ความรู้สึกตอนนี้เลย

จะเลือกใครดีค่ะระหว่าง คนที่ไม่สามารถให้ความชัดเจนกับสถานะแฟน หรือ คนที่พร้อมจะเข้ามาเป็นแฟน และให้ความชัดเจนกับสถานะแฟนได้

เวลามีใครสักคนเข้ามาจีบในใจเราเองก็ชอบอยู่บ้างแหละ ในใจลึกๆก็อยากจะคบ แต่ถ้าเกิดเปลี่ยนสถานะจาก คนจีบกัน มาใช้สถานะแฟน แล้วพอเลิกกัน มีบางคน บางคู่ไม่ติดต่อหรือพูดคุยกันอีกเลย ประมานว่าจบไม่ได้ด้วยดี

ส่วนตัวเชื่อในความรู้สึกการมีความรักนะ ก็อินก็เข้าใจ แต่มันกลัวทุกครั้งที่เหมือนมีคนรู้สึกดีด้วย และเมื่อรู้สึกดีกับใครก็ถอยห่างเฉย เหมือนเป็นการป้องกันตัวเอง แต่...ตอนนี้รู้สึกเหงา จนอยากมีเพื่อนคุย

คนเราจะคุยกันได้เป็นปีสองปีเลยหรอ บางคนถึงพูดว่าคุยกันไปเรื่อยๆดีกว่าคบ หรือสถานะคนคุยมันดีกว่าสถานะแฟน แต่สถานะคนคุยมันไม่มีสิทธิ์อะไรเลย แต่ทำไมคนบ้างคนถึงเลือกที่จะคุยและเลือกที่จะไม่คบ ทั้งที่ทั้ง

เราแอบชอบคนนึงค่ะ อยู่ห้องเดียวกัน แอบชอบเมื่อต้นม.ค.ปี59แล้ว เกือบจะ 1 ปีและ ยังตัดใจเขาไม่ได้เลย เพราะเขาทำวีรกรรมไว้มากมายคือมีผู้หญิงเยอะ และจะตั้งสถานะแฟน แต่หลังจากนั้นไปได้สักพักก็เลิก คบทีไรก็

คบกับแฟนมา 4 ปี กว่า แต่เขาแอบไปมีคนอื่น ที่มีฐานะดีกว่าเรา การงานมั่นคงกว่า ทั้งที่เราก็มีงานที่ดีทำ เพียงแค่ยังไม่มีรถยนต์ใช้ แฟนบอกว่าเขาอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้ อยากสบาย ไม่อยากเหนื่อย เลยขอเลิกกับ

ยากนะค่ะ เราไม่อยากจะคุยเลย มันเจ็บปวดเเละทรมาร แต่มีลูกด้วยกัน แบบนี้ เห็นแก่ตัวรึป่าวคะ ทั้งๆที่ครอบครัวเราเท่านั้นที่ดูแลลูกเรา ฝั่งเขา ไม่เคยส่งเสียถามไถ่ มีแค่ ความคิดถึง

ตามหัวข้อกระทู้เลย เราโสดมานาน แฟนเก่าเพื่อนก็โสด แต่เราสองคนไม่ได้คบกัน แค่มีความสัมพันธ์กันแค่นั้น มีบ้าง ไปเที่ยว ไปกินข้าว แต่ก็ไม่ได้ตกลงเป็นแฟนกัน แค่คิดว่าที่เป็นอยู่แบบนี้ก็โอเคแล้ว เคยคุยกันแ

เราโดนแฟนเก่าของแฟน มาเอาเขากลับไป เราไม่โทษผู้หญิงเลย ที่กลืนน้ำลายน้ำลายตัวเอง แต่เราโทษที่ผู้ชายที่เห็นแก่ตัว ยังมีหน้ามาถามอีก ว่ารับได้ไหมถ้าเขาจะคบใครอีก ?