สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาวพันทิพ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของดิฉัน ฉันอยากได้ความคิดเห็นจากหลายท่าน เพราะฉันไม่รู้ว่าฉันจะต้องทำอย่างไรดี
อยากได้คำแนะนำจากท่านสมาชิกทั้งหลายในเรื่องกฎหมายครอบครัวและความคิดเห็นของแต่ละท่านค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าฉันได้อยู่กินกับแฟนชาวอเมริกันเป็นหัวหน้าครูสอนภาษาที่โรงเรียนสอนภาษาแห่งหนึ่ง อยู่ด้วยกันมา 5 ปี ไม่ได้จดทะเบียนแต่ว่ามีลูกชายด้วยกัน 1 คน ตั้งแต่อยู่กะเค้าชีวิตฉันไม่เคยสบาย ไม่เคยได้ไปไหน ยิ่งพอมีลูกฉันยิ่งออกไปไหนไม่ได้เลย อยู่แต่กะลูก ในแต่ละเดือนไม่มีตังค์เหลือใช้เพราะแฟนทำงานคนเดียว แต่ช่วงที่ลูกอายุได้ 6-7 เดือน ฉันกลับไปทำงานที่บริษัทเดิมที่ฉันเคยทำก่อนตั้งครรภ์ ที่ออกจากงานช่วงนั้นเพราะว่าท้องแก่ แล้วแฟนก็พาย้ายไปอยู่ใกล้ๆที่ทำงานเค้า แต่ว่าที่ทำงานฉัน ฉันต้องเดินทางเป็นชั่วโมง ในขณะที่ฉันกลับไปทำงานที่เดิม ฐานะการเงินของเราก็เริ่มดีขึ้นแต่ก็ยังไม่มีเวลาออกไปไหน เพราะฉันต้องเดินทางไกลทุกวัน แล้วตอนค่ำก็เลี้ยงลูกเอง ฉันเคยบอกกับแฟนว่าเราย้ายไปอยู่บ้านเกิดฉันดีกว่า (เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคอิสาน) เราไม่จำเป็นต้องรวย ไม่จำเป็นต้องมีเงินทองมากมาย ฉันแค่อยากมีชีวิตครอบครัวที่สงบสุข ไม่ต้องแข่งขันอะไรมากมาย ไปอยู่บ้านนอกรถก็ไม่ติด เค้าตะโกนด่าฉันว่าฉันโง่ โมโหให้ฉันใหญ่เลย เค้าบอกว่าเค้าชอบอยู่ที่กรุงเทพ เค้าไม่ชอบต่างจังหวัด ฉันแค่อยากกลับไปอยู่บ้านเกิด ฉันเบื่อชีวิตในกรุงเพท ที่แสนจะวุ่นวาย ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับลูกให้นานที่สุด ไม่ใช่ทำแต่งานจนไม่มีเวลาอยู่กับลูก วันนึงฉันตัดสินใจพาลูกกลับไปอยู่บ้านเกิดของฉัน ฉันให้แฟนทำงานอยู่ที่กรุงเทพไปก่อนจนกว่าจะหางานที่จังหวัดบ้านเกิดของฉันได้ แต่ว่าเค้าเปลี่ยนใจ เค้าไม่อยากย้ายไปที่นั่น ฉันก็เลยพาลูกย้ายกลับมาเพราะไม่อยากให้เค้าขาดพ่อ แต่ฉันได้มาค้นพบเรื่องจริงบางอย่างที่ทำให้ฉันแทบช็อค คือหลังจากที่ฉันพาลูกย้ายไปบ้านเกิดไม่นานนัก เค้าก็เริ่มหาผู้หญิงใหม่ทางอินเตอร์เน็ต แล้วก็ไปเที่ยวผู้หญิงบาร์ แอบเอาผู้หญิงมานอนด้วย ที่ฉันรู้เพราะฉันแอบอ่านอีเมลที่เค้าส่งถึงเพือนเค้าที่อเมริกา ใจแทบสลาย ถ้าฉันไม่ไปแอบดูอีเมลของเค้า ฉันคงไม่รู้ความจริง แล้วเค้าก็จะไม่บอกฉันเรื่องพวกนี้ พอฉันบอกเค้าว่า "ฉันรู้แล้วว่าเธอทำอะไรมาบ้างในช่วงที่ฉันกะลูกไม่อบู่ ทำไมเธอทำแบบนั้น" เค้าก็ไม่ยอมรับ เค้าบอกว่า "ไปเอามาจากไหน ฉันเหรอจะทำแบบนั้น พวกผู้หญิงบาร์น่ารังเกียจจะตาย นอนกะผู้ชายไม่เลือก" เค้าหาว่าฉันไม่สบาย คิดไปเอง ตอนนั้นฉันยังไม่ได้บอกเค้าว่าฉันรู้มาจากไหน