...เหตุการณ์เริ่มมาจากตัวฉันเอง

ฉัน ผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรดีซักอย่าง ถ้าจะมีอะไรที่ดีๆในตัวฉัน คงเป็นคำพูดและความเข้าใจคนอื่น
ฉันคิดว่าฉันเป็นคนที่เข้าใจคนอื่นมากๆ เพื่อนๆพ่อแม่พอมีปัญหาก็ต่างมาปรึกษาตัวฉัน

ฉันคิดว่าฉันสามารถพูดให้เค้ามีกำลังใจขึ้นมาได้..แม้ในบางที ฉันไม่คิดอะไรก็ตาม

แต่ก่อนฉันเป็นคนคิดมาก ใครพูดอะไรก็เก็บมาคิดไปหมด จนมีเรื่องต้องปวดหัวมากมายไม่เว้นแต่ละวัน
ฉันเติบโตมา เป็นตัวอะไรไม่รู้ ยิ่งกว่าตัวประหลาดในร่างคน และที่แย่ที่สุด
คือฉันไม่สามารถเป็นตัวเองได้

ในทุกวันนี้ ฉันเป็นตัวฉัน แต่ฉันไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องทำแบบนี้
ตั้งแต่ประถม ฉันมีเรื่องกับกลุ่มเพื่อนสนิทก่อนจบ ม.6
ม.ต้น แม่ส่งฉันไปเรียนโรงเรียนที่ต้องอยู่หอ ฉันต้องอยู่กับเพื่อน..
เมื่อตอนม.2 ฉันทะเลาะกะเพื่อน เพราะเป็นนกสองหัว ยุให้เค้าแตกแยกและทะเลาะกัน.
ฉันมีชีวิตอยู่กับการโกหกและลักขโมยของ โกหกได้แม้กระทั่งตัวเอง..
เคยขโมยเงินแม่ไปซื้อบัตรเติมเกม ซื้อของที่ชอบ รวมๆได้ก็คงประมาน 7-8 หมื่นได้แหละมั้ง..

ฉันคิดว่าฉันเป็นคนไม่คิดอะไร ในหัวสมองว่างเปล่า ถามว่าทำไมต้องขโมยเงินแม่
"ก็คงเพราะอยากได้และมั้ง"
แม่จับฉันได้หลายครั้ง แต่ละครั้งเค้าให้อภัยฉันตลอด

ฉันมีพี่สาวคนหนึ่ง อายุห่างจากฉัน 7 ปี
พี่สาวของฉันเป็นคนเกเรมาก โกหก ปลิ้นปล้อน ชอบทำให้พ่อแม่ร้องไห้ ขโมยเงินแม่ไปให้ผู้ชาย
หนีไปกับแฟน หนีออกจากบ้านบ่อยครั้ง เพราะทนฟังคำพูดของแม่ฉันไม่ได้ เห็นว่าพี่ขโมยเงินแม่ไปประมาณ 8 หมื่น ก่อนหนีไปกับแฟน

แม่ฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่เค้ารักเรามากเหมือนแม่ปกติทั่วไป
แต่แม่ฉันเป็นคนปากร้ายมาก เค้าด่า แต่ละคำที่พูดอกมาจากปากแม่ตอนโมโห
มันทำลายทุกสิ่ง..
ฉันรู้ว่าแม่เป็นคนธรรมดา มีอารมย์โมโห โกรธ น้อยใจเหมือมนุษย์ทั่วไป

แต่พี่ของฉันเป็นคนมีความอดทนต่ำ พี่จึงหนีออกจากบ้านไปอยู่กับแฟนที่กรุงเทพ

พี่ของฉันย้ายโรงเรียนบ่อยครั้ง เพราะเป็นคนเกเร มีเรื่องกับเขาไปทั่ว จนทำให้แม่ต้องเข้าห้องปกครองบ่อยมาก..
แม่พยายามพยุงพี่ให้จบม.6 แต่ก็ทำไม่ได้ ขนาดให้เรียนกศน.พี่ฉันยังไม่จบเลย..
พี่ฉันเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี เพื่อนเยอะ อ่อนน้อมถ่อมตน เฮฮา และน่ารักมาก

แตกต่างจากฉัน
เพื่อนไม่เยอะ คนเกลียดเยอะเพราะโกหกเขาไปทั่ว. มือไม้แข็ง ไม่ค่อยชอบไหว้ใคร
ทำให้เป็นเรื่องใหญ่

ฉันไม่เคยขโมยเงินเพื่อนนะ เคยแต่ขโมยเงินพ่อแม่
แต่เรื่องโกหกนี่ ไปทั่วเลย..

