สวัสดีครับผมก็คนคนนึงบนโลกใบนี้ครับ เรียนอยู่ชั้นปี2 อายุ20
มหาลัย ขอไม่บอกชื่อนะครับ แต่ (เรียนเอกดนตรีครับเรียนอยู่ผังพระนคร)
ผมใช้ชีวิตโสดมานานมากแล้วครับ
รู้สึกว่ายิ่งโตขึ้น มุมมองใความรักของผมเริ่มจะเปลี่ยนไป
ไม่ค่อยจะ puppy love หรือแนวโหยหาความรักสักเท่าไหร่ ไม่ค่อยติดเพ้อเจ้อ
คือแบบว่าอยู่คนเดียวก็ได้ ก็ไม่ได้ตายนี่นา
เห็นคนสวยๆก็แค่รับรู้ว่า อือ!! สวย แค่นั้นพอ
ตรงๆก็คือ ชอบคนยาก (เหมือนหล่อเลือกได้555)
เข้าเรื่องเลยนะครับ
บ้านผมอยู่บางกรวยครับ ก็กลับบ้านโดยขึ้นรถประจำทางครับ ไม่มีรถส่วนตัว
คนที่อาศัยอยู่บางกรวยและกลับบ้านโดยนั่งรถโดยสารประจำทาง ก็จะทราบดีว่าถ้าจะเข้าบางกรวย
ก็จะต้องมาขึ้นรถสองแถว หน้ามหาวิทยาลัย พระจอมเกล้าพระนครเหนือ
อยู่แถวสะพานพระราม7ครับ (บางคนเรียกว่า รถสองแถวบางกรวย กับ รถพระคุณพ่อแม่ครับ)
ผมก็กลับบ้านแบบนี้ตามปกติ ตามประสาคนมีโลกส่วนตัว(ไม่สูงมาก)
จู่ๆก็มีอยู่วันหนึ่งที่ทำให้บรรยากาศการกลับบ้านของผมเปลี่ยนไป ก็วันนี้แหละ
เรื่องเกิดขึ้นในคืนวันนี้ครับ วันพฤหัสบดีที่ 28 มกราคม 2559 ผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงนี่เองครับ
เวลาประมาณ 2ทุ่มกว่าๆเกือบจะสามทุ่มแล้วครับ เป็นเวลากลับบ้านของผมตามปกติ
และผมมีเพื่อนสนิทอยู่สองคนครับ คือ หูฟังกับหนังสือครับ
ผมชอบยืนด้านนอกของรถครับ เพราะได้รับลมเย็นๆด้วย อีกอย่างจะได้ให้ผู้สูงอายุ เด็กๆ สตรีได้นั่งด้วย
ผมก็อ่านหนังสือของผมตามปกติไปครับระหว่างรอรถสองแถวออก
มีผู้หญิงคนนึงครับ อายุห่างจากผมไม่มากครับประมาณ 2-3ปี หรืออาจจะอายุเท่ากันด้วย
เพราะเธอใส่ชุดนักศึกษา เราคงอายุไม่ห่างกันมาก
เธอคนนี้นี่แหละที่ทำให้ผมรู้สึกเขินยังไงก็ไม่รู้
เธอนั่งมอไซด์วินมาครับแล้วเธอก็มาต่อรถสองแถว
ผมเห็นเธอครั้งแรก ผมก็รู้สึกเขินมาก มันแปลกครับ เพราะผมไม่ค่อยจะมาเขินอะไรแบบนี้มานานมากแล้ว เข้าใจคำว่าใจเต้นแรงก็วันนี้แหละครับ
ผมแอบมองเธอนานๆครั้งครับพยายามไม่ให้เธอรู้ตัว (ไม่ได้โรคจิตนะครับแต่เธอน่ารักจริงๆ)
แต่ผมเห็นเธอด้านข้างครับเพราะผมยืนอยู่นอกตัวรถสองแถว
ผมพยายามอ่านหนังสือและเอาหนังสือบังหน้าเอาครับเวลาเธอเผลอผมก็จะแอบมองเธอ นิ๊ดนึง (เขาน่ารักจริงๆครับไม่ได้โรคจิตนะ)
ตรงๆนะครับ ผมชอบเขาครับ
และตอนที่ผมฟังเพลงและยิ่งเห็นหน้าเธอ วันนั้นเป้นวันที่เพลงเพราะมากครับ
