สวัสดีครับ นี่เป็นครั้งแรก ที่ผมได้โพส ผิดพลาดประการใดผม ขออภัยมา ณ ทีนี้ด้วยครับ
เข้าเรื่องเลยนะครับ
ผม กับ แฟนของผม เราเคยคบกันมา ตั้งแต่ สมัยยังเรียนอยู่ มัธยม แต่ในปีนั้น เป็นปีที่ผมจบ ม.6 พอดี จึงทำให้ผมต้องย้ายที่เรียน ซึ่งในช่วงนั้น ผมได้คุยกับเธอผ่านทางโทรศัพท์อย่างเดียว และก็กว่าจะได้เจอเธอก็ต้องรอปิดเทอม หรือมีโอกาส แต่เราก็ยังคบกัน ทะเลาะกันบ้าง เป็นปกติ มันเกิดเรื่องมากมายหลายอย่าง แต่เราก็ผ่านมันไปด้วยกันได้ตลอด เราไม่เคยทิ้งกันเลยครับ ในตอนนั้น มันดีมากๆเลยครับ เราไม่เคยมีปัญหาเรื่องมือที่ 3เลยตลอดมา จนมาถึงช่วงๆนึง ผมรู้ว่าเธออดทนเพื่อผมตลอดมา เขาต้องทนเหงา เพราะผมไม่สามารถทำหน้าแฟนได้ดีพอ ผมไม่สามารถไปเจอเธอได้บ่อย และเหตุการณ์นั้นก็เกิดขึ้นครับ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมปิดเทอมพอดี ผมก็กลับไปเจอเธอตามปกติครับ เราเจอหน้ากัน ไปเที่ยวด้วยกัน ตอนนั้นเรามีความสุขกันมากเลยครับ แต่พอกลับถึงบ้านเธอได้สารภาพกับผมว่าเธอลองคุยกับอีกคนนึงอยู่ แต่ผมก็ไม่ว่าอะไรเธอหรอกนะครับ เพราะผมเข้าใจเธอดี มันเป็นเพราะผมเองที่ทำให้เธอต้องรู้สึกแบบนั้น ผมก็เลยตัดสินใจให้เธอลองคุยครับ ถ้าไม่ใช่ก็ขอให้เธอกลับมา ..... จนเวลาผ่านไป เธอก็กลับมาครับ เราเลยสัญญากันไว้ ว่าถ้าเธอสอบติดมหาลัยนี้ เราจะได้ใกล้กันมากขึ้น เราจะได้เจอกันมากขึ้น แต่เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้งผมเลยครับ เธอสอบติด และไปเข้าค่าย ซึ่งตอนนั้นเป็นจุดเปลี่ยนทั้งหมดเลยครับ ตั้งแต่เธอเข้าค่าย เธอก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เธอไม่ค่อยคุยกับผมเหมือนเคย ผมน้อยใจมากๆครับจนสุดท้ายเธอก็สารภาพว่าเธอได้ชอบใครอีกคน ตอนนั้นผมใจสลายมากครับ แต่ผมก็อดทน เผื่อสักวันเธออาจจะกลับมา เป็นที่ปรึกษาให้เธอ เป็นที่ระบายให้เธอ แต่สุดท้ายเธอก็หายไปอีกเรื่อยๆ จนเราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย น้อยมากครับ จนมาวันนึงผมน่ะน้อยใจมากๆ ผมอยากให้ระบายให้เธอฟัง อยากคุยกับเธอให้เข้าใจ แต่เธอกลับไม่สนใจผมเลย ผมก็งี่เง่า อารมณ์ประมาณว่า แต่ก่อนคบกันมันก็นานนะครับ 3ปี ที่คุยกัน จู่ๆเธอมาเปลี่ยนไป เพราะมาที่ใหม่ ผมกลายเป็นคนผิด แต่เพียงเพราะผมอยากให้เธอเข้าใจผมบ้าง รู้สึกว่าต้องผ่านอะไรมาบ้างกว่าจะมาวันนี้ ผมก็เลยระเบิดเลยครับ ผมเหมือนคนบ้า ขาดสติ ผมว่าเธอไปแรงมากๆ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เธอไม่ยอมคุยกับผมอีกแล้ว ผมเสียใจมาก ที่ผมทำร้ายคนที่ผมรัก หากเป็นไปได้ ผมก็อยากให้เธอกลับมาครับ ผมรักเธอมาก
ยังมีสิ่งที่ผมอยากถามน่ะครับ ถ้าหากเพื่อนๆเป็นผม จะทำยังไงกัน สิ่งที่ผมทำมันผิด ผมรู้ตัวเองดี แต่ผมแค่อยากเรียกร้องสิ่งที่เราเคยมีร่วมกันมา ผมผิดมากขนาดจนไม่น่าให้อภัยเลยเหรอครับ ?
