หลายเดือนก่อนเค้าโกรธเราเพราะเข้าใจผิดกัน
คือปกติเค้าก็เป็นคนไม่ค่อยอธิบายอยู่แล้ว คือเป็นคนอธิบายไม่เก่ง ทีนี้เราก็เลยน้อยใจไปเอง
เค้าก็หงุดหงิดคิดว่าเรางี่เง่า พอทะเลาะกันแล้วเค้าค่อยมาอธิบาย ซึ่งเรารู้สึกว่า ถ้าเค้าพูดแบบนี้แต่แรกก็คงไม่ต้องทะเลาะกัน
ช่วงที่เค้าโกรธเราเค้าก็ค่อนข้างตีตัวห่างเราไป ช่วงนั้นเราก็เสียใจมาก ไม่รู้ว่าเค้าอยากเลิกหรือต้องการอะไร
เราก็มาติดเพื่อนแทน เริ่มไปเที่ยวเพื่อระบาย
ประมาณเดือนนึงเค้าก็เริ่มกลับมา เหมือนจะพยายามกลับมาคุย พยายามให้ทุกอย่างเหมือนเดิม
แต่ทีนี้เราเปลี่ยนไปแล้วไง เหมือนกับว่า เราเสียใจมากช่วงที่เค้าตีตัวห่างออกไป
พอเค้าพยายามกลับมา เราก็เหมือนยังกลับมาไม่ได้ ยังไปเที่ยวอยู่ บ่อยเหมือนกัน
เกือบทุกครั้งที่ไป เหล้าเข้าปากน้ำตาก็ไหล
จนมีช่วงนึงที่อะไรๆเกือบจะดีขึ้น แต่ดันเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นตอนเราไปเที่ยว ค่อนข้างสาหัสเหมือนกัน จะเรียกว่าอุบัติเหตุก็ได้
กว่าจะผ่านมาได้ก็ตึงๆกันไปอีก
ทีนี้เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราคิดอะไร เราคงรับมือกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ไม่ดีอย่างที่เค้าคิด เรายังไปเที่ยวอยู่ ทั้งๆที่จริงๆเราควรจะเลิกได้แล้ว
เหมือนกับว่า เราเขวไปหลังจากเหตุการณ์นั้น
เราไม่เคยยอมรับว่าเรายังไปเที่ยวอยู่ แต่เค้าก็สงสัยนะ แล้วเค้าก็สืบจนพอจะรู้ แต่เราไม่เคยยอมรับ
เราเสียใจกับสิ่งที่เราทำ แต่ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ กว่าจะผ่านช่วงนี้ไปได้เสียน้ำตาไปไม่น้อย
ผ่านมาจนเหมือนอะไรๆเริ่มจะดีขึ้น เพื่อนสนิทเรามีปัญหา ขอให้เราไปกินเหล้าเป็นเพื่อน
เราก็ไป เพราะเพื่อนไม่ไหวจริงๆ ขอร้องให้เราไป
เราไม่อยากไปเลย แต่เราเข้าใจว่าเวลาที่ต้องการใครซักคนมันเป็นยังไง เราก็เลยไป
ครั้งนี้เราบอกเค้าตรงๆว่าเพื่อนสนิทเราขอร้องให้ไปเป็นเพื่อน
เค้าก็โอเค
แต่จริงๆแล้วเค้าไม่โอเค เค้ามาบอกหลังจากเราไปแล้วว่าเค้าไม่อยากให้ไป
แต่เค้าคิดว่าถึงเค้าพูดไปเราก็ไม่ฟังแล้วจะแอบไป
ซึ่งเราคิดว่าถ้าเค้าบอกเราตรงๆ เราจะไม่ไป เราจะดีใจที่เค้าขอเราตรงๆ บอกเราตรงๆ
แต่เค้าคิดว่าเราควรจะรู้ตัวเอง
เราทำผิดอีกแล้ว
เหมือนกับว่าเราไม่เคยจำ ไม่เคยเรียนรู้เลย
จากครั้งนั้นมา อะไรๆก็แย่มาถึงทุกวันนี้ เดือนกว่าแล้วตอนนี้