ส่วนเพลงตอนนั้นที่ฟังอยู่ชื่อ เพลง กาลครั้งหนึ่ง ยิ่งเขินไปใหญ่เลย
ผมก็ยื่นฟังเพลงไปเอาหนังสือบังหน้าไปแอบมองเธอไป
จนที่นั่งเริ่มว่างเพราะคนเริ่มลงกันหมดละ ผมเลยเข้าไปนั่งครับ และบังเอิญนั่งตรงข้ามเธอพอดีเลย (เหมือนตั้งใจครับ)
ในตอนนั้นผมเขินมากครับ อยากยิ้มมากครับ เพราะเธอน่ารักมากๆในสายตาผมครับ
ผมก็หยิบหนังสือมาอ่านเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายครับ โชคดีที่รถสองแถวเขาใช้หลอดไฟสีเขียว
ถ้าใช้สีขาวละก็ รับรองเลยครับ ทุกๆคนบนรถสองแถวได้เห็นผมหน้าแดงจัดๆแน่
เธอน่ารักมากครับ
ผมก็คิดไว้แล้วว่าถ้ากลับบ้านไปจะตั้งกระทู้ตามหาใน pantip นี่แหละ
ผมแค่อยากจะบอกเธอว่า ผมชอบเขาครับ
ถ้าให้ผมบอกเขาในตอนนั้น รับรองครับ ผมไม่ถูกมองเป็นไอโรคจิต ก็เป็น ไอบ้า หรือไม่ก็ ถูกด่ากลับมาแน่ๆ
ผมไม่รุ้ว่าเราจะได้เจอกันอีกไหมครับ เลยอยากให้pantip เป็นสื่อกลางบอกเธอครับ ด้วยข้อมูลน้อยๆที่ผมมี
เธอตัวเล็กๆครับ สูงน่าจะประมาณ 150ได้ สูงไม่เกิน160 เซ็นติเมตรครับ
เธอย้อมสีผมครับ และเธอรวบผมด้วย ผมเธอไม่ยาวมากครับ น่าจะยาวประมาณหั่วไหล่ของเธอได้
เธอใส่เสื้อกันหนาว ถ้าจำไม่ผิดก็เป็นสีเทา ลาย มิคกี้เมาส์ครับ
เธอใส่รองเท้าconverse jack purcell สีขาวครับ เท้าเธอเล็กมากครับ น่าจะเบอร์ 5หรือ6นี่แหละ ไม่ได้จ้องมองอะไรมากมายขนาดนั้น
ผิวเธอขาวเหลืองครับ น่ารักด้วย^^
อีกอย่างผมไม่รุ้ว่าบ้านเธออยู่แถวไหนครับเพราะผมลงรถก่อนเธอ บ้านผมอยู่บริเวรหมู่บ้านรรินธรครับ
และอีกกิโลนิดๆก็จะถึงสุดปลายทางของรถสองแถวแล้วครับ สุดทางของรถสองแถวสายนี้ก็โลตัสนครอินครับ
เธอน่าจะอยู่ใกล้ๆบ้านผมนี่แหละ
ย้ำนะครับตั้งกระทู้เพราะอยากให้เธอรู้ว่าผมชอบเธอครับ
แค่นั้นจริงๆครับ
ผมไม่มีโอกาส พูดตรงๆ เพราะในยุคนี้ยากมากกับการที่จะคุยกับคนไม่ที่รู้จักในครั้งแรกที่เจอ
เขาคงคิดว่าผมเป็นโรคจิตแน่ๆ
ในบางกรวยมีไม่กี่คนครับที่เป็นนักศึกษาและผมเชื่อว่าต้องมีสักวันที่กระทู้นี้จะส่งไปถึงเธอ
ใครที่ได้อ่านกระทู้นี้ ถ้ามีเพื่อนอยู่แถวบางกรวยและเธอคือคนๆนั้นที่ผมพูดถึงช่วยบอกเธอทีครับ
ผมรู้ว่ามันยากมากครับ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไร ถ้าผมเจอเธอในครั้งหน้า ผมจะใช้ความกล้าทักเธอดู หวังว่าคงจะไม่โดนด่ากลับมานะ
ปล.ขอโทษใน ร ที่นี้ด้วยครับถ้าผมพิมแล้วอ่านไม่เข้าใจหรืออ่านไม่สนุก เพราะนี่คือกระทู้แรกของผม
