สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา
ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะคะ

เราจะมาเล่าเรื่องราวความรักของเราค่ะ เราอยากจะระบาย เผื่อจะมีใครที่เรื่องราวคล้ายๆเรา
แล้วอยากจะรู้ความเห็นของแต่ละคน เพื่อเป็นกำลังให้เราเข้มแข็งขึ้นโดยเร็วอีกครั้ง
เป็นเรื่องราวที่ยาวมากนะคะ แต่จะพยายามเขียนให้น่าสนใจ จะได้อ่านแล้วไม่เบื่อค่ะ
ถ้ายาวไปใครไม่ชอบ ขอร้องอย่าด่าเราเลยนะคะ ช่วยกดปิดไปดีกว่าค่ะ

ขอขอบคุณคนที่อ่านตั้งแต่ต้นจนจบนะคะ
แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกความคิดเห็นด้วยค่ะ  


เราเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ในสายตาของทุกคน มองว่าเราเป็นคนเข้มแข็งค่ะ
เราผ่านช่วงเวลาที่เสียใจที่สุดในชีวิต โดยการที่เสียคนสำคัญที่สุดในครอบครัวไป
จากครอบครัวที่อบอุ่น หลังจากวันนั้น ชีวิตที่อบอุ่นของเรา ก็เปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมือ
ไม่มีคำบอบโยนใดๆจากคนรอบกลาย เราจึงต้องเข้มแข็งได้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่เพราะเราเข้มแข็ง
แต่เพราะเป็นสภาพบังคับ ที่จำเป็นจะต้องเข้มแข็ง (ตอนนั้นอยู่แค่ ม.1) คิดเองได้ ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ
เรากลายเป็นเด็กที่เหมือนขาดความอบอุ่น เพราะไม่ได้จากครอบครัว จีงต้องการจากเพื่อน เรารักและแคร์เพื่อนมาก
การขาดความอบอุ่นของเรา ไม่ได้หมายความว่า เราจะกลายเป็นเด็กไม่ดี ที่สร้างปัญหาให้ครอบครัว หรือคนอื่นนะคะ
ไม่เคยทำเรื่องเสียหายใดๆ แต่แค่ต้องการอยากได้ความรักจากใครสักคน ที่มาค่อยดูแล ห่วงใยเรา รักเรา มาตลอดค่ะ
เราเคยคบกับคนๆนึง แต่ผ่านแค่ทางโทรศัพท์เท่านั้น  แต่เป็นความผูกพัน  เพราะเราคุยกันมาตลอด กว่า 3 ปี
แต่ไม่เคยพบเจอ ไม่เคยได้ใช้เวลาร่วมกัน จากนั้นเราต้องจบกันไป(ตอนม.3) เราจึงเสียใจมาก เพราะความรักที่ให้ไปของเราเป็นของจริง
ตอนนั้นเค้าเป็นเหมือนโลกทั้งใบของเรา ที่มอบความรัก มอบความห่วงใย ในสิ่งที่เราต้องการมาตลอดให้เราได้ เรารักใครและรักมาก
เรายังรักคนๆนี้มาตลอด ไม่เคยลืม บางทีคิดถึงก็ยังร้องไห้อยู่ เป็นมาตลอด จนถึง ม.6   ตอนม.5 เราก็เคยลองคบกับอีกคนนึง
เกือบ 1 ปี แต่ไม่ได้ทำให้เราลืม คนๆนั้นได้เลยค่ะ



