4.ปีแรกของการเป็นปิศาจ
หลายๆคนอาจคิดว่าปิศาจต้องมีปีกสีดำหรือเขาบนหัวแต่มันไม่ใช่เรื่องจริงเลยมันก็แค่สิ่งทีพวก่เราเสกขึ้นมาประดับเท่านั้นเองแต่ที่ฉันรู้สึกได้คือจิตใจของฉันที่เปลียนไปไม่หวาดกลัวดูเย็นชาไร้อารมณ์มากขึ้น นี้ก็ผ่านมาเดือนนึงแล้วสึ่งใหม่ที่เขามาความหิวกระหายของเลือดและดวงวิญญานจากเลือดของเหยื่อคาวนั้นฉันก็ยังไม่ได้ออกล่าอะไรเลยมันทำให้แทบคลั้ง ฉันก็ยังไม่อยากฆ่าใครอยู่ดีแต่คงเลี้ยงไม่ได้แล้วฉันต้องหาเหยื่อใหม่ไม่งั้นคงต้องสูญสลายไปแน่ รินจึ่งตัดสินใจออกไปหาเหยื่อ ที่สวนดอกไม้นี้สาวๆเยอะจังเลยกินช่างหอมหวน บรรยากาศร่มๆดอกไม้นาๆพันธุ์ที่กำลังเบ่งบานเหล่านกน้อยที่บินมาจิบน้ำหวาน เหล่าสาวๆได้จับจ่องมาที่ริน
1:ดูผู้ชายคนนั้นสิหล่อมากอะ
2:แต่ฉันว่าออกแล้วสวยมากกว่าทั้งขาวผมยาวดวงตาเขาอะหน้าหลงไหลมากเลยถ้าได้มาเป็นแฟนจะดูแลอย่างดีเลย
1:คงไม่หลอกมั้งเธอเขาน่าจะเป็นดารามากกว่ามีแฟนแล้วมั้ง
2:ชอบตัดความหวังฉันทุกทีเลยเธอ
เสียงของสาวๆที่พูดถึงรินทั่วสวนดอกไม้
ริน:สวัสดีครับคุณผู้หญิงพูดอะไรถึงผมกันกรอครับ
เหยื่อ:ขอโทษค่ะไม่ได้ตั้งใจนะคะ
ริน:ไม่เป็นไรครับแต่จะบอกผมไม่ได้หรอ
เหยื่อ:ต้องการอะไรจากฉันก็ขอโทษไปแล้วไงคุณ
ริน:ดุจังนะครับสวยขนาดนี้อุซะว่าจะชวนไปกินข้าวเลยเห็นคุณกำลังมองมาทางผมถ้างันไปละครับ
เหยื่อ:เดียวสิคุณฉันจะไปเป็นเพื่อนก็ได้
ริน:ที่เดินหันหลังจากเหยื่อไปก็หันกลับมา
ริน:นึกว่าจะใจร้ายกับผู้ชายคนนี้ซะแล้ว
เหยื่อ:บ้า ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอเป็นดารารึป่าว
ริน:คุณละชื่ออะไรบอกผมก่อนได้มั้ย
เหยื่อ:แต่ฉันถามคุณก่อนนะ ก็ได้ฉันชื่อมิโดแล้วตุณละ
ริน:ความรับไว้ทานข้าวเสร็จแล้วจะบอกนะครับส่วนดาราก็ไม่ได้เป็นอะครับ
มิโด:อะไรแค่นี้ก็บอกไม่ได้ ไม่แฟรเลย
ริน:ไปหาอะไรทานดีกว่าผมก็หิวมากแล้วด้วยแถวนี้มีร้านอิตตาเลี่ยนเปิดใหม่บนโรงแรมสนใจมั้ยครับ
มิโด:ก็แล้วแต่คุณซิขนาดชื่อยังไม่ยอมบอกเลย
ริน:อย่างอนซิครับเย็นมากแล้วด้วย
ณ ร้านอาหาร บรรยากาศที่ดูหรูหลามีการบรรเลงของเปียนโน อาหารรสเลิศ มองผ่านหน้าต่างไปก็เป็นบรรยากาศของเมืองในค่ำคืน เหยื่อด้วยอาการเขินจนตอบอะไรไม่ถูกความเงียบบนโต๊ะอาหารที่ดูโรแมนติกแต่รินกับรู้สึกร้อนลนด้วยความหิวดระหายฉันควรทำไงดีทั้งหิวทั้งร้อนลนจะทำเสียแผนไม่ได้