การที่ฉันโกหกเพื่อน พ่อแม่ ถามว่าทำไปทำไม
"ไม่รู้ คงเพราะไม่มีอะไรจะคุยแหละมั้ง หรือไม่ก็อยากทำให้ตัวเองดูดีแหละมั้ง"
ทุกครั้งที่แม่หรือเพื่อนจับได้ว่าฉันโกหก เขามักบอกกับฉันว่า
"เห็นนี่โง่มากใช่มั้ย ไม่ใช่ควายนะ"
ฉันสาบานได้ว่าฉันไม่เคยคิดแบบนั้น ฉันไม่เคยเห็นพวกเขาโง่
แต่ฉันโกหกไปทำไมไม่รู้สินะ ทำไมถึงโกหก ไม่รู้เลย ไม่รู้จริงๆ

แต่เรื่องนึงที่ฉันคิดว่าฉันไม่โกหก คือ

"ฉันรักพวกเขามาก"

ฉันรักพวกเค้า รักเพื่อน รักพ่อแม่ รักมากๆ ไม่เคยอยากหลอกใคร ไม่เคยอยากโกหกใคร
ไม่เคยอยากทำให้ใครเป็นควาย และไม่เคยคิดว่าเขาโง่..

ตอนม.ต้นฉันถูกทุกคนแบน ไม่พูด ไม่คุยอะไรกับฉัน จนฉันอยากย้ายโรงเรียน

ทนไปจนถึงม.3 ฉันย้ายมาอยู่โรงเรียนไป-กลับ ที่ไม่ต้องอยู่หอ
ฉันเริ่มต้นใหม่ มีเพื่อนกลุ่มนึง ที่สนิทกัน

แต่ฉันก็ทำเรื่องอีกครั้ง
ฉันโกหกพวกเขา...บ่อยครั้ง
จนเขาแบนฉันอีกครั้ง ครั้งนี้หนักมาก เพราะโตๆกันแล้ว

ฉันย้ายกลุ่มไปอยู่กับเพื่อนอีกกลุ่ม

กลุ่มนี้ดีกับฉันมาก ฉันรู้สึกรักพวกเค้าอย่างแท้จริง จนฉันคิดว่า

คนพวกนี้แหละคือเพื่อนแท้

ฉันรักพวกเขามาก เขาดีกับฉันมากๆ ซึ่งบทเรียนที่ผ่านมาทำให้ฉันเข้มแข็ง
แม้คนอื่นจะเกียจฉันอย่างไง ฉันไม่สน ใครนินทา ฉันไม่แคร์ แคร์แต่พวก 4 คนที่เป็นกลุ่มเพื่อนสนิทของฉัน

ซึ่งใช่ แต่ละคนมีข้อดี-ข้อเสีย แต่ฉันเป็นคนอดทน
ฉันโกหกพวกเขา พวกเขาจับได้
พวกเขาผิดหหวังกับฉันมาก...

แต่พวกเขาก็ให้อภัยฉันหลายต่อหลายครั้ง...

ทำให้ฉันรักพวกเขามากขึ้น ซึ่งในใจของฉันมันก็มีมาร
ในจพยายามคิดร้ายตลอด เอาแต่ใจ เห็นแก่ตัว หัวรั้นมาก

จากเหตุการณ์ที่โชคโชน ทำให้ฉันคิดแต่ในด้านดี จนเพื่อนเรียกว่านางโลกสวย
ฉันแค่คิดว่า โลกมันมี 2 ด้าน ถ้าคิดแบบไหนแล้วสบายใจ ก็คิดไปดีกว่า
เพราะฉันไม่อยากมาทุกข์ใจอีกแล้ว...

เช่น ฉันเดินผ่านกลุ่มเพื่อนที่นินทาฉัน ตอนฉันเดินผ่าน เพื่อนพวกนั้นก็ตะโกนออกมาว่า แรด
ฉันก็เดินผ่านไปเงียบๆ แล้วกลุ่มเพื่อนสนิทของฉันก็บอกกับฉันว่า มันว่าเธออ่ะ
ฉันหันมาพูดกับเพื่อนว่า มันไม่มีชื่อซักหน่อย มันไม่ได้บอกว่า น่านแรด มันอาจจะคุยเรื่องสัตว์สงวนอยู่ก็ได้

เพื่อนๆต่างบอกว่าฉันเป็นคนหลอกตัวเอง

ฉันคิดว่านี่ไม่ใช่การหลอกตัวเอง มันเป็นการคิดอีกด้านที่ทำให้สบายใจกว่า ตามคำพูดที่ว่า

"เอาที่เธอสบายใจ"

ถ้าฉันคิดว่าพวกเขาด่าฉันว่าแรดจริงๆ คิดไปแล้วทำอะไรได้
ก็ทุกข์ใจเปล่าๆ เพราะงั้นฉันจะไปคิดทำไม ?

