เส้นทางที่เป็นคนเลือกเอง

"ไม่มีแฟนหรอ?"
"ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้หรอ?"
"โสดจริงป่ะเนี่ย!"
ประโยคเหล่านี้ถูกกล่าวขึ้นหลายครั้ง การที่เราเลือกไม่รับใครเข้ามามันเป็นเรื่องแปลกเหรอ? ไม่ใช่ว่าไม่มีคนเข้ามานะ เข้ามาคุยกันเดือน2เดือน บางคนเป็นปี แต่มันเป็นความรู้สึกที่ว่าเราไม่ได้ต้องการเขาขนาดนั้น การไม่มีใครมันก็รู้สึกเหงาๆ ไม่มีใครชวนไปเที่ยว ไม่มีรับฟังเรื่องที่เราอยากเล่า ฯลฯ คือมันก็ใช่นะ แต่สำหรับเรา การที่ไปไหนมาไหนคนเดียวทำให้เราสามารถเดินทางไปได้ทุกที่ที่เราอยากไปตราบเท่าที่ยังมีแรง หลายสิ่งหลายอย่างที่พบเจอก็จดบันทึกไว้เพื่อนึกถึงอดีตในอนาคต ไม่ใช่จะรักหรือชอบใครไม่เป็น แต่เราเลือกที่จะเก็บใครคนนั้นไว้ในใจ เรามีความสุขกับการมองเขาคนนั้นจากที่ตรงนี้ ทั้งๆที่เราก็ไม่มีใครแต่บ่อยครั้งจะมีเพื่อนมาคอยปรึกษาปัญหาความรักของตัวเอง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มองว่าการมีใครเข้ามาเพิ่มเติมเป็นเรื่องดูยุ่งยาก วุ่นวาย ของแบบนี้ก็แล้วแต่คน
บางครั้ง..เลือกรับคนเข้ามาเพื่อแบ่งปันมีความสุข
บางครั้ง..เลือกอยู่คนเดียวเพื่อใช้ตัวเองมีความสุข
บางครั้ง..เลือกยังไม่รับเข้ามาเผื่ออนาคตจะมีความสุขมากกว่านี้
ปล.เหมือนเป็นคนโลกสวย แต่กว่าจะคิดได้แบบโดนทำร้ายหนักอยู่
...หวังว่าจะมีความสุขกับสิ่งที่เลือก...