สวัสดีค่ะ
ขอเกริ่นนำก่อนเลยนะคะ

เราเป็นลูกคนเล็กที่โตมาด้วยความสบาย (กว่าทุกๆคนในบ้าน) แต่บ้านเราไม่รวยนะคะ
คือโตมาก็มีพร้อมทุกอย่างเช่นบ้าน (สมัยเราเกิดก็บ้านเช่า แต่พี่ๆเราอยู่เป็นห้องหอพัก)
แต่ตอนนี้มีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว และบ้านหลังนี้เราก็ช่วยแม่ส่งต่อ เดือนละ 5,300

ฐานะครอบครัวเราอยู่ในระดับปานกลาง  
(แต่ถ้านับมูลค่าทรัพสินย์ที่มีเก็บ เราว่าเราค่อนไปทางจนเลยด้วยซ้ำ ทรัพสินย์ที่มีเป็นชิ้นหลักๆของบ้านก็มีเพียงบ้านทาวเฮาส์หลังที่เราส่งอยู่ หลังเดียว และก็รถเก๋งของแม่อีก 1 คัน ส่งอยู่เหมือนกัน เงินเก็บหรอ ไม่มีหรอก มีมา ก็ใช้ไป ประกันชีวิตเรายังไม่มีเลย )

ที่บ้านเรามีกันอยู่สามคน แม่ พี่ชาย และเรา พ่อเราเสียไปแล้ว มรดกที่พ่อทิ้งไว้ให้ก็คือเงินฌาปนกิจก้อนนึง ซึ่งตอนนี้ก็หมดไปแล้ว จากการส่งบ้าน ระหว่างที่เราเรียนอยู่ไม่มีเงินเดือน และ ส่งเราให้เรียนจนจบปริญญาตรี พอเราเรียนจบ เราก็หางานทำ เงินเดือนที่ได้ เราก็มาช่วยส่งบ้านต่อ

เราทำงาน เป็นลูกจ้างหน่วยงานราชการเนื่องจากยังไม่ได้สอบบรรจุ (เราเพิ่งสอบ กพ ภาค ก.ผ่านปีนี้ ซึ่งเราก็ตั้งใจจะสอบบรรจุเข้ากรมให้ติด)
เงินเดือนเราได้แค่ 11,000 หักประกันสังคมไป ก็เหลือ เก้าพันกว่าบาท โอทีเราก็มีนะ ออกพื้นที่เราก็ได้เบี้ยเลี้ยง รวมๆเฉลี่ย เงินเดือนเราก็ 14k - 15k
เงินเดือนเรานี้ เรามีหน้าที่ คือ นำมาส่งบ้าน เดือนละ 5,300 ทุกเดือน (แต่ปีที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบัน เราหักส่งค่าไอโฟนด้วยเดือนละ 2,000 ซึ่งเหลืออีกห้าเดือนก็จะหมด) เราจ่ายค่ารายเดือนโทรสัพของเราเอง ค่ากินข้าว ค่ารถ สรุป ในแต่ละเดือน เราใช้เงินแทบไม่พอ แต่ถึงพอจะมีเหลือ เราก็เอาไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือย (ฟุ่มเฟือยของเรานี่คือหลัก พัน ไม่เคยเกินสองนะคะ บางทีไม่ถึงด้วย คือ มีเท่าไหนเราใช้หมด)

ส่วนพี่เราอะหรอ เรามีพี่ชาย พี่ชายเราพิการทางสมอง เลยช่วยเรื่องเงินไม่ได้ แค่เค้าช่วยเหลือตัวเองได้ก็ดีมากๆแล้ว

ส่วนแม่ แม่เรารับภาระหนักมากกกคนเดียว คือ ภาระค่ารถของเค้า ค่าน้ำ ค่าไฟ และทุกสิ่งภายในบ้าน แม่ดูแลเรื่องข้าวปลาให้เราและพี่ แม่เราอายุ 50++ แล้ว แต่ยังต้องขับรถออกขายของตลาดนัด ถ้าไม่ออกไปขาย ก็จะไม่มีเงิน ไว้คอยหมุน (อย่างสองสามเดือนที่ผ่านมา หน่วยงานเราปิดปีงบประมาณ เงินที่จ้างเราเราก็ได้แค่ 11,000 ไม่มีโอที ไม่มีออกพื้นที่ เราต้องจ่ายค่าบ้าน ค่าโทรสัพ ก็7,300 แล้ว แม่เราก็คอยซัพพอร์ทเงินให้เรา)

