คำว่า "สวัสดี"
ได้ก้าวเข้ามาในชีวิตของคนไทย
ในวันนี้ เมื่อ เจ็ดสิบสามปี มาแล้ว

ผู้ที่คิดค้นคำนี้ขึ้นก็คือ "พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ)"
ซึ่งในขณะนั้นท่านเป็นอาจารย์สอนที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ท่านได้นำคำว่า "สวัสดี"
ทดลองใช้ในหมู่นิสิตจุฬาก่อน

หลังจากนั้นรัฐบาลในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี
ได้เห็นชอบ และประกาศให้
นำคำว่า "สวัสดี"
มาใช้เป็นคำทักทายอย่างเป็นทางการ

เมื่อ วันที่ ๒๒ มกราคม พ.ศ. ๒๔๘๖

คำว่า "สวัสดี" นั้น
พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ)
ได้พิจารณามาจากศัพท์ "โสตถิ" ในภาษาบาลี
หรือ "สวัสดิ" (สะ-หวัด-ดิ) ในภาษาสํสกฤต
ซึ่งเป็นคำที่ใช้ในวรรณคดีไทยมานาน

โดยคำว่า "โสตถิ" หรือ "สวัสดิ์" นี้
พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานให้ความหมายว่า สวัสดิ์

สวัสดี มีความหมายว่า ความดี ความงาม ความเจริญรุ่งเรือง ความปลอดภัย

โสตถิ มีความหมายว่า ความสวัสดี ความเจริญรุ่งเรื่อง

จะเห็นได้ว่าคำดังกล่าว เป็นความหมายที่ดี
จึงมีความเหมาะสม
ที่จะใช้กล่าวเมื่อแรกพบกัน หรือเมื่อลาจากกัน

เพราะ สวัสดี ไม่ได้เป็นเพียงแค่ คำทักทาย เท่านั้น
แต่ยังเปี่ยมไปด้วยไมตรีจิต
เป็นการอวยพร ให้กับผู้ที่เราสนทนา
ให้ประสบแต่สิ่งดี ๆ

นั่นเป็นลักษณะพิเศษ ในคำทักทายของคนไทย
ซึ่งในคำทักทายของหลายชาติไม่มีเหมือน
ยกตัวอย่างคำว่า "ฮัลโหล" ในภาษาอังกฤษ
ก็แค่ทักทายกันเมื่อพบกัน

คำว่า "หนีฮ่าว" ของภาษาจีนนั้น
ก็มีความหมายว่าคุณสบายดีไหม

ส่วนคำทักทายทั้ง ๓ เวลาของชาวญี่ปุ่นนั้น
ก็จะเป็นแค่การทักทายโดยทั่วไป
ไม่ได้มีความหมายพิเศษอื่น ๆ แต่อย่างไร

ส่วนคำว่า "สวัสดี" นั้น
จะทำหน้าทีทั้งการทักทาย และอวยพรไปด้วย
ในคราวเดียวกัน

และ เมื่อเรากล่าวคำสวัสดี
คนไทยเรา ยังยกมือขึ้นประนมไหว้ตรงอก
มือทั้งสองจะประสานกันเป็นรูปดอกบัวตูม

เหมือนสัญลักษณ์ที่สื่อความหมาย
ถึงสิ่งสูงค่า ที่เป็นมงคล

เพราะชาวไทย ใช้ดอกบัวในการสักการะผู้ใหญ่
บูชาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์

ส่วนการวางมือไว้ตรงระดับหัวใจนั้น
เป็นการถ่ายทอดความรู้สึกให้เห็นว่า
การทักทายนั้น มาจากใจของผู้ไหว้

ดังนั้น
เมื่อกล่าวคำว่า สวัสดี
พร้อมกับการยกมือขึ้นประนม

จึงแฝงให้เห็นถึงความมีจิตใจที่งดงาม ของคนไทย
ที่หวังให้ผู้อื่น พบเจอแต่ในสิ่งที่ดี

ซึ่งการกระทำที่งดงามดังกล่าวนี้
ถือเป็นมงคลทั้งต่อตัวผู้พูด และผู้ฟัง.