ผมหลงรักผู้หญิงคนนึง บนรถสองแถวบางกรวยครับ (ใครรู้จักเธอก็ช่วยบอกเธอที)
มหาลัย ขอไม่บอกชื่อนะครับ แต่ (เรียนเอกดนตรีครับเรียนอยู่ผังพระนคร)
ผมใช้ชีวิตโสดมานานมากแล้วครับ
รู้สึกว่ายิ่งโตขึ้น มุมมองใความรักของผมเริ่มจะเปลี่ยนไป
ไม่ค่อยจะ puppy love หรือแนวโหยหาความรักสักเท่าไหร่ ไม่ค่อยติดเพ้อเจ้อ
คือแบบว่าอยู่คนเดียวก็ได้ ก็ไม่ได้ตายนี่นา
เห็นคนสวยๆก็แค่รับรู้ว่า อือ!! สวย แค่นั้นพอ
ตรงๆก็คือ ชอบคนยาก (เหมือนหล่อเลือกได้555)
เข้าเรื่องเลยนะครับ
บ้านผมอยู่บางกรวยครับ ก็กลับบ้านโดยขึ้นรถประจำทางครับ ไม่มีรถส่วนตัว
คนที่อาศัยอยู่บางกรวยและกลับบ้านโดยนั่งรถโดยสารประจำทาง ก็จะทราบดีว่าถ้าจะเข้าบางกรวย
ก็จะต้องมาขึ้นรถสองแถว หน้ามหาวิทยาลัย พระจอมเกล้าพระนครเหนือ
อยู่แถวสะพานพระราม7ครับ (บางคนเรียกว่า รถสองแถวบางกรวย กับ รถพระคุณพ่อแม่ครับ)
ผมก็กลับบ้านแบบนี้ตามปกติ ตามประสาคนมีโลกส่วนตัว(ไม่สูงมาก)
จู่ๆก็มีอยู่วันหนึ่งที่ทำให้บรรยากาศการกลับบ้านของผมเปลี่ยนไป ก็วันนี้แหละ
เรื่องเกิดขึ้นในคืนวันนี้ครับ วันพฤหัสบดีที่ 28 มกราคม 2559 ผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงนี่เองครับ
เวลาประมาณ 2ทุ่มกว่าๆเกือบจะสามทุ่มแล้วครับ เป็นเวลากลับบ้านของผมตามปกติ
และผมมีเพื่อนสนิทอยู่สองคนครับ คือ หูฟังกับหนังสือครับ
ผมชอบยืนด้านนอกของรถครับ เพราะได้รับลมเย็นๆด้วย อีกอย่างจะได้ให้ผู้สูงอายุ เด็กๆ สตรีได้นั่งด้วย
ผมก็อ่านหนังสือของผมตามปกติไปครับระหว่างรอรถสองแถวออก
มีผู้หญิงคนนึงครับ อายุห่างจากผมไม่มากครับประมาณ 2-3ปี หรืออาจจะอายุเท่ากันด้วย
เพราะเธอใส่ชุดนักศึกษา เราคงอายุไม่ห่างกันมาก
เธอคนนี้นี่แหละที่ทำให้ผมรู้สึกเขินยังไงก็ไม่รู้
เธอนั่งมอไซด์วินมาครับแล้วเธอก็มาต่อรถสองแถว
ผมเห็นเธอครั้งแรก ผมก็รู้สึกเขินมาก มันแปลกครับ เพราะผมไม่ค่อยจะมาเขินอะไรแบบนี้มานานมากแล้ว เข้าใจคำว่าใจเต้นแรงก็วันนี้แหละครับ
ผมแอบมองเธอนานๆครั้งครับพยายามไม่ให้เธอรู้ตัว (ไม่ได้โรคจิตนะครับแต่เธอน่ารักจริงๆ)
แต่ผมเห็นเธอด้านข้างครับเพราะผมยืนอยู่นอกตัวรถสองแถว
ผมพยายามอ่านหนังสือและเอาหนังสือบังหน้าเอาครับเวลาเธอเผลอผมก็จะแอบมองเธอ นิ๊ดนึง (เขาน่ารักจริงๆครับไม่ได้โรคจิตนะ)
ตรงๆนะครับ ผมชอบเขาครับ
และตอนที่ผมฟังเพลงและยิ่งเห็นหน้าเธอ วันนั้นเป้นวันที่เพลงเพราะมากครับ