จุดเริ่มต้น ครั้งแรกของคำว่าชอบ

จนเกือบใกล้จะจบม.6  เราได้รู้จักผู้ชายรุ่นน้องคนนึงค่ะ  อายุน้อยกว่าเรา 2 ปี
เราไม่เคยชอบใครเลย และไม่เคยคบกับคนที่อยู่ใกล้ๆ ได้ใช่เวลาร่วมกันเลย
ตอนแรกเราได้รู้จักน้องคนนี้ เราไม่ได้ชอบน้องเขาเลยนะคะ  เราเป็นรุ่นพี่
ที่เป็นเด็กเรียนเก่ง เด็กกิจกรรม เป็นคณะกรรมการนักเรียน  ค่อนข้างติ๊งต๊องบ้าบอ เฟลนลี่
สร้างเสียงหัวเราะให้เพื่อน ให้อาจารย์ และให้รุ่นน้องเสมอค่ะ จึงเป็นรุ่นพี่ ที่รุ่นน้องหลายๆคน
เคารพ ยกให้เป็นไอดอลเลยก็มี ไปไหนมาไหนก็มีแต่รุ่นน้องทั้งหญิงทั้งชาย ยกมือไหว้
ชวนคุย ชวนเล่นกัน ชมว่าน่ารักบ้าง อยู่ตลอด และเราเป็นคนที่ใจดี เห็นรุ่นน้องบางคนต้องเดินกลับบ้าน
ก็ไปส่งอยู่บ่อยๆ หลายๆคน ตลอดในทุกวันที่เราพบเจอรุ่นน้องที่มีปัญหา
จนเราได้พบรุ่นน้องปากหมาคนนึงค่ะ  เจอตอนที่เราไปแนะแนวรุ่นน้อง
ปกติก็มีอยู่แล้วนะคะ รุ่นน้องปากเสีย ที่แซวเชิงจีบบ้าง แหย่บ้างอะไรบ้าง
แต่ไม่ใช่กับคนนี้ค่ะ รุ่นน้องคนนี้ ปากเสียเชิงรำคาญที่ทำให้กลับบ้านช้า จริงๆเราพูดไม่ถึง 5 นาทีเลยค่ะ
เป็นลักษณะ นิสัยของเด็กเกเรในโรงเรียนเลยค่ะ  แต่ปกติขนาดเด็กรุ่นพี่ที่ว่าเกเรที่สุดในโรงเรียน
เวลาเราพูดอะไร หลายๆคนก็ฟังเรา และไม่มีใครเคยทำแบบนี้กับเราเลยค่ะ จนเราเกิดความคิดในใจว่า
"โห้ ไอเด็กนี้ มีคนมาแนะนำเรื่องอนาคต ยังไม่สนใจ แล้วชีวิตมันจะดีได้ไหมนี่ เจ้าเด็กปากเสีย" ค่อนข้างอคติไปพอสมควรค่ะ
แต่เราไม่เคยเกลียดใคร รึไม่ชอบขี้หน้าใครเลยนะคะ  ไอหนุ่มนี้ เป็นคนแรก ที่รู้สึกไม่ชอบขี้หน้า (ไม่หล่อและยังปากเสียอีก)
<นี่เป็นจุดเริ่มจนของเรื่องราวความรักวัยรุ่น ของเราเลยค่ะ> แต่นั้นมันก็เป็นความคิดชั่วคราวเท่านั้นละคะ แล้วมันก็จางหายไปจากความคิดเรา
เราขี่รถกลับบ้านเป็นปกติ จนเจอเจ้าหนุ่มนี้อยู่ข้างทาง ด้วยความที่เป็นคนชอบช่วยไปส่งรุ่นน้องที่เจออยู่แล้ว
เราก็เลยอาสา ไปส่งน้องคนนี้ จากครั้งแรก....ก็เริ่มเป็นหลายๆครั้งขึ้น  ตอนนั้นเราไม่ได้รู้สึกชอบน้องคนนี้เลยนะคะ
แค่ไปส่งเหมือนที่ไปส่งรุ่นน้องคนอื่น จากนั้นก็มีเหตุบางอย่างที่คงทำให้รุ่นน้องคนนี้มาชอบเราแบบจริงจัง และเริ่มตามจีบเราค่ะ
แต่ตอนนั้นเราคบกับคนๆนึงที่ว่าคบตอนม.5 จนเกือบปีน่ะค่ะ(ขอเรียกว่า B นะคะ) แต่เขาไม่เคยทำให้เราลืม และเลิกรักคนแรกที่เราคุยนั้นกว่า 3 ปีได้เลย
(คนแรกที่เราไมม่ลืมยังฝังใจนี้ ขอแทนว่า A นะคะ )
เราไม่ได้คบเผื่อลืมนะคะ ความรักที่เราให้คนนี้ไปก็เป็นของจริง แต่เราแค่ยังไม่ลืมคนๆนั้นของเรา แบบลืมขาดไปเลยขนาดนั้นค่ะ

