ตอนสาม และแล้วก้อมาถึง
วันนี้เป็นวันจันทร์ครับวันสดใสพร้อมไปเรียนวันแรกของสัปดาห์นี้ ผมรีบแต่งตัวอาบน้ำเพื่อจะไปโรงเรียนแต่เดี่ยว เวลาเจดครึ่งแล้ว ผมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัว ข้าวไม่กินแม่ม ผมรีบวิ่งไปรอรถโรงเรียนหน้าบ้าน รถโรงเรียนมาพอดีผมก้อขึ้นหาที่นั่ง รถแล่นออกจากบ้านผมไป ระหว่างทางผมก้อหยิบมือถือแชทกับเพื่อน ติ้งๆ !!!! ข้อความจากเฟสบุค อ้าว นายยิ้มหวานทัก
เขา ยุไหน
ผม บนรถจะถึงรร แล้ว
เขา ไม่สบายฝากทำใบลาไปให้ที่ห้องเราด้วยน่ะ
ผม ในใจตูจะรุ้วไหมอยู่ห้องไหน ผมตอบไปว่าอืมๆ
หลังจากนั้นรถมาถึงหน้ารร ผมก้อรีบลงมาจากรถเกบโทสับในกระเป๋า เดินไปยังประตูสองเข้ารร ผมก้อไปนั่งที่เก้าอี้รอเขากดกริ่ง ขณะนั้นผมก้อเจอเพื่อนนายยิ้มหวานครับ ผมก้อเล่าให้เพื่อนมันฟัง ว่ามันไมสบายไรงี้ เขาก้อ อ่อๆ เดี่ยวทำให้ ตอนนั้นคือผมรุ้สึกเปนห่วงมันมากผมเลยถามเพื่อนเขาว่า เขาพักที่ไหน ห้องไหนอะไรยังไง
จนได้ข้อสรุป เพื่อนของมันตอบว่า อยู่หอ 1 ห้อง…
จากนั้น ก้อดูนากา เพิ่ง7 50กว่าๆอีก อีกสิบนาทีจะเข้าแถว ผมรีบหยิบกระเป๋าออกไปหามันที่หอเลยครับ แรดเนอะ55
ผมถึงทีหอ เป็นหอที่อยู่ใกล้รร เดิน2 3 นาทีก้อถึง หอสองชั้น สวยงามมาก โรงเรียนผม ก้อมีหอสวยแอ่ะ ผมเลยรีบวิ่งเข้าไปในหอ เจอยามครับ เอ้าหนูไม่ไปเรียนอ่อ ผมลืมของ ยามอ่อๆ ผมเดินเข้ายังในหอ เดินๆ ผมก้อเจอห้องหมยเลข…ห้องมันเองครับ ผมก้อเปิดประตู ปั๊งเขาไป สภาพมันตอนนั้นคือ ตัวร้อนผ่าวเลยครับ น่าสงสารมันมากเลยครับ นอนหลับอยู่ไม่รุ้วสึกตัว ผมก้อไม่ได้กวนมันน่ะ ผมก้อไปห้องครัว ต้มน้ำร้อนเอาผ้าเชดตัวๆ สักพักมันก้อตื่นครับ ผม
ในใจ ร้อนไปหมด
เขา เอ้า นาย มาได้ไงเนี่ย รู้ห้องเราได้ไง เพิ่งรู้จักเองไม่ใช่อ่อ
ผม พูกตะกักๆ ติดๆ ออ ถามเพื่อนนายนะ
เขา แล้วมาทำไรห้องเรา ไม่ไปเรียนหรอ
ผม ก้อเปนห่วงนายนะ เลยมาหา
เขา อ่าๆ ตามสบายน่ะ เดี่ยวๆเมื่อกี้พูดรัยน่ะ
ผม ปล่าวๆ ไม่มีไร แค่บอกว่าเป็นห่วง
เขา มองหน้าผม ยิ้มใส่ผม หือผช อะไรน่ารัก
ยิ้มก้อหวาน