ครั้งนี้ ฉันโกหกพ่อแม่หลอกเอาเงิน 8000 บาท เพราะอยากได้ไดร์เป่าผมใหม่
เขาจับได้ และแม่ของฉันก็ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ติดต่อผ่ายปกครองของโรงเรียน ทำทุกอย่าง
เล่าเรื่องที่ฉันเคยขโมยเงิน ให้เพื่อนในกลุ่มฉันฟัง
แม่ตัดแม่กับฉัน บอกให้ฉันไปตาย อยู่ไปก็รกโลก เพื่อนๆต่างเอือมระอา และด่าฉัน เต็มไปหมด

ตอนนั้นฉันคิดว่า
ทำไมแม่ต้องไปเล่าให้เพื่อนฟัง อยากให้เพื่อนเกลียดฉันหรอ ?
เพื่อนพยายามคุยกับแม่ของฉัน ให้ฉันไปง้อ

แต่พอฉันจะไปขอโทษ เขาก็ไม่รับฟัง

มีเพื่อนคนนึงแขวะฉัน เสียดสีฉันสารพัด เขาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน

เพื่อนในกลุ่มที่ฉันรักที่สุด พูดเสียดสีฉันสารพัด

คนที่ฉันแคร์ พูดเสียดสีฉัน ฉันพยายามยิ้มรับ เพราะคิดว่า ทำอะไรเอาไว้ก็ต้องได้รับผผลอย่างนั้น

ตอนนี้ฉันปิดตัวเองไม่คุยกับใคร อยู่คนเดียวคงดีกว่า เพราะจะจบม.6 แล้ว
ฉันไม่อยากหนีปัญหา แต่ฉันก็ไม่อยากคุยกกับใครทั้งนั้น

แม่ทำเหมือนฉันไม่ใช่ลูก ไม่คุยไม่พูดอะไรกับฉันเลย
เขาคงเกลียดฉันไปแล้ว

เพื่อนบอกว่าแม่โทรมาคุยและถามเรื่องฉันทุกวัน ฉันไม่อยากจะเชื่อ

แปลกนะ พอถึงเวลาแบบนี้ฉันรู้สึกว่าแม่ไม่ได้รักฉันเลย

แต่กับพ่อ ก็ไม่พูดกับฉันเหมือนกัน เงียบๆ ขรึมๆ
แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าพ่อยังรักฉัน และเห็นฉันเป็นลูก

ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นอคติของฉันหรือแม่เขาไม่รักฉันแล้วจริงๆ

คน 2 คนที่มีการกระทำเดียวกัน ทั้งพ่อและแม่ไม่คุยกับฉัน แต่ฉันกลับรู้สึกว่าพ่อยังรักฉัน
แต่แม่ไม่รักฉันแล้ว..

แปลกมั้ยที่ฉันรู้สึกแบบนี้
ฉันว่าฉันคงเป็นโรคป่วยทางจิต ชอบหลอกคนอื่น โกหกไปเรื่อย เป็นเด็กมีปัญหา
เห็นแก่ตัว

ฉันไม่รู้ว่าฉันจะแก้นิสัยชอบโกหกคนอื่น ไม่พูดความจริง กลัวความจริง นี้อย่างไง..
เจ็บมากี่ครั้งแล้วไม่จำ..ฉันอยากให้นิสัยนี้ออกไปจากตัวฉัน

ฉันจะทำอย่างไงให้แม่ฉันรักฉันเหมือนเดิม
ฉันอึดอัด..
ฉันรู้ว่าฉันทำผิดมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ฉันอยากขอโอกาส อีกครั้ง..

ตอนนี้เพื่อนสนิทโทรหาฉันถี่มาก ฉันไม่รับสายเพราะยังไม่พร้อมจะคุยกับใคร
ฉันอยากอยู่คนเดียว มันเหมือนเป็นการหนีปัญหา

ฉันควรทำอย่างไรต่อดี ?