น้องคนนี้ก็ตามจีบเราค่ะ เป็นการจีบที่ทุกวันนี้เรายังจำได้เลยค่ะ  แต่เราบอกน้องทุกอย่างนะคะ ว่าเราคบกับ B อยู่
น้องคนนี้ก็ทราบทุกอย่าง แต่ก็พยายาม ตามจีบเราทุกๆทาง เราก็บอกตลอด ว่าเรามี B อยู่แล้ว แต่ด้วยความที่เรา
ไปส่งน้องคนนี้ทุกวัน เราก็เลยได้คุยทุกวัน เราได้เล่าเรื่องราว ความรักที่ยังเจ็บปวดของเรา จาก A ให้น้องคนนี้ฟัง
เล่าให้ฟังตลอดเลยคะ ในทุกๆวัน ในหลายๆเรื่อง  น้องคนนี้ตามจีบเรา จนบางที ยอมตกรถ เพื่อแค่ให้ได้นั่งคุยกับเรา
ไมม่มีรถเมล์กลับเรา ก็ไม่เป็นอะไร  ยอมเดิน เดินเท้า มาหาเรา เป็นกิโล  เพื่อแค่ได้เห็นหน้าเรา  ยอมคุยกับเราทั้งคืน
เพียงเพราะเป็นห่วงเรา ที่ต้องอยู่คนเดียวทั้งคืน เป็นครั้งแรกเลยค่ะ ที่เรารู้สึกดี และชอบใครสักคนนึงจริงๆ
แต่เราก็เล่าเรื่องราวของน้องคนนี้ ให้ B ฟังตลอดนะคะ สำหรับเรา เรารักใครแล้วรักจริงคะ ไม่อยากให้แค่ความรู้สึกดี
มาทำลายความรักของเรา เราก็บอกกับน้องคนนี้ไปตลอดคะ ว่าเราไม่มีทางที่จะคบกันได้ ถ้าอยากจะอยู่ตรงนี้ก็ได้
แต่เราจะไม่ได้รักกัน เพราะเรารักคนของเราค่ะ เราเสียดายความรู้สึกดีๆที่เราเพิ่งพบเจอ
เราไม่ได้ตัดน้องคนนี้ออกไปจากชีวิตเราแบบเด็ดขาด แบบไปจากชีวิตพี่เถอะ อะไรแบบนั้น
แต่เราไม่เคยแบบให้ความหวังจนเกินไปกับน้องขนาดนั้นนะคะ ไม่เคยโทรหา รึทักไปคุยเชิงชู้สาวเลย  
แต่เราก็บอกตลอดว่าเรารัก B  และอยากให้น้องเขาออกไปเอง แต่น้องคนนี้คิดว่า ความรักที่เรามีอยู่
มันไม่ใช่ของจริง น้องก็ยังอยู่ และยังตามจีบเราอยู่ตลอดหลายเดือน ตอนนั้น เราไม่ได้อยากคบกับน้องคนนี้เลยนะคะ
แต่เรารู้ได้แล้ว ว่าความรู้สึกชอบเป็นยังไง แต่ชอบกับรักมาต่างกัน
จนมีเหตุ มีปัญหาบางอย่างทำให้เราเลิกกับ B ส่วนนึงมันก็มาจากเรื่องน้องคนนี้นี่แหละคะ
เหตุทำให้ B หึง จนชวนทะเลาะกับเราทุกๆวัน เราก็อธิบายทุกๆครั้งที่ทะเลาะ จน B ไม่ฟังอะไร
ตะคอกใส่เรา จนเราทนไม่ได้จนรู้สึกอยากอยู่คนเดียว คนอื่นรึผู้อ่าน อาจจะคิดว่าเรานิสัยไม่ดีคบเผื่อเลือกอะไรแบบนั้นก็ได้
B ก็คิดว่าเราทิ้ง B ไปเพื่อไปคบกับ น้องคนนี้ แต่จริงๆ มันไม่ใช่เลยค่ะ เรารู้สึกชอบ รู้สึกดี กับน้องคนนี้
แต่ไม่ได้อยากคบแบบคนรัก แต่ที่บอกเลิกเพราะ อยากให้ B ทบทวนการกระทำ เพราะหลายครั้งที่ B ตะคอกใส่เรา
เราเป็นคนไม่ชอบให้ใครมาตะคอก และก็ยังมาทะเลาะ หาเรื่องเรา ทั้งๆที่ตอนนั้น เราเลิกยุ่งกับน้องคนนั้นไปเป็นเดือนแล้ว
(น้องเขาหายไปเอง จนเราคิดว่าคงไปแล้วจริงๆ เป็นเดือน แล้วก็กลับมานะคะ)เราก็บอก B นะคะ  จนเราเกิดความรำคาญ
ทั้งๆที่ไม่มีปัญหา รึทำอะไรให้ ฺ ไม่สบายใจอีกแล้ว แต่เขาก็ยังมีชวนทะเลาะ หาเรื่องทุกวัน  เป็นเดือนเลยค่ะ
จนความรู้สึกของเราที่มีให้ B ลดน้อยลงเรื่อยๆ  จนเราบอกเลิก ให้คิดทบทวน คิดได้แล้วค่อยมาง้อเรา
อะไรแบบนั้น  เราบอกเลิก B หลังจากที่น้องคนนี้กลับมาได้ไม่นานแต่ไม่ได้บอกเลิก เพราะต้องการไปคบกับน้องคนนี้นะคะ
และความรู้สึกที่เรามีกับ B ก็น้อยลงแล้ว เพราะการโดนชวนทะเลาะทุกวัน เป็นเดือน (ตอนนั้นร้องไห้ทุกวันเลยคะโดนตะคอกใส่)
(ที่เราคบบกับ B ก็คุยผ่านโทรศัพท์ตลอดนะคะ เคยเจอกันครั้ง 2 ครั้งเองคะ )

