ไม่มีใครให้ระบาย เลยอยากระบายชีวิตผมในนี้ครับ

คือผมขอบอกก่อนว่าผมเป็นเกย์นะครับ คือตอนนี้ผมอายุ16ครับ  คือชีวิตผมตอนนี้มันแย่มากๆครับ ขอเริ่มต้นก่อนว่าผมเป็นสิวซึ่งเป็นมา3ปีล้ะ มาเป็นหนักๆเลยตอนผมอายุ15 บางคนอาจจะคิดว่าหนักจริงหรอ หรือบอกว่าผมอายุแค่นี้มาพูดอะไร ผมแค่อยากบอกว่าอย่าตัดสินคนที่คุณไม่รู้จัก เพราะคุณไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาต้องผ่านอะไรมาบ้าง  ช่วงตอนอายุ15 ผมเรียนอยู่ม3 คับและช่วงนั้นผมมีสิวเยอะมากจริงๆจนผมคุยกับพ่อแม่แล้วตัดสินใจเลิกเรียนครับ คือช่วงนั้นผมไม่มีกะจิตกะใจจะเรียนเลย เรียนก็ไปๆหยุดๆ เพราะว่าไป รร ที่ไรก็จะโดนเพื่อนล้อบ้าง โดนคนมองบ้าง โดนคนทำเหมือนรังเกียจเราบ้างคับ โดนล้อเยอะมาก บางคนพูดว่า ไปตายแล้วเกิดใหม่เหอะ ก็มีครับ ถามว่าผมเคยคิดฆ่าตัวตายไหม มันก็เคยครับ แต่ผมก็ไม่กล้าครับ ผมคิดว่าทำไมผมไม่ลองสู้ดูหละผมเลยเลือกที่จะออกจาก รร มาครับ คือเลิกเรียนมาเพื่อมารักษาสิว เพื่อดูแลตัวเองเลยครับ แม่ผมก็บอกนะครับว่าอีกปีเดียวก็จบม3แล้ว ทำไมไม่รอให้จบก่อน ในใจผมก็อยากให้เป็นแบบนั้นแต่ว่า ผมทนไม่ไหวแล้วจริงๆ  หลังจากที่ผมออกมาจาก รร ผมก็เริ่มรักษาสิว หาจากในเนตบ้าง ถามเพื่อนแม่บ้าง ช่วงเวลาที่ผมออกจาก รร มา ผมรู้สึกเหมือนผมอยู่ตัวคนเดียวยังไงไม่รู้ เพื่อนก็ไม่มี แม่ก็ต้องไปทำงาน เฟสบุ้กก็เงียบมาก ผมบอกตรงๆผมโคตรเหงาเลย ที่จริงผมก็อยากมีแฟนบ้างนะครับ ผมจะได้มีกำลังใจมากกว่านี้ ผมชอบใครก็แบบได้แต่แอบชอบเพราะว่ารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้แถมผมยังเป็นเกย์ล้ะก็มีสิวอีก เห้ออ  ทุกวันหลังจากออกจาก รร มาชีวิตผมก็มีแค่ ตื่นตอนเที่ยง ไปรักษาสิว กลับมาตอนเยนก็เล่นคอม ละก็นอนครับ วนเวียนอยู่แค่นี้  ที่จริงผมก็อยากไปเที่ยวบ้างแต่ว่าผมเป็นสิวเยอะจริงๆ เลยไม่กล้าออกไปไหนเลย  ผมถึงกับหาเพื่อนคุยในโลกออนไลน์เลยครับ คือมันเป็นเหมือนเว็บหาแฟนเกย์ ไรงี้อะครับ  ผมก็ได้คุยๆนะครับ แต่พอผมคุยๆไปผมก็รุ้สึกมันไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะยังไงผมก็ไม่กล้าออกไปเจอคนที่ผมคุยด้วย ผมเลย  ออกห่างเลยครับ ทีนี้มันก็กลับมาเหงาเหมือนเดิมครับ เหงาจนเก็บไปฝันเลยครับ ประมาณฝันว่าเจอคนที่ตรงสเปคได้มาเป็นแฟนกันไรงี้ พอตื่นมาก็แบบรู้อะนะว่ามันแค่ความฝัน ชีวิตผมตอนนี้มันแบบแย่มากอะครับ ตอนนี้ผมก็รักษาสิวอยู่ที่นึงมันดีขึ้นครับ สิวเริ่มหายแต่ว่าเหลือรอยดำมาแทนที่เตมเลย  ที่ผมยังสู้ก็เพราะว่าผมยังหวังอยู่ ว่าสักวันผมจะต้องหายเป็นสิวให้ได้ แล้วผมจะเที่ยวทั่วโลกเลยครับ แต่ผมก้ไม่รู่เหมือนกันว่ามันจะมีวันนั้นรึป่าว  สุดท้ายนี้ผมก็แค่อยากมีเพื่อนคุย ที่เขาไม่รังเกียจเรา ไม่สนว่าหน้าตาเราเป็นยังไงอะครับ ตอนนี้ผมโคตรท้อโคตรเหนื่อยเลย ต้องสู้อยู่คนเดียว แล้วผมจะพยายามต่อไปไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน
แล้วก็ยังมีอีกหลายเรื่องเลยครับที่ผมเจอมา จนมันเปลี่ยนทั้งชีวิตผมแล้วก็นิสัยผมไปเลยครับ  เมื่อก่อนผมเป็นคนที่โคตรเฟรนลี่ เฮฮา แต่ตอนนี้มันกลับกันหมดเลย กลายเป็นคนคิดลบ กลายเป็นชอบอยู่คนเดียว(เพราะอยู่คนเดียวจะได้ไม่มีใครล้อ/นินทา) กลายเป็นคนที่เย็นชาไปเลยเวลาเจอเรื่องอะไรที่แบบคนอื่นเขาตกใจหรืออะไรแต่ผมกลับรู้สึกเฉยๆมากๆ  พอแค่นี้ดีกว่าครับ ผมแค่อยากมาระบายครับ