สวัสดีครับทุกคน ตอนนี้ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาทุกคนครับ
ผมเป็นเด็ก ม.5 ที่เรียนสายศิลป์คํานวนคนนึงที่ฝันว่าอยากจะทําหนังครับ ช่วงนี้ผมก็พยายามหาประสปการณ์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทําได้ เช่น ทําหนังสั้นประกวด เป็นต้น โดยผมทําโปรเจกต์นึงกับเพื่อนอยู่แล้วคราวนี้แม่ผมก็เกิดมีปากเสียงกับผมขึ้นมาเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งผมก็บอกกับแม่ไปว่าสิ่งที่ผมทําคือกําลังทําพอร์ตอยู่ แต่แม่ผมก็ดูเหมือนกับว่าไม่พอใจในสิ่งที่ผมทํา เพราะว่าคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ (มั้ง) ที่จริงก็มีลางตั้งแต่ตอน ม.3 ขึ้น ม.4 แล้ว โดยวันนึงแม่ผมโทรมาหาผมที่ รร แล้วพูดกับผมในทํานองที่โกรธมากว่า ผมต้องเรียนสายวิทย์เท่านั้น กว่าจะคุยกันได้นี่ปาเข้าไป 3 วัน มิหนําซํ้า ยังเคยมาแอบพูดกับผมว่าอยากเป็นนักบินมั้ย เงินดีนะ อะไรพวกนี้ แถมพูดบ่อยด้วยเหมือนอยากให้ผมเป็นนักบินทั้งๆที่ผมอยากเรียนนิเทศสายฟีลม์ ส่วนพ่อของผมก็คอยผลักดันผมเรื่องกีฬา เอ้อ ลืมบอกไป ผมเป็นนักกีฬาครับ พ่อของผมผลักดันเรื่องการใช้ทุนนักกีฬาเข้ามหาวิทยาลัยซึ่งผมก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้นะครับ แต่เมื่อผมมีงานมีโปรเจกต์ที่จะทําขึ้นมา เวลาซ้อมกีฬาก็ลดลง แต่ผมก็พยายามจัดสรรเวลานะครับ แต่พ่อผมไม่เคยเห็นสิ่งนั้นเลย หลังๆก็ชอบบ่นตลอดว่าผมชอบเอาโอกาสดีๆทิ้งไป ทั้งๆที่ผมพยายามประคับประคองโอกาสที่พ่อให้ กับความฝันของผมมาตลอด ผมยอมรับนะว่าเครียดมาก ผมไม่รู้จะทําไงดี เลยมาขอคําปรึกษาจากทุกคนครับ ช่วยผมด้วย ผมไม่รู้จะทํายังไงจริงๆครับ
อยากทําสิ่งที่รัก มันผิดมากเหรอวะ!!
ผมเป็นเด็ก ม.5 ที่เรียนสายศิลป์คํานวนคนนึงที่ฝันว่าอยากจะทําหนังครับ ช่วงนี้ผมก็พยายามหาประสปการณ์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทําได้ เช่น ทําหนังสั้นประกวด เป็นต้น โดยผมทําโปรเจกต์นึงกับเพื่อนอยู่แล้วคราวนี้แม่ผมก็เกิดมีปากเสียงกับผมขึ้นมาเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งผมก็บอกกับแม่ไปว่าสิ่งที่ผมทําคือกําลังทําพอร์ตอยู่ แต่แม่ผมก็ดูเหมือนกับว่าไม่พอใจในสิ่งที่ผมทํา เพราะว่าคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ (มั้ง) ที่จริงก็มีลางตั้งแต่ตอน ม.3 ขึ้น ม.4 แล้ว โดยวันนึงแม่ผมโทรมาหาผมที่ รร แล้วพูดกับผมในทํานองที่โกรธมากว่า ผมต้องเรียนสายวิทย์เท่านั้น กว่าจะคุยกันได้นี่ปาเข้าไป 3 วัน มิหนําซํ้า ยังเคยมาแอบพูดกับผมว่าอยากเป็นนักบินมั้ย เงินดีนะ อะไรพวกนี้ แถมพูดบ่อยด้วยเหมือนอยากให้ผมเป็นนักบินทั้งๆที่ผมอยากเรียนนิเทศสายฟีลม์ ส่วนพ่อของผมก็คอยผลักดันผมเรื่องกีฬา เอ้อ ลืมบอกไป ผมเป็นนักกีฬาครับ พ่อของผมผลักดันเรื่องการใช้ทุนนักกีฬาเข้ามหาวิทยาลัยซึ่งผมก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้นะครับ แต่เมื่อผมมีงานมีโปรเจกต์ที่จะทําขึ้นมา เวลาซ้อมกีฬาก็ลดลง แต่ผมก็พยายามจัดสรรเวลานะครับ แต่พ่อผมไม่เคยเห็นสิ่งนั้นเลย หลังๆก็ชอบบ่นตลอดว่าผมชอบเอาโอกาสดีๆทิ้งไป ทั้งๆที่ผมพยายามประคับประคองโอกาสที่พ่อให้ กับความฝันของผมมาตลอด ผมยอมรับนะว่าเครียดมาก ผมไม่รู้จะทําไงดี เลยมาขอคําปรึกษาจากทุกคนครับ ช่วยผมด้วย ผมไม่รู้จะทํายังไงจริงๆครับ