จุดเริ่มต้นของรักครั้งใหม่
ตอนเราเลิกกับB เราก็ยังคุยกับ B นะคะ  รอให้มาง้อเรา  แต่เพราะการได้คุยกับ B เรารู้สึกได้ว่า
B ไม่ได้ต้องการเราแล้วจริงๆ ด้วยความที่โดนชวนทะเลาะทุกวัน ร้องไห้แทบทุกวัน
ความรักที่เราให้ B น้อยลง จนเราไม่ได้รู้สึกเสียใจ รึเสียดายอะไร  และตอนนั้นเราใกล้จะจบม.6
เราจึงอยากลองมีคนรักในวัยเรียน ที่อยู่ในโรงเรียน แล้วลองได้ใช้เวลา อยากรู้ว่า มีแฟน
ที่อยู่ใกล้ๆ ได้ใช้เวลาร่วมกันนั้นเป็นยังไง จึงได้ลองคบกับน้องคนนี้ดูค่ะ
"เรามาลองคบกันดูไหม" เราเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อนคะ แต่ก็ยังไม่มั้นใจขนาดนั้น เพราะยังกลัวอะไรหลายอย่าง
มีเพื่อนยุด้วยอะไรด้วย ผ่านไปเกือบ 1 อาทิตย์ จึงได้ตัดสินใจ ที่จะลองคบกันดูค่ะ  นี่เป็นจุดเริ่มต้นของความรักของเรา
ตอนนั้นอะไรๆ มันก็ดั ดีมากเลยค่ะ จากเด็กที่ขาดความรักความอบอุ่น เหมือนได้แสงอาทิตย์ ที่อบอุ่นอีกครั้ง
น้องเป็นแฟนที่น่ารักมากค่ะ มีเซอร์ไพรส์เล็กๆน้อยๆ ตลอด ทำนู่นทำนี่ให้เราตลอด
ทุกคนคงรู้จักช่วงโปรโมชั่นนะคะ แรกๆดี ดีมากเลยคะ แค่เราโทรหาหลายสาย ก็กลัวเรางอนแล้วค่ะ
แต่จริงๆ ไม่ได้งอนอะไรขนาดนั้น แค่บอกเหตุผลเราก็พร้อมจะเข้าใจ ยังทำอะไรให้เราหลายๆอย่าง
พอคบกันมานาน หลายๆเดือน เริ่มลดน้อยลง ไม่เท่าเดิม ตอนแรกกไม่เป็นปัญหาสำหรับเรานะคะ  
เพราะเราคิดว่าเป็นธรรมดา ที่จะไม่เท่าเดิม แต่มีบ้างพิให้อบอุ่นหัวใจ ก็โอเคแล้วค่ะ
เราเป็นผู้หญิงที่ ไม่สบายใจอะไร ไม่โอเคกับอะไร จะบอกก่อนอะไรก่อนในทุกๆเรื่องนะคะ
ผู้ชายจะได้เข้าใจ แล้วรู้ว่าควรทำยังไงต่อ ไม่ใช่งอนแล้วไม่พูดไม่คุย รอให้ง้อเองอะไรแบบนั้นนะคะ

