คือเรื่องมีอยู่ว่า ผมอายุ26ทำงานแล้ว และยึดถือการบริหารเวลาเป็นอย่างมาก
สำหรับผมเรื่องการให้เวลาครอบครัว คนรัก เพื่อน และ งาน ต้องมีความพอดีกัน
แม้บางครั้ง ผมจะแทบไม่มีเวลานอน เพราะบางช่วงงานยุ่งเลิกงานดึก แต่ก็ต้องมีเวลานั่งคุยกับแฟน หรือโทรหาครอบครัว
แต่มันติดอยู่ว่า ตอนนี้แฟนผมเรียนอยู่เมืองนอก
เค้ากับแทบไม่มีเวลาให้ผมเลย
มีเวลาเที่ยวกับเพื่อนที่นู้น มีเวลาไปนั่งดริ๊ง มีเวลาอ่านหนังสือ ทำการบ้าน และทุกๆอย่าง
ยกเว้น การคุยกับผม เราคุยกันวันหนึ่งน้อยมากครับ ถ้าเค้าเหนื่อย(โดยส่วนใหญ่เหนื่อยทุกวัน)ก็จะคุยแค่นาทีเดียว
บอกฝันดีแล้วก็นอนเลย ไลน์ไปก็ไม่ค่อยตอบ แต่เวลาเพื่อนเม้นในเฟสก็ตอบได้ตลอด-"
พอความอดทนและความพยายามที่จะเข้าใจถึงขีดสุด ผมก็จะถามหาสาเหตุว่าทำไมเป็นแบบนี้
แต่สิ่งที่เค้าตอบกลับมาคือ เหนื่อยจะนอน (แล้วไมไม่คุบกับเพื่อนก่อนนอนแล้วคุยกับกรุตอนเย็นมั้งละ)
หรือ พี่งอแงว่ะ ไม่เข้าใจกันบ้างเหรอ ว่าอยากเป็นภาษาเร็วๆก็ต้องคุย(คือผมไม่ได้ว่าเรื่องไปเที่ยว แต่คุนต้องให้เวลาผมได้มั้งสิ)

สรุปคือ สิ่งที่ผมยึดถือมันผิดหรือครับ ผมมองว่าชีวิตเรามันมีเรื่องยุ่งวุ่นวายมากมาย แต่ยุที่ว่าเราจะจัดการและแบ่งเวลาให้กับคนรอบๆตัวเรายังไง
ยิ่งเรื่องของครอบครัว คนรัก เรายิ่งต้องให้ให้ได้ เพราะ นี้คือกลุ่มคนที่ห่วงใยและเป็นห่วงเราจริงๆ ไม่ใช่สังคมฉาบฉวย
พอทะเลาะกันเรื่องนี้หลายๆครั้ง ผมจึงต้องกลับมาถามตัวเองว่า ผมงอแงมากไป หรือ เค้าไม่ใส่ใจครับ //พิมในมือถือ ผิดถูก เว้นวรรคไม่ดีขออภัย