### พ่อ แม่ รังแกฉัน !!!!!

ขอเข้าเรื่องเลยนะค่ะ... เรากำลังอยู่ในช่วงมหาลัย ชีวิตช่วงนี้หนักและท้อมากเลยทั้งงานรายวิชาทั้งโปรเจคทั้งหลาย เราต้องเลิกเรียนทุกวันก็ต้องมานั่งทำโปรเจคทุกวัน สังคมในสาขาที่เราเรียน เป็นแบบอยู่กันเป็นกลุ่มถ้าตัวเองไม่รอดคนอื่นก็ต้องไม่รอดด้วยย บ่อยครั้งที่เราไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนต่างกลุ่มแต่เขาก็บ่ายเบี่ยงจนเรารู้สึกได้ แม้กระทั้งเพื่อนในกลุ่มยังมีพฤติกรรมแบบนี้เหมือนกัน....แต่นี้ไม่ใช่เหตุผลหลักที่เรามาตั้งกระทู้!!!
          ถึงเราจะเจอเหตุการณ์จากสังคมข้างนอกร้ายแรงแค่ไหน "บ้าน" ยังคงเป็นสวรรค์สำหรับใครหลายๆคน สำหรับเรามันไม่ใช่เลย ความรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว โดดเดี่ยว ปรึกษาปัญหาต่างๆ ระบายความท้อ บอกเล่าเรื่องราวให้ใครสักคนไม่มีเลย "เราเหนื่อยในการใช้ชีวิตของสังคมมหาลัย เหนื่อยกับการทำงาน ทำโปรเจค" อยากขอคำพูดให้กำลังใจ คำถามชวนเป็นห่วงเป็นใย ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยได้ยินเลย

          ป.ล. พ่อ ของเราท่านทำงานอยู่ต่างจังหวัดนานๆทีจะกลับบ้าน อาจเพราะเรื่องงานและตำแหน่งที่สูงเลยไม่มีเวลา ส่วนแม่ เป็นสาวสังคมไปงานเลี้ยงของบริษัทอยู่บ่อยๆ กลับบ้านดึกตลอดเป็นแบบนี้มานานแล้วหละ และเราหลักเลิกเรียนก็กลับบ้าน หาข้าวกินเองบ้างหรือไม่ก็ทำงานอยู่หอสมุดจนดึกถึงกลับบ้าน

          เคยพยายามคุยกับพวกเขานะ แต่ไม่มีสักคนเลยที่จะเสียเวลาสักนิดฟังปัญหาของลูก ต่างคนต่างมีเหตุผลที่บอกว่าไม่ว่าง จนเราเหนื่อยและเลิกพยายามไปแล้ว ตอนนี้ยังดีนี้มีน้องหมาที่เป็นเพื่อนฟังปัญหาของเรา
  
   สุดท้าย. ขอวิธีที่จะต้องทนกับคนในสังคมแบบนี้ หรือวิธีที่ให้พ่อแม่เข้าใจความรู้สึกของลูกหน่อยคะ