เจอคนรุ้จักไม่ได้รี่เข้าไปคุยจนเรานั่งอ้าปากค้างพูดไม่ทัน บางทีเรานั่งอ่านหนังสืออยู่เจอเรารีบเข้ามาเม้าท์กระจายรัวๆเร็วๆนับเป็นชั่วโมงตามเเต่คุณเธอจะมีเวลาเม้าท์ เราไม่ได้อ่านต่อกลัวเสียมารยาทต้องนั่งฟัง95%ที่เหลือเราพูด5% จนบาทีไม่ไหวเเล้วบอกมีธุระต้องไปละขอตัว
เเล้วเป็นเเบบนี้ทุกทีที่เจอกันจนเราต้องหลบฉากหากเห็นเเวบๆ
เป็นปัญหาเลยนะเนี่ย