เค้าก็ไม่เคยยอมรับ พอฉันพูดถึงเรื่องนี้อีก เค้าโมโห ตะโกนไล่ฉันออกไปจากห้อง ฉันไม่มีกำลังใจจะทำอะไรเลย ทั้งๆที่ตัวเค้าเองทำผิด แต่ทำไมต้องมาดุด่าฉัน มันไม่ยุติธรรม ผ่านไปช่วงเวลานึงฉันก็เริ่มทำใจได้ แต่ฉันไม่ยอมอยู่กะเค้าแบบเป็นครอบครัวแต่ขออยู่ด้วยกันแบบเพื่อน ฉันอยากให้ลูกมีทั้งพ่อและแม่ มีวันนึงฉันออกไปเที่ยวบ้าง ฉันไปที่ถนนข้าวสาร ไปเล่นพูล ได้ไปเจอเพือนใหม่ ฉันมีความสุขที่ได้ออกไปข้างนอกบ้าง นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันออกไปตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา 5 ปี พอฉันกลับมาเค้าโมโหมาก เค้าไม่พอใจที่ฉันออกไปเที่ยว เค้าหาว่าฉันไม่รักลูก อยากสนุก ฉันก็ว่า "อะไรว่ะ ฉันไปแค่ครั้งเดียว ตั้งแต่อยู่กะเธอฉันไม่ได้ออกไปไหนเลย" เราก็ทะเลาะกันบ่อยมากหลังจากนั้น แล้ววันนึงเค้าก็บอกว่า เค้าจะย้ายไปอยู่ที่อื่น เค้าจะเอาลูกไปด้วย ฉันไม่ยอมหรอก ฉันไม่ยอมให้ใครเอาลูกไปจากฉัน เค้าบอกว่าเค้าจะไปฟ้องศาล เค้าจะบอกทนายว่าฉันไม่สามารถเลี้ยงลูกได้ เพราะฉันไม่สบาย ป่วยทางจิต ฉันไม่อยากให้ลูกไปอยู่กับผู้ชายเลวๆแบบนั้น ตอนนี้ลูกอยู่กับฉัน แต่ฉันยังไม่อยากให้เค้าเจอเราสองคน ฉันอยากให้เค้ารู้สำนึก คิดได้เสียก่อน แล้วฉันจะยอมให้เค้าได้เจอลูก
ต่อให้ฉันไปเป็นคนกวาดถนน พนักงานล้างจานในร้านอาหาร หรือโสเภณีข้างถนน ฉันก็จะเลี้ยงลูกด้วยตัวฉันเอง
***เดี๋ยวจะมาเขียนต่อนะจ๊ะ ถ้ายังมีใครสนใจที่จะอ่าน
ผู้ชายไม่ดีไม่เสียดาย แต่เสียดายเวลาที่สูญเสียไปมากกว่า
อยากได้คำแนะนำจากท่านสมาชิกทั้งหลายในเรื่องกฎหมายครอบครัวและความคิดเห็นของแต่ละท่านค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าฉันได้อยู่กินกับแฟนชาวอเมริกันเป็นหัวหน้าครูสอนภาษาที่โรงเรียนสอนภาษาแห่งหนึ่ง อยู่ด้วยกันมา 5 ปี ไม่ได้จดทะเบียนแต่ว่ามีลูกชายด้วยกัน 1 คน ตั้งแต่อยู่กะเค้าชีวิตฉันไม่เคยสบาย ไม่เคยได้ไปไหน ยิ่งพอมีลูกฉันยิ่งออกไปไหนไม่ได้เลย อยู่แต่กะลูก ในแต่ละเดือนไม่มีตังค์เหลือใช้เพราะแฟนทำงานคนเดียว แต่ช่วงที่ลูกอายุได้ 6-7 เดือน ฉันกลับไปทำงานที่บริษัทเดิมที่ฉันเคยทำก่อนตั้งครรภ์ ที่ออกจากงานช่วงนั้นเพราะว่าท้องแก่ แล้วแฟนก็พาย้ายไปอยู่ใกล้ๆที่ทำงานเค้า แต่ว่าที่ทำงานฉัน ฉันต้องเดินทางเป็นชั่วโมง ในขณะที่ฉันกลับไปทำงานที่เดิม ฐานะการเงินของเราก็เริ่มดีขึ้นแต่ก็ยังไม่มีเวลาออกไปไหน เพราะฉันต้องเดินทางไกลทุกวัน แล้วตอนค่ำก็เลี้ยงลูกเอง ฉันเคยบอกกับแฟนว่าเราย้ายไปอยู่บ้านเกิดฉันดีกว่า (เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคอิสาน) เราไม่จำเป็นต้องรวย ไม่จำเป็นต้องมีเงินทองมากมาย ฉันแค่อยากมีชีวิตครอบครัวที่สงบสุข ไม่ต้องแข่งขันอะไรมากมาย ไปอยู่บ้านนอกรถก็ไม่ติด เค้าตะโกนด่าฉันว่าฉันโง่ โมโหให้ฉันใหญ่เลย เค้าบอกว่าเค้าชอบอยู่ที่กรุงเทพ เค้าไม่ชอบต่างจังหวัด ฉันแค่อยากกลับไปอยู่บ้านเกิด ฉันเบื่อชีวิตในกรุงเพท ที่แสนจะวุ่นวาย ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับลูกให้นานที่สุด ไม่ใช่ทำแต่งานจนไม่มีเวลาอยู่กับลูก วันนึงฉันตัดสินใจพาลูกกลับไปอยู่บ้านเกิดของฉัน ฉันให้แฟนทำงานอยู่ที่กรุงเทพไปก่อนจนกว่าจะหางานที่จังหวัดบ้านเกิดของฉันได้ แต่ว่าเค้าเปลี่ยนใจ เค้าไม่อยากย้ายไปที่นั่น ฉันก็เลยพาลูกย้ายกลับมาเพราะไม่อยากให้เค้าขาดพ่อ แต่ฉันได้มาค้นพบเรื่องจริงบางอย่างที่ทำให้ฉันแทบช็อค คือหลังจากที่ฉันพาลูกย้ายไปบ้านเกิดไม่นานนัก เค้าก็เริ่มหาผู้หญิงใหม่ทางอินเตอร์เน็ต แล้วก็ไปเที่ยวผู้หญิงบาร์ แอบเอาผู้หญิงมานอนด้วย ที่ฉันรู้เพราะฉันแอบอ่านอีเมลที่เค้าส่งถึงเพือนเค้าที่อเมริกา ใจแทบสลาย ถ้าฉันไม่ไปแอบดูอีเมลของเค้า ฉันคงไม่รู้ความจริง แล้วเค้าก็จะไม่บอกฉันเรื่องพวกนี้ พอฉันบอกเค้าว่า "ฉันรู้แล้วว่าเธอทำอะไรมาบ้างในช่วงที่ฉันกะลูกไม่อบู่ ทำไมเธอทำแบบนั้น" เค้าก็ไม่ยอมรับ เค้าบอกว่า "ไปเอามาจากไหน ฉันเหรอจะทำแบบนั้น พวกผู้หญิงบาร์น่ารังเกียจจะตาย นอนกะผู้ชายไม่เลือก" เค้าหาว่าฉันไม่สบาย คิดไปเอง ตอนนั้นฉันยังไม่ได้บอกเค้าว่าฉันรู้มาจากไหน เค้าก็ไม่เคยยอมรับ พอฉันพูดถึงเรื่องนี้อีก เค้าโมโห ตะโกนไล่ฉันออกไปจากห้อง ฉันไม่มีกำลังใจจะทำอะไรเลย ทั้งๆที่ตัวเค้าเองทำผิด แต่ทำไมต้องมาดุด่าฉัน มันไม่ยุติธรรม ผ่านไปช่วงเวลานึงฉันก็เริ่มทำใจได้ แต่ฉันไม่ยอมอยู่กะเค้าแบบเป็นครอบครัวแต่ขออยู่ด้วยกันแบบเพื่อน ฉันอยากให้ลูกมีทั้งพ่อและแม่ มีวันนึงฉันออกไปเที่ยวบ้าง ฉันไปที่ถนนข้าวสาร ไปเล่นพูล ได้ไปเจอเพือนใหม่ ฉันมีความสุขที่ได้ออกไปข้างนอกบ้าง นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันออกไปตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา 5 ปี พอฉันกลับมาเค้าโมโหมาก เค้าไม่พอใจที่ฉันออกไปเที่ยว เค้าหาว่าฉันไม่รักลูก อยากสนุก ฉันก็ว่า "อะไรว่ะ ฉันไปแค่ครั้งเดียว ตั้งแต่อยู่กะเธอฉันไม่ได้ออกไปไหนเลย" เราก็ทะเลาะกันบ่อยมากหลังจากนั้น แล้ววันนึงเค้าก็บอกว่า เค้าจะย้ายไปอยู่ที่อื่น เค้าจะเอาลูกไปด้วย ฉันไม่ยอมหรอก ฉันไม่ยอมให้ใครเอาลูกไปจากฉัน เค้าบอกว่าเค้าจะไปฟ้องศาล เค้าจะบอกทนายว่าฉันไม่สามารถเลี้ยงลูกได้ เพราะฉันไม่สบาย ป่วยทางจิต ฉันไม่อยากให้ลูกไปอยู่กับผู้ชายเลวๆแบบนั้น ตอนนี้ลูกอยู่กับฉัน แต่ฉันยังไม่อยากให้เค้าเจอเราสองคน ฉันอยากให้เค้ารู้สำนึก คิดได้เสียก่อน แล้วฉันจะยอมให้เค้าได้เจอลูก
ต่อให้ฉันไปเป็นคนกวาดถนน พนักงานล้างจานในร้านอาหาร หรือโสเภณีข้างถนน ฉันก็จะเลี้ยงลูกด้วยตัวฉันเอง
***เดี๋ยวจะมาเขียนต่อนะจ๊ะ ถ้ายังมีใครสนใจที่จะอ่าน