พอต้องเรียบเรียงออกมาเป็นตัวอักษร ก็เห็นว่าเรามันโง่จริงๆแฮะ ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ตอนนี้เราเข้าใจอะไรๆมากขึ้นแล้ว
เรากับเค้าต่างกันตรงที่ เค้าเริ่มมาก็เชื่อใจเรามาก ให้ทุกอย่างเต็มที่หมดแต่แรก
ในขณะที่เรารู้สึกว่า ความไว้ใจ เชื่อใจ มันต้องค่อยๆเพิ่มขึ้นจากการเรียนรู้กันและกัน
ทำให้ช่วงแรกๆเราไม่ค่อยไว้ใจเค้า ไม่ค่อยเชื่อใจ จึงทำให้ทะเลาะกัน
จนตอนนี้ที่เรารู้จักเค้าแล้ว เราเชื่อใจเค้า ไว้ใจ แต่ก็เหมือนจะสายไปแล้ว
ส่วนความไว้ใจที่เค้ามีให้เรา เคารพต่อการตัดสินใจของเรา ก็ลดลงไปตั้งเท่าไรแล้ว
อะไรๆก็สวนทางกันไปหมด
ไม่มีคนให้ระบาย ปกติไม่ค่อยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง เพราะรู้สึกว่าเป็นเรื่องของเราสองคน ไม่อยากเอาไปพูดกับคนอื่น
รู้สึกว่าเป็นการให้เกียรติเค้า
แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้วอึดอัดมาก มากจริงๆ ร้องไห้แทบทุกวันมาหลายอาทิตย์แล้ว
ตอนนี้ที่ยังพยายามอยู่เพราะช่วงที่อะไรๆมันดี มันดีมากจริงๆ เป็นคนที่เรารู้สึกว่า ไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ อยากมีอนาคตต่อกับคนนี้ อยากใช้ชีวิตร่วมกับเค้า
เราอยู่ไทย เค้าอยู่อเมริกา เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่รู้จักกัน
เรารู้สึกว่าสิ่งที่เรามีกันมันพิเศษ เพราะเราได้เจอกันน้อยมาก แต่เราสองคนทำให้มันเวิร์คได้
ซึ่งมันต้องอาศัยความเชื่อใจความไว้ใจ ให้เกียรติกันและกัน
ปรับตัวมากเหมือนกัน ด้วยความที่ตอนแรกมุมมองอะไรหลายๆอย่างต่างกัน ความคิดเค้าจะเหมือนฝรั่ง ซึ่งเราไม่ชิน
เค้าเคยบอกว่าที่ตอนนี้ยังคุยกันอยู่ เพราะหัวใจ แต่ถ้าตามสมอง ถ้าเค้าคิดแบบเป็นเหตุผล เค้าไม่อยากพยายามกับเราแล้ว
เราอยากให้เราสองคนมีโอกาสอีกครั้ง เราจะทำให้ดีที่สุด เราจะพยายามเข้าใจ
แต่ตอนนี้เค้าลดความสำคัญของเราไปมาก การที่เรายังรักใครซักคน แต่ต้องอยู่บนความไม่แน่นอนแบบนี้ มันเจ็บจัง มันเสียใจ
เหมือนเราพยายามอยู่ฝ่ายเดียวแล้วตอนนี้
เราควรจะพยายามต่อไปมั้ย
แค่ไหนถึงจะเรียกว่าพอได้แล้ว
ตอนนี้ ถึงจะเสียใจ จะเหนื่อยมากแค่ไหน แต่ถ้าสุดท้ายแล้วอะไรๆมันกลับมาเหมือนเดิมได้ ก็รู้สึกว่ามันคุ้ม
ที่มาตั้งกระทู้นี่ก็ ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าอยากได้กำลังใจ
หรืออยากตัดใจ
หรือขอความเห็นอะไรก็ได้
ขอบคุณที่อ่านกันจนจบนะ
