คือ อยากระบาย   อยากเข้าใจ
เราอยู่ ปี 2 ค่ะ เด็กเราอยู่ ม.6
สาเหตุที่เรียกว่า เด็กเรา คือ มันยังไม่โตซักทีอ่ะ
ไม่มีวัยวุฒิพอที่จะเป็นคู่คิดให้เราอ่ะ
เราเห็นนะ ว่ามันพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่
คือ พยายามสอน รึบอกเรา ในบางเรื่อง
มันแลปริ่มนะ เวลามันรู้อะไรที่เราไม่รู้
มันจะมีปมในใจเรื่องในครอบครัว
หลายๆอย่างเราต้องคอยสอนมัน บ่นมัน
มันเป็นคนที่ต้องการแรงผลักดันมากๆ
มันเป็นคนซื่อๆ คือ อีกนิดนึงจะโง่ละมึ-
แต่มันฟังเรามากๆเลยนะ หลายๆคนก็บอก
เราก็คิดว่าทุกอย่างที่เราพูดเราสอน คือ เพื่อตัวของมัน
เราทำได้แค่นี้แหละ เราอยากเห็นมันได้ดี
แต่มีข้อเสียตรงมันหน้าม่อ มากกกกกกก
เห็นครั้งแรก รู้สึกเลยว่า เด็กนี่เจ้าชู้
ตามันเป็นประกายเลยยยยยย ไอ่ห่-
บางทีน้องสาวมันมาฟ้องเรา
' ซ้อๆ เฮียไปเฝ้าเพื่อนหนูทั้งวันเลย '
แต่คือ เราโตเกินกว่าจะไป วาง Bomb มันแล้วอะ
เราก็หวงนะ หวงมากด้วย แต่เราพูดกะน้องสาวมันกลับไปว่า
' แล้วซ้อต้องทำยังไงอ่ะ ซ้อแก่แล้วอิหนูเอ๊ย '
ไม่ได้พูดเล่นนะ รู้สึกจริง ว่าเราแก่จริง
หัวโบราณอีกต่างหาก
สำหรับเรื่องความสัมพันแบบชู้สาวอะ
มันผ่านมาเยอะกว่าเรา เราพึ่งมาแตกเนื้อสาวตอนเรียนมหาลัยนี่แหละ บอกแล้วว่าวัตถุโบราณ
บางทีทำให้เรากลับมาคิดไง เราอาจไม่ตอบโจทย์มัน
เวลามันไปยุ่งกับเด็กๆ แล้วเรารู้ เราจะนึ่งไม่พูด
ต่อหน้าเรา มันเกรงใจเรามากๆ
ครั้งหนึ่งเรานั่งอยู่ร้านไอติมกัน
ตอนมันไปสั่งไอติม แล้วเรานั่งรอ
มีเพื่อนมันอีกสามคน
Sense ของผู้หญิงอะ เราสังเกตเด็กผู้หญิงสี่คนโต๊ะข้างๆ
เด็กจริงๆนะ เด็กสั-ๆ ม.ต้นมั้ง?!
คือ มองมัน แล้วพูด พี่ X น่ารักอ่ะ
คือพูดดัง ดังแบบจงใจให้มันได้ยิน
แล้วคือแบบ ส่งสายตาให้มัน
คือไรอะ รู้จักชื่อด้วย เด็กไปมั๊ยอ่ะ?
ทำขนาดนี้เลยเหรอ??
มันกลับมานั่งหันหลังให้เด็กนั่น แล้วไม่มองไปทางนั้นเลย
เด็กพวกนั้นก็ยังไม่หยุด.. โกธร โกธรมาก
เราไม่พอใจแต่จะนิ่ง ไม่แสดงออก
เรารู้ ถ้าเราไม่อยู่ตรงนี้มันต้องหันไปม่อแน่ๆ
แล้วก็มีอีกมากมายเลยกับเรื่องเด็กกะโปโลพวกนี้
เพื่อนมันหลุดปากออกมา น้องมันฟ้อง
เพื่อนเรามาฟ้องว่าเห็นมันไปส่งน้องผู้หญิงที่คิวรถ
สุดๆเลย พี่ของเด็กที่มันไปม่อ Comment แซวมัน ในรูป ที่มัน Post
คือไรอ่ะ เรารู้สึกทุกวันว่ามันเด็กเกินไปสำหรับเราอ่ะ
เราไม่ชอบที่มันเจ้าชู้แบบนี้เลยอะ
แต่เรารู้ว่าสุดท้ายมันก็ตายรัง
แล้วทำไมไม่ซื่อสัตย์กับเราคนเดียว
เราไม่ได้มาเล่นๆนะ เรามาเพื่อชนะ the face thailand
ล้อเล่นๆ เราเป็นคนไม่เจ้าชู้อะ ไม่ค่อยมีจริตแบบเด็กๆด้วย
ไม่ใช่ประเภทจะมาคุยมุ้งมิ้งกัน
กินข้าวยัง รักนะ ตะเอง ไม่มีค่ะ
เราเลยจุดนั้นมาแล้ว จะมีแต่มันแหละที่มาอ้อน
หิวววว~ อยากกินนั่น อยากทำนี่
ยัดเยียดให้เราดูโทรศัพท์มัน
รึตอนมัน fail กับเรื่องเพื่อน เรื่องที่บ้าน
ก็จะมางอแงกับเรา
เราชอบตอนมันมีสภาวะผู้นำอ่ะ
นี่เราแก่ไปสำหรับมันใช่ป๊ะ ?
มันถึงต้องไปม้อเด็กๆ บริหารเสน่ห์
พวกเด็กก็รีบโตกันเหลือเกินอ่ะ..
เราว่าเราเข้าใจมันนะ
เราเลยรู้สึกว่าระยะห่างของวัย 2 ปีเต็มๆ
เต็มจริงๆ วันครบรอบวันเกิดมัน อยู่ถัดจากเราเลย รู้สึกแก่เกินไปอ่ะ
เราเคยคิดว่าวันนึง มันต้องเป็นผู้ใหญ่กว่านี้
ถ้าเราอบรมมันไปเรื่อยๆมันต้องได้ดีแน่ๆ
แต่เราจะกลายเป็นแม่มันอะดิ คือ นี่ เมี- นะ
ถ้ามันไม่หยุดเล่น แล้วจริงจังกะชีวิตซะที
เราควรหยุดไว้ตรงนี้พอดีมั๊ย?

( เราขี้บ่นเหมือนคุณป้าเลย .. )