บ้นของฉันไม่เคยมีความสุขเหมือนบ้านอื่นเขาบ้างเลย!

สวัสดีทุกคน เรามีเรื่องจะเล่าฟังน่ะ คือ บ้านเราเป็นร้านขายของทุกคนในบ้านต้งออกไปทำงานข้างนอกเราก็ต้องไปเรียน เราเรียนอยู่มหาลัยแล้ว แต่เราติดแถวบ้านเลยไม่ต้องไปอยู่หอ พอทุกคนในบ้านไปทำงานก็จะเหลือย่าของเราที่อยู่บ้าน ทึกครั้งที่เรากลับบ้านแม้เราจะเหนือยจากการทำรายงานแค่ไหนเราก็ต้องมานั่งฝ้าร้านขายของตลอดจนกว่าจะถึงเวลาปิดร้าน  เราทำแบบนี้มาตลอดเราจะโดนด่าในสิ่งที่เรารู้อยู่แกใจเราน่ะเราไม่ได้แบบนั้น เรามีแฟนซึ่งคบกันมาหลายปีแล้วเขาแกกว่าเราปีเดียว ทุกวันที่เขาเลิกเรียนเขาก็จะมาช่วยเราขายของที่บ้าน เรารู้สึกว่าเขาคือความสุขเดียวของเราเลยด้วย อาจฟังดูก็เหมือนบ้านทั่วๆไปแต่ไม่ใช่หลอก เราก็20+แล้วแต่เราออกไปเที่ยวไหนไม่ได้ออกไปเที่ยวหลังห้าโมงเย็นไม่ได้ วันธรรมดาไม่เท่ไหร่ค่ะ แต่วันเสาร์อาทิตย์นี่สิ เราขอไปทำงานที่มหาลัยยังต้องมีเรื่อง เราไม่เคยได้เที่ยวเหมือนคนอื่นบ้างเลยแม้แต่วันหยุด จะมีแฟนเราที่จะชอบพาเราไปเที่ยวในวันหยุดกับที่บ้านของเขาเรามีความสุขมาก แต่กลับมาบ้านก็ต้องมาเจอคำด่าทอ เช่น ไปอยู่กับบ้านนั้นเลยไป เราโดนแบบนี้มาตลอด20 กว่าปีที่ผ่านมา เราตั้งใจเรียนมาตลอดน่ะ แต่ก็ที่บ้านเราไม่ให้เราอ่านหนังสือบอกให้ช่วยร้านขายของ ไม่ให้ติวหนังสือกับเพื่อน ทุกครั่งที่เราสอบเราอ่านแค่น่าห้องสอบแค่นั้น ม.ปลายเราไม่เท่าไหร่แต่มหาลัยเราต้องใช้คะแนนสอบเป็นหละบไม่ใช้คะแนนเก็บแต่เราไม่มีเวลาอ่านหนังสือเลยจะให้เราได้คะแนนดีๆได้ยังไง เราเก็บกดมากแฟนเราก็บแกว่า ทำไมไม่เถียงบ้างล่ะ เราก็ได้แต่บอกว่าเถียงไม่ได้เถียงล่ะเรื่องมันจะใหญ่ ทุกวันนี้เราก็ภาวนาให้เราหลุดพ้นจากที่นี่สักที เรารอเวลาที่เราเรียนจบเราจะได้ไปอยู่ที่อื่น เราอยากระบายมากๆเราไม่ผิดแต่เราเถียงอะไรไม่ได้ เพื่อนทุกคนคงเข้าใจเราน่ะ