อยากเดินต่อแต่เหนื่อยมากแล้ว ขอมุมมอง ความเห็นเพื่อนๆ
คือปกติเค้าก็เป็นคนไม่ค่อยอธิบายอยู่แล้ว คือเป็นคนอธิบายไม่เก่ง ทีนี้เราก็เลยน้อยใจไปเอง
เค้าก็หงุดหงิดคิดว่าเรางี่เง่า พอทะเลาะกันแล้วเค้าค่อยมาอธิบาย ซึ่งเรารู้สึกว่า ถ้าเค้าพูดแบบนี้แต่แรกก็คงไม่ต้องทะเลาะกัน
ช่วงที่เค้าโกรธเราเค้าก็ค่อนข้างตีตัวห่างเราไป ช่วงนั้นเราก็เสียใจมาก ไม่รู้ว่าเค้าอยากเลิกหรือต้องการอะไร
เราก็มาติดเพื่อนแทน เริ่มไปเที่ยวเพื่อระบาย
ประมาณเดือนนึงเค้าก็เริ่มกลับมา เหมือนจะพยายามกลับมาคุย พยายามให้ทุกอย่างเหมือนเดิม
แต่ทีนี้เราเปลี่ยนไปแล้วไง เหมือนกับว่า เราเสียใจมากช่วงที่เค้าตีตัวห่างออกไป
พอเค้าพยายามกลับมา เราก็เหมือนยังกลับมาไม่ได้ ยังไปเที่ยวอยู่ บ่อยเหมือนกัน
เกือบทุกครั้งที่ไป เหล้าเข้าปากน้ำตาก็ไหล
จนมีช่วงนึงที่อะไรๆเกือบจะดีขึ้น แต่ดันเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นตอนเราไปเที่ยว ค่อนข้างสาหัสเหมือนกัน จะเรียกว่าอุบัติเหตุก็ได้
กว่าจะผ่านมาได้ก็ตึงๆกันไปอีก
ทีนี้เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราคิดอะไร เราคงรับมือกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ไม่ดีอย่างที่เค้าคิด เรายังไปเที่ยวอยู่ ทั้งๆที่จริงๆเราควรจะเลิกได้แล้ว
เหมือนกับว่า เราเขวไปหลังจากเหตุการณ์นั้น
เราไม่เคยยอมรับว่าเรายังไปเที่ยวอยู่ แต่เค้าก็สงสัยนะ แล้วเค้าก็สืบจนพอจะรู้ แต่เราไม่เคยยอมรับ
เราเสียใจกับสิ่งที่เราทำ แต่ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ กว่าจะผ่านช่วงนี้ไปได้เสียน้ำตาไปไม่น้อย
ผ่านมาจนเหมือนอะไรๆเริ่มจะดีขึ้น เพื่อนสนิทเรามีปัญหา ขอให้เราไปกินเหล้าเป็นเพื่อน
เราก็ไป เพราะเพื่อนไม่ไหวจริงๆ ขอร้องให้เราไป
เราไม่อยากไปเลย แต่เราเข้าใจว่าเวลาที่ต้องการใครซักคนมันเป็นยังไง เราก็เลยไป
ครั้งนี้เราบอกเค้าตรงๆว่าเพื่อนสนิทเราขอร้องให้ไปเป็นเพื่อน
เค้าก็โอเค
แต่จริงๆแล้วเค้าไม่โอเค เค้ามาบอกหลังจากเราไปแล้วว่าเค้าไม่อยากให้ไป
แต่เค้าคิดว่าถึงเค้าพูดไปเราก็ไม่ฟังแล้วจะแอบไป
ซึ่งเราคิดว่าถ้าเค้าบอกเราตรงๆ เราจะไม่ไป เราจะดีใจที่เค้าขอเราตรงๆ บอกเราตรงๆ
แต่เค้าคิดว่าเราควรจะรู้ตัวเอง
เราทำผิดอีกแล้ว
เหมือนกับว่าเราไม่เคยจำ ไม่เคยเรียนรู้เลย
จากครั้งนั้นมา อะไรๆก็แย่มาถึงทุกวันนี้ เดือนกว่าแล้วตอนนี้