ส่วนเพลงตอนนั้นที่ฟังอยู่ชื่อ เพลง กาลครั้งหนึ่ง ยิ่งเขินไปใหญ่เลย
ผมก็ยื่นฟังเพลงไปเอาหนังสือบังหน้าไปแอบมองเธอไป
จนที่นั่งเริ่มว่างเพราะคนเริ่มลงกันหมดละ ผมเลยเข้าไปนั่งครับ และบังเอิญนั่งตรงข้ามเธอพอดีเลย (เหมือนตั้งใจครับ)
ในตอนนั้นผมเขินมากครับ อยากยิ้มมากครับ เพราะเธอน่ารักมากๆในสายตาผมครับ
ผมก็หยิบหนังสือมาอ่านเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายครับ โชคดีที่รถสองแถวเขาใช้หลอดไฟสีเขียว
ถ้าใช้สีขาวละก็ รับรองเลยครับ ทุกๆคนบนรถสองแถวได้เห็นผมหน้าแดงจัดๆแน่
เธอน่ารักมากครับ
ผมก็คิดไว้แล้วว่าถ้ากลับบ้านไปจะตั้งกระทู้ตามหาใน pantip นี่แหละ
ผมแค่อยากจะบอกเธอว่า ผมชอบเขาครับ
ถ้าให้ผมบอกเขาในตอนนั้น รับรองครับ ผมไม่ถูกมองเป็นไอโรคจิต ก็เป็น ไอบ้า หรือไม่ก็ ถูกด่ากลับมาแน่ๆ
ผมไม่รุ้ว่าเราจะได้เจอกันอีกไหมครับ เลยอยากให้pantip เป็นสื่อกลางบอกเธอครับ ด้วยข้อมูลน้อยๆที่ผมมี
เธอตัวเล็กๆครับ สูงน่าจะประมาณ 150ได้ สูงไม่เกิน160 เซ็นติเมตรครับ
เธอย้อมสีผมครับ และเธอรวบผมด้วย ผมเธอไม่ยาวมากครับ น่าจะยาวประมาณหั่วไหล่ของเธอได้
เธอใส่เสื้อกันหนาว ถ้าจำไม่ผิดก็เป็นสีเทา ลาย มิคกี้เมาส์ครับ
เธอใส่รองเท้าconverse jack purcell สีขาวครับ เท้าเธอเล็กมากครับ น่าจะเบอร์ 5หรือ6นี่แหละ ไม่ได้จ้องมองอะไรมากมายขนาดนั้น
ผิวเธอขาวเหลืองครับ น่ารักด้วย^^
อีกอย่างผมไม่รุ้ว่าบ้านเธออยู่แถวไหนครับเพราะผมลงรถก่อนเธอ บ้านผมอยู่บริเวรหมู่บ้านรรินธรครับ
และอีกกิโลนิดๆก็จะถึงสุดปลายทางของรถสองแถวแล้วครับ สุดทางของรถสองแถวสายนี้ก็โลตัสนครอินครับ
เธอน่าจะอยู่ใกล้ๆบ้านผมนี่แหละ
ย้ำนะครับตั้งกระทู้เพราะอยากให้เธอรู้ว่าผมชอบเธอครับ
แค่นั้นจริงๆครับ
ผมไม่มีโอกาส พูดตรงๆ เพราะในยุคนี้ยากมากกับการที่จะคุยกับคนไม่ที่รู้จักในครั้งแรกที่เจอ
เขาคงคิดว่าผมเป็นโรคจิตแน่ๆ
ในบางกรวยมีไม่กี่คนครับที่เป็นนักศึกษาและผมเชื่อว่าต้องมีสักวันที่กระทู้นี้จะส่งไปถึงเธอ
ใครที่ได้อ่านกระทู้นี้ ถ้ามีเพื่อนอยู่แถวบางกรวยและเธอคือคนๆนั้นที่ผมพูดถึงช่วยบอกเธอทีครับ
ผมรู้ว่ามันยากมากครับ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไร ถ้าผมเจอเธอในครั้งหน้า ผมจะใช้ความกล้าทักเธอดู หวังว่าคงจะไม่โดนด่ากลับมานะ
ปล.ขอโทษใน ร ที่นี้ด้วยครับถ้าผมพิมแล้วอ่านไม่เข้าใจหรืออ่านไม่สนุก เพราะนี่คือกระทู้แรกของผม