เรื่องมี อยู่ว่าเรามีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง เพื่อนคนนี้เป็นผช เราพึ่งจะมารู้จักกันครั้งแรกตอนม.ปลาย เพราะเราย้ายโรงเรียนมาใหม่ และเราได้เป็นบัดดี้กันด้วยความบังเอิญมากๆ

(แต่ก็แอบดีใจน้ะ) ตั้งแต่เราได้เป็นบัดดี้กัน เราก็คุยกันทุกเรื่อง เช่น เรื่องเรียน เรื่องกิน(เรากับมันกินเก่งมา) เรื่องเที่ยว จนเราเป็นคู่จิ้นของห้อง เพื่อนชอบแซวอยู่บ่อยๆ และเพื่อนห้องอื่นก็ถามเพื่อนในห้องว่า เรากับมันเป็นแฟนกันหรอ? (ลืมบอกไปนางเป็นคนฮอทของโรงเรียน

) แม้กระทั้งเราเลิกกับแฟน เราก้โทรไปร้องไห้กับมัน โทรไประบายให้มันฟัง มันก็ปลอบจนเราหยุดร้องไห้ ตั้งแต่เราเลิกกับแฟนเราก็ไม่คิดมีใครอีก เพราะคิดว่ามีเพื่อนก็พอแล้ว โดยเฉพาะเพื่อนแบบมัน แค่มีมันก็รู้สึกมีความสุขอ่ะ จนต่างคนก็ต่างขึ้นมหาลัย เราก็เริ่มห่างกับมัน แต่ก็โทรคุยกันนะ แต่ไม่บ่อยเท่าไร ตั้งแต่ขึ้นมหาลัยเราก็ไม่ค่อยได้เจอกับมัน เพราะต่างคนก็ต่างเรียน กลับบ้านก็ไม่ค่อยตรงกัน จนวันหนึ่งเราได้ไปเที่ยวกับมัน (เรารู้สีกดีน้ะที่ได้ไปเที่ยวกับมัน ถึงจะโดนแกล้งตลอดทางก็ตาม) เราไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเราแค่ชอบหรือเรารักมัน แต่อีกใจถ้าถามว่า อยากเป็นแฟนกับมันไหม ตอบเลยว่า ไม่

เพราะ เราคิดว่า เรากับมันสนิทกันเกิน จนเราไม่สามารถเป็นแฟนกับมันได้ แล้วอีกอย่างเราก็ไม่รู้ว่ามันคิดยังไงกับเรา เพราะเราไม่อยากเสียมันไป เพราะมันคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา

เราควรรู้สึกยังไงหรอ?? สับสนกับความรุ้สึกตัวเอง
ฉันคิดแบบนี้ แล้วเธอล่ะคิดแบบไหน เคยงงกับความรู้สึกตัวเองไหม???