พอต้องเรียบเรียงออกมาเป็นตัวอักษร ก็เห็นว่าเรามันโง่จริงๆแฮะ ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ตอนนี้เราเข้าใจอะไรๆมากขึ้นแล้ว
เรากับเค้าต่างกันตรงที่ เค้าเริ่มมาก็เชื่อใจเรามาก ให้ทุกอย่างเต็มที่หมดแต่แรก
ในขณะที่เรารู้สึกว่า ความไว้ใจ เชื่อใจ มันต้องค่อยๆเพิ่มขึ้นจากการเรียนรู้กันและกัน
ทำให้ช่วงแรกๆเราไม่ค่อยไว้ใจเค้า ไม่ค่อยเชื่อใจ จึงทำให้ทะเลาะกัน
จนตอนนี้ที่เรารู้จักเค้าแล้ว เราเชื่อใจเค้า ไว้ใจ แต่ก็เหมือนจะสายไปแล้ว
ส่วนความไว้ใจที่เค้ามีให้เรา เคารพต่อการตัดสินใจของเรา ก็ลดลงไปตั้งเท่าไรแล้ว
อะไรๆก็สวนทางกันไปหมด
ไม่มีคนให้ระบาย ปกติไม่ค่อยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง เพราะรู้สึกว่าเป็นเรื่องของเราสองคน ไม่อยากเอาไปพูดกับคนอื่น
รู้สึกว่าเป็นการให้เกียรติเค้า
แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้วอึดอัดมาก มากจริงๆ ร้องไห้แทบทุกวันมาหลายอาทิตย์แล้ว
ตอนนี้ที่ยังพยายามอยู่เพราะช่วงที่อะไรๆมันดี มันดีมากจริงๆ เป็นคนที่เรารู้สึกว่า ไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ อยากมีอนาคตต่อกับคนนี้ อยากใช้ชีวิตร่วมกับเค้า
เราอยู่ไทย เค้าอยู่อเมริกา เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่รู้จักกัน
เรารู้สึกว่าสิ่งที่เรามีกันมันพิเศษ เพราะเราได้เจอกันน้อยมาก แต่เราสองคนทำให้มันเวิร์คได้
ซึ่งมันต้องอาศัยความเชื่อใจความไว้ใจ ให้เกียรติกันและกัน
ปรับตัวมากเหมือนกัน ด้วยความที่ตอนแรกมุมมองอะไรหลายๆอย่างต่างกัน ความคิดเค้าจะเหมือนฝรั่ง ซึ่งเราไม่ชิน
เค้าเคยบอกว่าที่ตอนนี้ยังคุยกันอยู่ เพราะหัวใจ แต่ถ้าตามสมอง ถ้าเค้าคิดแบบเป็นเหตุผล เค้าไม่อยากพยายามกับเราแล้ว
เราอยากให้เราสองคนมีโอกาสอีกครั้ง เราจะทำให้ดีที่สุด เราจะพยายามเข้าใจ
แต่ตอนนี้เค้าลดความสำคัญของเราไปมาก การที่เรายังรักใครซักคน แต่ต้องอยู่บนความไม่แน่นอนแบบนี้ มันเจ็บจัง มันเสียใจ
เหมือนเราพยายามอยู่ฝ่ายเดียวแล้วตอนนี้
เราควรจะพยายามต่อไปมั้ย
แค่ไหนถึงจะเรียกว่าพอได้แล้ว
ตอนนี้ ถึงจะเสียใจ จะเหนื่อยมากแค่ไหน แต่ถ้าสุดท้ายแล้วอะไรๆมันกลับมาเหมือนเดิมได้ ก็รู้สึกว่ามันคุ้ม
ที่มาตั้งกระทู้นี่ก็ ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าอยากได้กำลังใจ
หรืออยากตัดใจ
หรือขอความเห็นอะไรก็ได้
ขอบคุณที่อ่านกันจนจบนะ