จนคบมาได้เป็น 1 ปี ช่วงนึงปีแรก เราก็รุ้สึกได้แล้วละคะ ว่าบางอย่าง น้องไม่ได้เหมือนเดิม
บางทีรู้สึกด้วยว่า น้องรักเราน้อยลง แต่ด้วยความที่เราไม่ค่อยโกรธ ให้อภัยง่ายและจะลืมไปเองของเรา จนเพื่อนเรียกว่า ยอมมากไป
จากที่เคยโทรหาเราทุกวัน  คุยกันเป็นชั่วโมง เริ่มลดน้อยลง น้อยลงในทุกๆวัน แต่เราก็ไม่อะไรมาก  ยังบอกน้อง
ว่าควรทำยังไง ทั้งบอกว่าไม่เหมือนเดิมซะด้วยซ้ำ  จนยิ่งผ่านไปแต่ละวัน แต่ละเดือน จนถึงในวันที่ น้องไม่โทรหาเราเลยค่ะ
ตอนแรกเรามีปัญหานะคะ แต่ก็บอกก็พูดอยู่ตลอด แต่น้องไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย เราไม่ได้ต้องการให้โทรหาทุกวันวันละหลายๆชั่วโมง
เราแค่ต้องการให้โทรหาบ้าง  แปปๆ ให้พอรู้สึกดี เราก็โอเคแล้วค่ะ แต่ว่าน้องไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย นานๆหลายวันกว่าจะโทรที
บางทียังต้องบอกให้โทรเองก็ยังมี และเราก็ให้อภัยง่าย เพราะว่ารัก และคิดว่าเดี๋ยวก็เจอกัน ไม่น้องมาหาเราที่หอ  เราก็จะไปหาที่บ้านเอง
ได้ใช้เวลาร่วมกัน นอนด้วยกัน (แต่ไม่เคยมีอะไรกันนะคะ ไม่มีฉาก 18+ จะเล่านะคะ 555  ไม่เคยเกินเลยถึงขั้นมีอะไรกัน)
แรกๆ น้องก็ขอ และมีปัญหาเรื่องนี้บ่อย แต่ถึงให้เรารักมากขนาดนั้น ให้ได้ทุกอย่างที่ให้ได้นะคะ แต่อะไรที่ให้ไม่ได้
อย่างเรื่องนี้ ขอให้ตายเราก็ไม่ให้เหมือนกัน นับวันเรายิ่งรู้สึกว่าน้องแคร์เราน้อยลง ไม่เหมือนแต่ก่อนที่เลยตามจีบเรา
นับวันยิ่งน้อยลง แต่มันยังมีบ้าง พอให้เรารู้สึกดี มีเซอร์ไพรส์ มาหาที่หอ เพราะสิ่งที่เราชอบอะไรแบบนี้ บ้างบางที
เราก็โอเค ไม่มีปัญหาอะไร อาจจะมี งอนบ้างอะไรบ้าง  แต่เราไม่เคยโกรธน้องจนถึงขั้นไม่พูดคุยด้วยหลายวันอะไรแบบนั้นเลย
เราเป็นอะไรแล้วเราจะพูด จะบอกตลอด ขนาดเราพูดเราบอก แต่น้องก็เหมือนไม่เข้าใจ บางทีพอไม่พอใจ
ทั้งๆที่เราบอกว่าเป็นอะไร ก็ตะคอกใส่เราเวลาที่ทะเลาะ เราร้องไห้ ก็มีอยู่ตลอด แต่...เราไม่เคยรักน้องน้อยลงเลยค่ะ
ทั้งๆ ที่เวลาทะเลาะ กันน้องก็เป็นแบบนี้กับเราแทบทุกครั้ง ทั้งๆที่เราก็บอก บอกแม้กระทั้งต้องการให้ขอโทษ
ร้องไห้ไป บอกไปว่าแค่กอดแล้วขอโทษก็จบแล้ว....แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะก็เป็นแบบนี้ตลอด แต่เราไม่เคยรักน้อยลง
หรือคิดที่จะไปจากน้องเลยค่ะ เพราะเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ไม่ทะเลาะกัน เราได้ใช้เวลาร่วมกัน เราจำสิ่งดีๆมากกว่า
เวลาที่เราทะเลาะกัน ถึงต่อให้เราร้องไห้ขนาดไหน เราก็จะคิดถึงแต่สิ่งดีๆ ที่เราทำร่วมกัน เราจึงไม่เคย โกรธน้องจริงจัง
ไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว เราโดนเพื่อนด่าบ่อยมากค่ะ ว่ายอมมากเกินไป บางทีทะเลาะกัน น้องก็ชอบบอกเลิกเราก็มี

ยังไม่จบนะคะ