ริน:แล้วคุณจะกลับยังไงนี้ก็ดึกมาแล้ว
มิโด:เออแย่แล้วรถก็หมดแล้วด้วย
ริน:ให้ผมไปส่งมั้ยละครับ
มิโด:จะดีหรอคะขนาดชื่อก็ยังไม่บอกเลย
ริน:ก็ได้ผมชื่อ ริน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับมิโดไปที่รถผมกันเถอะครับ
มิโด:ค่ะ
บนรถของรินบรรยากาศเย็นๆกับถนนที่มีแสงไฟรายร้อม
ริน:อะไรที่ทำใครคุณไว้ใจมาทานข้าวกับผมละครับ
มิโด:คุณดูเป็นสุภาพบุรุษใจดีอะครับ
ริน:ฮาๆ
มิโด:อย่าขำซิฉันกลัวนะ
ริน:ขอโทษครับ
มิโด:อะไรที่ทำให้คุณเดินเข้ามาหาฉันในจอนนั้นละคะ
ริน:คงเป็นความสวยของคุณละมั้งครับ
มิโด:ปากหวานจริงๆนะคุณอะ
ในขณะนั้นรินก็ทำให้เหมื่อนกับทุกอย่างเป็นเพียงอุบัตติเหตุที่ถูกสิบล้อวิ่งมาชนจากด้านข้างจนตัวรินกระเด็นออกไปรถที่ถูกชนเกิดเพลิงใหม่และระเบิดออกรินที่ได้ดูดกินวิญญานของหญิงสาวเข้าไปก็กลับมารู้สึกมีพลังอีกครั้งแต่รินกลับไม่สบายใจรู้สึกเสียดายผู้หญิงคนนี้
โปรดติดตามตอนต่อไป
ปล.จากผู้แต่งนี้ก็เป็นตอนที่4แล้วขอบคุณนะครับสำหลับทุกกำลังใจมันทำให้มีกำลังที่จะแต่งต่อไปครับ ^^ มีอะไรก็แนะนำคอมเม้นเข้ามาได้เลยและถ้าชอบก็ช่วยกันกดแชร์นะครับ
บุรุษผู้ขายวิญญาน บทที่.4
หลายๆคนอาจคิดว่าปิศาจต้องมีปีกสีดำหรือเขาบนหัวแต่มันไม่ใช่เรื่องจริงเลยมันก็แค่สิ่งทีพวก่เราเสกขึ้นมาประดับเท่านั้นเองแต่ที่ฉันรู้สึกได้คือจิตใจของฉันที่เปลียนไปไม่หวาดกลัวดูเย็นชาไร้อารมณ์มากขึ้น นี้ก็ผ่านมาเดือนนึงแล้วสึ่งใหม่ที่เขามาความหิวกระหายของเลือดและดวงวิญญานจากเลือดของเหยื่อคาวนั้นฉันก็ยังไม่ได้ออกล่าอะไรเลยมันทำให้แทบคลั้ง ฉันก็ยังไม่อยากฆ่าใครอยู่ดีแต่คงเลี้ยงไม่ได้แล้วฉันต้องหาเหยื่อใหม่ไม่งั้นคงต้องสูญสลายไปแน่ รินจึ่งตัดสินใจออกไปหาเหยื่อ ที่สวนดอกไม้นี้สาวๆเยอะจังเลยกินช่างหอมหวน บรรยากาศร่มๆดอกไม้นาๆพันธุ์ที่กำลังเบ่งบานเหล่านกน้อยที่บินมาจิบน้ำหวาน เหล่าสาวๆได้จับจ่องมาที่ริน
1:ดูผู้ชายคนนั้นสิหล่อมากอะ
2:แต่ฉันว่าออกแล้วสวยมากกว่าทั้งขาวผมยาวดวงตาเขาอะหน้าหลงไหลมากเลยถ้าได้มาเป็นแฟนจะดูแลอย่างดีเลย
1:คงไม่หลอกมั้งเธอเขาน่าจะเป็นดารามากกว่ามีแฟนแล้วมั้ง
2:ชอบตัดความหวังฉันทุกทีเลยเธอ
เสียงของสาวๆที่พูดถึงรินทั่วสวนดอกไม้
ริน:สวัสดีครับคุณผู้หญิงพูดอะไรถึงผมกันกรอครับ
เหยื่อ:ขอโทษค่ะไม่ได้ตั้งใจนะคะ
