นไปไม่ได้เพราะเราก็ไม่ได้คุยกันนานาแล้ว แถมผมจะโทรไปก็ไม่กล้า มันอายๆอะครับ หลังจากวันนั้นมาสองวัน เราก็คุยกันแล้วมาถึงคืนนึงมันบอกว่ามันง่วง ผมเลยให้มันไปนอน แต่มันยังจะตอบแชทผมอีก. รวมๆกับ10นาทีได้ครับ (มันบ้าไปแล้ว). ผมมองนาฬิกาแล้วเลยไล่ให้มันไปนอนแล้วบอกฝะนดี มันก็ไปนอนครับ แต่พออีกวันนึงมันก็ไม่ได้อ่านแชทผมแล้ว จนมาถึงณตอนนี้แหละครับ ถึงมันจะอ่านแล้วแต่มันก็ไม่ได้ตอบผมมา ซึ่งนั้นก็เป็นบทสนทนาสุดท้ายของเราครับ
จนตอนนี้ผมรู้แล้วว่าเรื่องของผมกับมันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะต่างคนต่างไม่ชัดเจน มันก็ไม่เคยบอกผมก็ไม่เคยบอกว่าเรารู้สึกยังไงต่อกัน ใจหนึ่งก็อยากจะบอกใจหนึ่งก็กลัว อีกอย่างคือผมกลัวว่าถ้าหากคนรอบข้างผมรู้เขาจะรับมันไม่ได้ ยิ่งเป็นความรักแบบนี้ด้วยแล้ว (ช-ช) มันไม่แฟร์เลยนะครับว่ามั้ยเรื่องแบบนี้หนะ แต่ก็คงโทษใครไม่ได้หรอกครับฮ่าๆ ผมคิดแค่ว่าอยากมีหวังสักครั้งก็ยังดี อบากมีความทรงจำดีๆระหว่างผมกะบพี่โน่เท่านั้น ถึงจะแบบพี่น้องก็เถอะ เพราะยังไงผมก็จะจบอยู่ละ งานปัจฉิมนิเทศก็ใกล้เข้ามาแล้ว ม.4ผมก็ตัดสินใจแล้วดเวยว่าคงจะไม่อยู่ที่เดิมต่อแล้วถึฃแม้จะเคยคิดว่าจะอยู่ต่อก็เหอะ แจ่ถ้าเป็นแบบนี้ผมคงไม่ไหวแน่ๆ ที่จะต้องเห็นหน้าพี่โน่ทุกวันเห็นกันอีกหลาบปี ผมคงทำใจไม่ได้ง่ายๆหรอกฮ่าๆ ก็คิดดูดิ ใครทำได้ก็
ยังไงก็เหอะ ที่ผมมาเล่นนี้ยแค่อยากให้ทุกคนอ่านแล้วช่วยบอกผมทีว่าจากเหตุการณผืแบบนี้ สถาการณ์แบบนี้พี่โน่มันรู้สึกยังไงกับผม แล้วผมควรทำยังไงถึงจะดีที่สุดสำหรับตัวผม พี่โน่แล้วก็คนรอบข้างผมด้วย ยังไงก็ฝากช่วยแนะนำหน่อยนะครับ ขอขอบคุณล่วงหน้าเลยแล้วกันนะครับบบบ
ปล.ทั้งหมดที่เบ่ามาเป็นเรื่องจริงทั้งหมดไม่มีการเสริมแต่งใดๆทั้งสิ้นเพราะมันเป็นเห้นการณ์ที่ผมประสบอยู่
ปล.หากมีข้อผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะครับ ขอบคุณครับที่อ่านจนจบ
[:bb-03:] [:bb-08:] [:bb-big-09:]