ผมผิดมากเลยใช่มั้ยครับ?
เข้าเรื่องเลยนะครับ
ผม กับ แฟนของผม เราเคยคบกันมา ตั้งแต่ สมัยยังเรียนอยู่ มัธยม แต่ในปีนั้น เป็นปีที่ผมจบ ม.6 พอดี จึงทำให้ผมต้องย้ายที่เรียน ซึ่งในช่วงนั้น ผมได้คุยกับเธอผ่านทางโทรศัพท์อย่างเดียว และก็กว่าจะได้เจอเธอก็ต้องรอปิดเทอม หรือมีโอกาส แต่เราก็ยังคบกัน ทะเลาะกันบ้าง เป็นปกติ มันเกิดเรื่องมากมายหลายอย่าง แต่เราก็ผ่านมันไปด้วยกันได้ตลอด เราไม่เคยทิ้งกันเลยครับ ในตอนนั้น มันดีมากๆเลยครับ เราไม่เคยมีปัญหาเรื่องมือที่ 3เลยตลอดมา จนมาถึงช่วงๆนึง ผมรู้ว่าเธออดทนเพื่อผมตลอดมา เขาต้องทนเหงา เพราะผมไม่สามารถทำหน้าแฟนได้ดีพอ ผมไม่สามารถไปเจอเธอได้บ่อย และเหตุการณ์นั้นก็เกิดขึ้นครับ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมปิดเทอมพอดี ผมก็กลับไปเจอเธอตามปกติครับ เราเจอหน้ากัน ไปเที่ยวด้วยกัน ตอนนั้นเรามีความสุขกันมากเลยครับ แต่พอกลับถึงบ้านเธอได้สารภาพกับผมว่าเธอลองคุยกับอีกคนนึงอยู่ แต่ผมก็ไม่ว่าอะไรเธอหรอกนะครับ เพราะผมเข้าใจเธอดี มันเป็นเพราะผมเองที่ทำให้เธอต้องรู้สึกแบบนั้น ผมก็เลยตัดสินใจให้เธอลองคุยครับ ถ้าไม่ใช่ก็ขอให้เธอกลับมา ..... จนเวลาผ่านไป เธอก็กลับมาครับ เราเลยสัญญากันไว้ ว่าถ้าเธอสอบติดมหาลัยนี้ เราจะได้ใกล้กันมากขึ้น เราจะได้เจอกันมากขึ้น แต่เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้งผมเลยครับ เธอสอบติด และไปเข้าค่าย ซึ่งตอนนั้นเป็นจุดเปลี่ยนทั้งหมดเลยครับ ตั้งแต่เธอเข้าค่าย เธอก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เธอไม่ค่อยคุยกับผมเหมือนเคย ผมน้อยใจมากๆครับจนสุดท้ายเธอก็สารภาพว่าเธอได้ชอบใครอีกคน ตอนนั้นผมใจสลายมากครับ แต่ผมก็อดทน เผื่อสักวันเธออาจจะกลับมา เป็นที่ปรึกษาให้เธอ เป็นที่ระบายให้เธอ แต่สุดท้ายเธอก็หายไปอีกเรื่อยๆ จนเราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย น้อยมากครับ จนมาวันนึงผมน่ะน้อยใจมากๆ ผมอยากให้ระบายให้เธอฟัง อยากคุยกับเธอให้เข้าใจ แต่เธอกลับไม่สนใจผมเลย ผมก็งี่เง่า อารมณ์ประมาณว่า แต่ก่อนคบกันมันก็นานนะครับ 3ปี ที่คุยกัน จู่ๆเธอมาเปลี่ยนไป เพราะมาที่ใหม่ ผมกลายเป็นคนผิด แต่เพียงเพราะผมอยากให้เธอเข้าใจผมบ้าง รู้สึกว่าต้องผ่านอะไรมาบ้างกว่าจะมาวันนี้ ผมก็เลยระเบิดเลยครับ ผมเหมือนคนบ้า ขาดสติ ผมว่าเธอไปแรงมากๆ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เธอไม่ยอมคุยกับผมอีกแล้ว ผมเสียใจมาก ที่ผมทำร้ายคนที่ผมรัก หากเป็นไปได้ ผมก็อยากให้เธอกลับมาครับ ผมรักเธอมาก
ยังมีสิ่งที่ผมอยากถามน่ะครับ ถ้าหากเพื่อนๆเป็นผม จะทำยังไงกัน สิ่งที่ผมทำมันผิด ผมรู้ตัวเองดี แต่ผมแค่อยากเรียกร้องสิ่งที่เราเคยมีร่วมกันมา ผมผิดมากขนาดจนไม่น่าให้อภัยเลยเหรอครับ ?