ริน:ไม่เป็นไรครับแต่จะบอกผมไม่ได้หรอ
เหยื่อ:ต้องการอะไรจากฉันก็ขอโทษไปแล้วไงคุณ
ริน:ดุจังนะครับสวยขนาดนี้อุซะว่าจะชวนไปกินข้าวเลยเห็นคุณกำลังมองมาทางผมถ้างันไปละครับ
เหยื่อ:เดียวสิคุณฉันจะไปเป็นเพื่อนก็ได้
ริน:ที่เดินหันหลังจากเหยื่อไปก็หันกลับมา
ริน:นึกว่าจะใจร้ายกับผู้ชายคนนี้ซะแล้ว
เหยื่อ:บ้า ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอเป็นดารารึป่าว
ริน:คุณละชื่ออะไรบอกผมก่อนได้มั้ย
เหยื่อ:แต่ฉันถามคุณก่อนนะ ก็ได้ฉันชื่อมิโดแล้วตุณละ
ริน:ความรับไว้ทานข้าวเสร็จแล้วจะบอกนะครับส่วนดาราก็ไม่ได้เป็นอะครับ
มิโด:อะไรแค่นี้ก็บอกไม่ได้ ไม่แฟรเลย
ริน:ไปหาอะไรทานดีกว่าผมก็หิวมากแล้วด้วยแถวนี้มีร้านอิตตาเลี่ยนเปิดใหม่บนโรงแรมสนใจมั้ยครับ
มิโด:ก็แล้วแต่คุณซิขนาดชื่อยังไม่ยอมบอกเลย
ริน:อย่างอนซิครับเย็นมากแล้วด้วย
ณ ร้านอาหาร บรรยากาศที่ดูหรูหลามีการบรรเลงของเปียนโน อาหารรสเลิศ มองผ่านหน้าต่างไปก็เป็นบรรยากาศของเมืองในค่ำคืน เหยื่อด้วยอาการเขินจนตอบอะไรไม่ถูกความเงียบบนโต๊ะอาหารที่ดูโรแมนติกแต่รินกับรู้สึกร้อนลนด้วยความหิวดระหายฉันควรทำไงดีทั้งหิวทั้งร้อนลนจะทำเสียแผนไม่ได้
ริน:แล้วคุณจะกลับยังไงนี้ก็ดึกมาแล้ว
มิโด:เออแย่แล้วรถก็หมดแล้วด้วย
ริน:ให้ผมไปส่งมั้ยละครับ
มิโด:จะดีหรอคะขนาดชื่อก็ยังไม่บอกเลย
ริน:ก็ได้ผมชื่อ ริน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับมิโดไปที่รถผมกันเถอะครับ
มิโด:ค่ะ
บนรถของรินบรรยากาศเย็นๆกับถนนที่มีแสงไฟรายร้อม
ริน:อะไรที่ทำใครคุณไว้ใจมาทานข้าวกับผมละครับ
มิโด:คุณดูเป็นสุภาพบุรุษใจดีอะครับ
ริน:ฮาๆ
มิโด:อย่าขำซิฉันกลัวนะ
ริน:ขอโทษครับ
มิโด:อะไรที่ทำให้คุณเดินเข้ามาหาฉันในจอนนั้นละคะ
ริน:คงเป็นความสวยของคุณละมั้งครับ
มิโด:ปากหวานจริงๆนะคุณอะ
ในขณะนั้นรินก็ทำให้เหมื่อนกับทุกอย่างเป็นเพียงอุบัตติเหตุที่ถูกสิบล้อวิ่งมาชนจากด้านข้างจนตัวรินกระเด็นออกไปรถที่ถูกชนเกิดเพลิงใหม่และระเบิดออกรินที่ได้ดูดกินวิญญานของหญิงสาวเข้าไปก็กลับมารู้สึกมีพลังอีกครั้งแต่รินกลับไม่สบายใจรู้สึกเสียดายผู้หญิงคนนี้
โปรดติดตามตอนต่อไป
ปล.จากผู้แต่งนี้ก็เป็นตอนที่4แล้วขอบคุณนะครับสำหลับทุกกำลังใจมันทำให้มีกำลังที่จะแต่งต่อไปครับ ^^ มีอะไรก็แนะนำคอมเม้นเข้ามาได้เลยและถ้าชอบก็ช่วยกันกดแชร์นะครับ