สรุปว่า วันนั้นคือผมไม่ได้เรียนเลยครับ เชดตัวคุยเรื่อยเปื่อยกับเขา จนมาถึงเที่ยงของวันนั้น ผมรู้สึกหิวมากอยากออกไปหาอะไรกินแต่ ผมเป็นห่วงเขาเขาไม่สบายอ่ะ ไม่มีแรงจะลุก ผมปลุกเขา นี่นายๆ ไปแล้วน่ะ เขาตอบผมด้วยเสียงที่อ้อนครับ อ้าว จะไปแล้วหรอ ตอนนั้นผมในใจสงสารเขามากใจนึงน่าเบื่อว่ะ อีกใจอดเป็นห่วงไม่ได้ ผมเลยตอบกลับไป งั้นไม่ไปก้อได้ แต่ ตอนนี้ขอออกก่อนน่ะเดี่ยวมา เขาอืมๆ ซื้อไรก้อได้มาให้ทานด้วยน่ะ ผม รุ้วแล้วนา
ผมก้อออกจากห้องเดินออกจากหอ ไปหอของกินใกล้ๆเซเว่นหน้าโรงเรียน ซื้อของๆ ก้อเดินออกจากเซเว่นจะมายังหอมัน ขณะนั้นผมได้เห็นครูห้องปกครองผม เรียก ในใจผมซวย
ครู เดี่ยวๆ เทอไม่เรียนอ่อ แล้วออกมาจากโรงเรียนได้ไง
ผม ตอบด้วยน้ำเสียงที่กลัวครับ อ้อวันนี้ผมมาทำธุระกับผู้ปกครองที่โรงรียนครับเลยไม่เข้าเรียน
ครู อ้อๆ
ผมรับบออกจากตรงนั้นวิ่งมายังหอเลย
ก๊อกๆ ผมเคาะประตูห้องมัน เสียงของมัยตะโกนออกมาเข้ามาๆ ผมอ่ะของนายแจกกันไปๆ มันก้อลุกขึ้นกิน ว่างกินอยู่ผมก้อเล่าเรื่องของผมที่เจอ เหตุกานเมื่อกี้ให้มันฟัง มันหัวเราะลั่นห้องเลย ครับ ผมเลยด่ามัน
กูไม่ซวยไม่โดนด่าก้อบุญแล้ว มันโทดค่าบๆๆ
จนผมดูนากาอีกที
นี่มัน สี่โมงเยนแล้วเนี่ย ผมรีบลุกขึ้นจากนอนเลยแม่มนอนได้ไงว่ะ ส่วนมันหลับปุ่ยเลย เห้ออีบ้านิ ผมด่ามันในใจ รีบเกบกวาดห้องมัน มันยังหลับครับ ผมก้อลุกขึ้นออกจากหอ โทรหาแม่ ให้มารับ เพราะตอนนั้นผมตกรถโรงเรียนแล้วครับ จนถึงบ้าน
เดี่ยวมาต่อน่ะครับ
ความรักของผมกับนายยิ้มหวานตอนสาม
วันนี้เป็นวันจันทร์ครับวันสดใสพร้อมไปเรียนวันแรกของสัปดาห์นี้ ผมรีบแต่งตัวอาบน้ำเพื่อจะไปโรงเรียนแต่เดี่ยว เวลาเจดครึ่งแล้ว ผมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัว ข้าวไม่กินแม่ม ผมรีบวิ่งไปรอรถโรงเรียนหน้าบ้าน รถโรงเรียนมาพอดีผมก้อขึ้นหาที่นั่ง รถแล่นออกจากบ้านผมไป ระหว่างทางผมก้อหยิบมือถือแชทกับเพื่อน ติ้งๆ !!!! ข้อความจากเฟสบุค อ้าว นายยิ้มหวานทัก
เขา ยุไหน
ผม บนรถจะถึงรร แล้ว
เขา ไม่สบายฝากทำใบลาไปให้ที่ห้องเราด้วยน่ะ
ผม ในใจตูจะรุ้วไหมอยู่ห้องไหน ผมตอบไปว่าอืมๆ
หลังจากนั้นรถมาถึงหน้ารร ผมก้อรีบลงมาจากรถเกบโทสับในกระเป๋า เดินไปยังประตูสองเข้ารร ผมก้อไปนั่งที่เก้าอี้รอเขากดกริ่ง ขณะนั้นผมก้อเจอเพื่อนนายยิ้มหวานครับ ผมก้อเล่าให้เพื่อนมันฟัง ว่ามันไมสบายไรงี้ เขาก้อ อ่อๆ เดี่ยวทำให้ ตอนนั้นคือผมรุ้สึกเปนห่วงมันมากผมเลยถามเพื่อนเขาว่า เขาพักที่ไหน ห้องไหนอะไรยังไง
