ตามหัวข้อเลยค่ะ คือ จขกท. เคยปลื้มเพ่ื่อนคนนึง ที่ชอบมากๆ แล้วบังเอิญคนนั้นก็ชอบเราเหมือนกัน ก็เลยตัดสินใจคบกันพักนึง แล้วเค้าก็มาบอกเลิกเราเพราะ เค้าไม่มีเวลาให้ และเราก็เริ่มตัดใจจากเค้ามาเรื่อยๆ กว่าเราจะตัดใจได้นานมากๆ แต่ก็อย่างว่า ตัดยังไงก็ขาดไม่หมด555 จนวันนึง เค้ามาบอกกับเราว่า "กลับมาคบกันได้มั้ย" เรารู้สึกว่า อยากกลับไปนะ แต่เราก็ไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม เพราะเราคิดว่าถ้ากลับไปเดี๋ยวเราก็คงต้องโดนบอกเลิกแบบเดิมๆ ว่า เค้าไม่มีเวลาให้ กลัวเราโกรธเค้า อะไรประมาณนี้ เราก็เลยเงียบไปสักพัก แล้วไม่ได้ตอบอะไร หลบหน้าเค้าไปพักนึง แล้ววันนึงเค้าก็มาบอกเราว่า "แก ไม่มีไรแล้วนะ กลับไปเป็นเพื่อนกันเถอะ อย่าโกรธเรานะ อย่าเครียดนะ ไปละ" แล้วเพื่อนเราก็ถามว่า "แล้วนี่ ยังชอบเพื่อนเราอยู่ป่ะ" เค้าก็บอก "ก็ชอบนะ แต่ไม่คบ" เรารู้สึกเสียใจและดีใจพร้อมกันๆ รู้สึกตอนนั้นในหัวมัน โล่ง มันไม่รู้สึกอะไรเลย รู้สึกว่าที่เป็นแบบนี้ มันดีแน่แล้วใช่มั้ย ไม่ใช่ว่าเราดีใจเรื่องที่เค้าไม่อยากคบเรานะ แต่ดีใจที่ไม่ต้องกลับไปโดนบอกเลิกเหตุผลแบบเดิม เพื่อนๆคิดว่าเราควรปล่อยเรื่องนี้ไป ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องเก่าๆ แล้วมั้ยคะ?
เคยคบกับ คนที่ชอบมากๆ มั้ยคะ?