คือผมรู้สึกว่าตั้งแต่ ม.2 ชีวิตผมเปลี่ยนไปมาก จากแต่ก่อน
ที่รู้สึกตัวเองก็ไม่ได้เป็นคนคิดมากอะไร แต่เดี๋ยวนี้รู้สึกตัวเอง
ทำอะไรก็จะคิดมากไปหมด แคร์ความรู้สึกของคนรอบข้างมากๆ
คนอื่นหรือเพื่อนพูดอะไรมาบางทีก็เก็บไปคิดๆๆ พยายามจะลืมนะครับ
แต่ยากกกมากก กลัวคนอื่นมองเราไม่ดี คิอคิดอยู่นั้นละ ทรมานมาก

ส่วนเรื่องครอบครัวพ่อผมก็ไม่ค่อยเข้าใจผมเลย บางทีพ่อพูดอะไรมา
เราก็นั่งคิด บางทีร้องไห้เลยด้วยความที่พ่อพูดกระทบจิตใจเรามากๆ
คือสิ่งที่อยู่รอบข้าง+สังคม+เพื่อน+ครอบครัว มันทำให้ผมเครียดมากจริงๆ

บางทีผมก็ไม่อยากสุงสิงกับใคร อยากอยู่คนเดียวเพราะผมรู้สึกผมเข้าสังคมไม่เก่ง
ส่วนแม่ก็ไม่ได้อยู่กับผมครับ แต่แม่ก็ยังเป็นคนเดียวที่ผมสามารถปรึกษา
ท่านได้แต่ก็ไม่ได้เจอกันบ่อยๆ คือผมมีเพื่อนแต่ไม่มีเพื่อนสนิทเลย คือผมเข้าใจ
เพื่อนแต่เพื่อนไม่เข้าใจผมเลย คือข่วงหลังๆผมไม่อยากมีปัญหา แต่ปัญหามันเข้ามาเอง ซึ่งมันเครียดมาก
ข่วงนี้ผมก็ชวนแม่ไปทำบุญแต่ผมรู้สึกสบายใจมานิดๆ แล้วก็มาเป็นแบบเดิม

เบื่อมากกก ไม่รู้ว่าจะเป็นทางโรคทางจิตวิทยารึป้าว คือเรื่องเครียดมันเยอะ
มากจริงๆสำหรับผม คือมันทรมานมากอ้ะ อยากจะหลุดพ้นจากวงจรที่มันเป็นแบบนี้มากๆ

ขอขอบคุณที่อ่านความรู้สึกของผมที่อยากระบายออกไป 🙏🏻