จนได้ข้อสรุป เพื่อนของมันตอบว่า อยู่หอ 1 ห้อง…
จากนั้น ก้อดูนากา เพิ่ง7 50กว่าๆอีก อีกสิบนาทีจะเข้าแถว ผมรีบหยิบกระเป๋าออกไปหามันที่หอเลยครับ แรดเนอะ55
ผมถึงทีหอ เป็นหอที่อยู่ใกล้รร เดิน2 3 นาทีก้อถึง หอสองชั้น สวยงามมาก โรงเรียนผม ก้อมีหอสวยแอ่ะ ผมเลยรีบวิ่งเข้าไปในหอ เจอยามครับ เอ้าหนูไม่ไปเรียนอ่อ ผมลืมของ ยามอ่อๆ ผมเดินเข้ายังในหอ เดินๆ ผมก้อเจอห้องหมยเลข…ห้องมันเองครับ ผมก้อเปิดประตู ปั๊งเขาไป สภาพมันตอนนั้นคือ ตัวร้อนผ่าวเลยครับ น่าสงสารมันมากเลยครับ นอนหลับอยู่ไม่รุ้วสึกตัว ผมก้อไม่ได้กวนมันน่ะ ผมก้อไปห้องครัว ต้มน้ำร้อนเอาผ้าเชดตัวๆ สักพักมันก้อตื่นครับ ผม
เขา เอ้า นาย มาได้ไงเนี่ย รู้ห้องเราได้ไง เพิ่งรู้จักเองไม่ใช่อ่อ
ผม พูกตะกักๆ ติดๆ ออ ถามเพื่อนนายนะ
เขา แล้วมาทำไรห้องเรา ไม่ไปเรียนหรอ
ผม ก้อเปนห่วงนายนะ เลยมาหา
เขา อ่าๆ ตามสบายน่ะ เดี่ยวๆเมื่อกี้พูดรัยน่ะ
ผม ปล่าวๆ ไม่มีไร แค่บอกว่าเป็นห่วง
เขา มองหน้าผม ยิ้มใส่ผม หือผช อะไรน่ารัก
สรุปว่า วันนั้นคือผมไม่ได้เรียนเลยครับ เชดตัวคุยเรื่อยเปื่อยกับเขา จนมาถึงเที่ยงของวันนั้น ผมรู้สึกหิวมากอยากออกไปหาอะไรกินแต่ ผมเป็นห่วงเขาเขาไม่สบายอ่ะ ไม่มีแรงจะลุก ผมปลุกเขา นี่นายๆ ไปแล้วน่ะ เขาตอบผมด้วยเสียงที่อ้อนครับ อ้าว จะไปแล้วหรอ ตอนนั้นผมในใจสงสารเขามากใจนึงน่าเบื่อว่ะ อีกใจอดเป็นห่วงไม่ได้ ผมเลยตอบกลับไป งั้นไม่ไปก้อได้ แต่ ตอนนี้ขอออกก่อนน่ะเดี่ยวมา เขาอืมๆ ซื้อไรก้อได้มาให้ทานด้วยน่ะ ผม รุ้วแล้วนา
ผมก้อออกจากห้องเดินออกจากหอ ไปหอของกินใกล้ๆเซเว่นหน้าโรงเรียน ซื้อของๆ ก้อเดินออกจากเซเว่นจะมายังหอมัน ขณะนั้นผมได้เห็นครูห้องปกครองผม เรียก ในใจผมซวย
ครู เดี่ยวๆ เทอไม่เรียนอ่อ แล้วออกมาจากโรงเรียนได้ไง
ผม ตอบด้วยน้ำเสียงที่กลัวครับ อ้อวันนี้ผมมาทำธุระกับผู้ปกครองที่โรงรียนครับเลยไม่เข้าเรียน
ครู อ้อๆ
ผมรับบออกจากตรงนั้นวิ่งมายังหอเลย
ก๊อกๆ ผมเคาะประตูห้องมัน เสียงของมัยตะโกนออกมาเข้ามาๆ ผมอ่ะของนายแจกกันไปๆ มันก้อลุกขึ้นกิน ว่างกินอยู่ผมก้อเล่าเรื่องของผมที่เจอ เหตุกานเมื่อกี้ให้มันฟัง มันหัวเราะลั่นห้องเลย ครับ ผมเลยด่ามัน
จนผมดูนากาอีกที
เดี่ยวมาต่อน่ะครับ