แต่เราไม่อยากต้องให้ทุกอย่างเป็นแบบนร้ต่อไปเรื่อยๆเลย เราอยากให้ทุกอย่างมันดีขึ้นกว่านี้
เราอาจจะเป็นคนที่เพ้อฝันมั้ง เราอยากให้แม่เราพักผ่อนได้แล้ว แม่แก่แล้ว
เราอยากทำประกันสุขภาพให้แม่ เวลาแม่ป่วยเราอยากให้แม่ได้นอนห้องพักดีๆ ได้พักผ่อน (แม่เรามีแค่สิทธิบัตรทอง เคยไปหาหมอ รพ.รัฐ รอนานมาก)
เราอยากพาพี่เรา แม่เราไปเที่ยวพักผ่อนบ้าง พี่เราเขาต้องอยู่แต่บ้าน สังคมไม่มี สังคมของพี่เรา มีแค่เรากับแม่
ตัวเราเอง เราก็อยากมีตังพอให้ได้ฟุ่มเฟือยโดยไม่รู้สึกผิดต่อตังในกระเป๋า เราอยากไปเที่ยวอังกฤษ
แต่ที่สำคัญ เราอยากให้ครอบครัวเราไม่มีหนี้สิน ทุกช่องทาง มีเงินสำรองพอให้อุ่นใจ

ซึ่งเรารู้ว่า ถ้าจะมีเงินทำตามฝันเราได้ครบ เราต้องขยับฐานะอยู่ในระดับที่รวยยยมาก ทุกอย่างมันถึงจะเป็นจริงได้
แต่ ณ.ปัจจุบัน เรามองไม่เห็นช่องทางเลย อาจจะด้วย พื้นฐานเราไม่เคยต้องลำบาก ขนาดงานพาร์ทไทม์ เรายังไม่เคยได้ทำเลย พ่อกับแม่ไม่ยอม เราเคยแอบไปทำได้อาทิตย์เดียว พอเค้ารู้ ก็โดนบ่น ใจเราเลยไม่แข็งพอ ที่จะหางานเสริมทำ (แต่เราก็เปิดๆดูบ้างนะ แต่พอคำนวณเวลา บวกค่าแรงแล้ว เราก็ท้อ อ่ะ)
เราอยากไปหาของที่สำเพ็งมาขายเหมือนกันนะ แต่เราก็ไม่กล้าเสี่ยง ไม่กล้าลงทุน

จากที่เราเขียนมา ถ้าใครพอจะมีแนวทาง มีคติข้อคิด หรือ เทคนิควิธีอะไรที่จะแนะนำ หรือ สอนเรา ได้เลยนะคะ
เรายินดีรับฟัง ตอนนี้เราท้อมาก เมื่อกี้ก็ร้องไห้ ตอนรู้ว่าแม่ เอาพระพ่อไปจำนำ เพราะเงินไม่พอส่งค่ารถ ซึ่งพระองค์นี้มันเป็นเหมือนตัวแทนของพ่อสำหรับเราค่ะ และเราก็คิดว่าจะพาพระเข้าห้องสอบข้ราชการท่ีกำลังจะถึงเดือนหน้าด้วย แต่ไม่ทันสะแล้ว แม่เห็นเราร้องไห้ แม่ก็บอกเดี๋ยวแม่จะไปไถ่ออกมาให้ เราเลยบอกไม่เป็นไร ช่างมันเหอะ ไว้มีค่อยไปเอากลับมาก็ได้ คือเรารู้นะคะ ว่าเราอ่อนแอเกินไป เพราะปัญหาที่แม่เราเคยเจอมา รึ ปัญหาของใครบางคนบนโลกนี้หนักกว่าที่เราเจอเยอะ ฮือออออ T T แต่เราก็อด เครียด อดน้อยใจในโชคชะตาตัวเองไม่ได้

ปล.ตอนนี้เราอายุ 24 ค่ะ แต่เรายังรู้สึกว่าเราทำตัวเหมือนเด็กน้อยที่ งอแง งี่เง่า อยู่เลย ถ้าเทียบกับหลายๆคน