สวัสดีครับทุกคน
วันนี้ผมมีเรื่องไม่สบายใจเอามากๆ อยากมาขอคำปรึกษา พอดีก้คิดเรื่องนี้มานานละเหมือนกัน สองจิตสองใจ ไปไม่ถูกซักที อึดอัดมากครับ ทนอ่านหน่อยนะครับ
ผมอยู่ปี 1 ครับ เทอมแรก ของมหาลัยเพิ่งจบไป (ม. ที่ผมเรียนมี 3 เทอม) ตอนนี้ผมลังเลมากครับว่าควรไปต่อหรือเปล่า
ขอเริ่มต้นจากการเล่าเรื่องในชีวิตมหาลัยให้ฟังนะครับ คือว่า มหาลัยผมเนี่ย เป็น ม นานาชาติ ครับ แล้วก็สามารถไปต่อเมืองนอกได้ในปีถัดๆไป ตัวผมเองเป็นคนที่มาสายนี้อยู่แล้ว ก็คือ อยากเรียนเมืองนอกมากครับ อยากจบ เมืองนอก อยากทำงานเมืองนอก อะไรงี้คับ ตอนนี้ผมเรียนคณะบริหารครับ ตอนที่ อยู่ ม 6 ก้เพิ่งไปแลกเปลี่ยนที่เมืองนอกกลับมา แต่ไม่ได้ซ้ำชั้นครับ ตอนนั้นไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองอยากเรียนคณะอะไร หรือ จบมาอยากทำงานอะไร อยู่ดีๆเวลาผ่านไปไว ก้ทำให้ผมต้องเลือกซักอย่างครับ เอาไปเอามาก้เลยเลือกบริหารธุรกิจ เพราะคิดว่าเป็นอะไรที่กว้าง แล้วก็เชื่อมโยงกับทุกอย่าง จบมาก็คงหางานไม่ยาก (แค่ความเห็นส่วนตัวนะครับ) บวกกับความคิดที่อยากมีธุรกิจของตัวเองครับ เปนว่าสุดท้ายก้ลงเอยกับบริหารครับ
ตอนแรกผมก็เข้าเรียนแบบคนมีไฟครับ ด้วยความอยากไปเมืองนอกด้วย ก้ตั้งใจเรียนมาก คิดว่าตัวเองทำได้ แต่พอเรียนๆมาจนถึงตอนนี้ ความรู้สึกไม่ใช่มันมาจากไหนก็ไม่รุ้ครับ แรงบันดาลใจในการเรียนหายไปเลยครับ เวลาครูสอนก็เหม่อ คิดถึงแต่เรื่องอื่น ที่เรียนไปแล้วเทอมแล้วก้จำไม่ค่อยได้ ปะติดปะต่อเนื้อหาไม่ค่อยได้เหมือนเพื่อนคนอื่นๆครับ ซึ่งผมก้ไม่เคยเปนแบบนี้เลยในชีวิต รู้สึกว่ามันไม่ใช่เพราะมันยากหรืออะไร แต่ผมเองตังหากที่ไม่มีความสนใจในเนื้อหาที่เรียน ไม่ตื่นเต้นที่ได้เรียน แล้วก็ไม่มีแรงผลักดันเลยครับ ผมกลับมานั่งถามตัวเองหลายวัน ว่าทำไมผมถึงเปนแบบนี้ จนได้สรุปว่า ผมสนใจเรื่องอื่นมากกว่าการบริหารจัดการหรือเรื่องพวกนี้อะครับ ส่วนตัวเปนคนชอบ การแสดง ดนตรี สื่อ อะไรทำนองนี้ครับ ตอนนี้ลองเสริชดูอยากเรียน film production อะไรยังงี้มากกว่าครับ บวกกับ สังคมในมหาลัยผม มันค่อนข้างไม่เหมือนที่อื่นครับ เพื่อนน้อย สังคมแคบ กิจกรรมไม่มี มาเรียนเช้า เรียนเสดกลับบ้าน ไมม่ีไรทำ หลายคนอาจจะมองว่าเปนเรื่องเล็ก แต่ผมแค่รู้สึกว่า ถ้าเกิด สังคมรอบข้างมันไม่ทำให้ผมมีความสุข มันจะคุ้มกันหรอครับ ถ้าทนอยู่ต่อ
แต่แล้วความคิดอีกด้านในหัวก็บอกผมครับว่า ถ้าเรียนต่อไป ได้ไปต่อเมืองนอกด้วย จบมาคงหางานไม่ยาก เรียนบริหารก็ครอบคลุมหลายอย่าง คงเป็นประโยชน์ต่อชีวิตการทำงาน จะลองอดทนดูดีไหม เพื่อที่จบมาจะได้สบาย ความคิดอีกด้านนี้ทำให้ตัวผมลังเลมากครับ จนตอนนี้สับสนไปหมดแล้ว
ผมคุยกับเพื่อน ม ปลายหลายคน ที่อยู่มหาลัยอื่น เค้าก้เล่าชีวิตเค้าให้ผมฟัง มันฟังดูสนุกมากครับ กิจกรรมเอย สังคมเอย เปนสิ่งที่ผมไม่มีเลย จนบางทีผมก็คิดว่าผมก้อยากมีชีวิตมหาลัยแบบทุกคนดูบ้าง คงสนุกน่าดู เพราะชีวิตผมตอนนี้ มันมีแค่คำว่า เรียน และ เขียนรายงาน จริงๆครับ ผมเบื่อมากที่สุด ที่จะต้องมานั่งเรียนทุกวัน ไปวันๆแบบนี้ แต่เมื่อผมคิดถึง ระบบการศึกษาและสิ่งที่ผมจะได้ตามมา มันก็ถือว่าไม่เลวเลย ไหนจะได้ไปต่อเมืองนอกอีก เพื่อนผมแนะนำว่าให้ผมลองชั่งน้ำหนักดู อันไหนที่ผมอยากได้จริงๆ การเรียนในสิ่งที่ตัวเองรัก+สังคมที่ดี หรือ ความมั่นคงของอนาคตการทำงาน+สังคมแคบๆและชีวิตมหาลัยที่น่าเบื่อ
ถ้าซิ่วจริงๆ ผมก้คิดว่า คงไปต่อด้าน อักษร ไม่ก้นิเทศ ยังงี้มากกว่าครับ ตอนนี้สับสนงุนงงมากว่าเรียนไปทำไมกันถ้าไม่มีความสุข จนบางทีอยากลาออกไปทำงานเกบตัง แล้วเริ่ม ทำธุรกิจของตัวเองเลยดีกว่าไหม ไม่ต้องมาเสียเวลานั่งเรียน สามปีสี่ปี ยังไงรบกวนผู้อ่านทุกคน แนะนำผมหน่อยนะครับ จนปัญญาจริงๆ
รบกวนเพื่อนๆช่วยแนะนำ เบื่อชีวิต เรียนไปวันๆ ซิ่วดีไหมครับ
วันนี้ผมมีเรื่องไม่สบายใจเอามากๆ อยากมาขอคำปรึกษา พอดีก้คิดเรื่องนี้มานานละเหมือนกัน สองจิตสองใจ ไปไม่ถูกซักที อึดอัดมากครับ ทนอ่านหน่อยนะครับ
ผมอยู่ปี 1 ครับ เทอมแรก ของมหาลัยเพิ่งจบไป (ม. ที่ผมเรียนมี 3 เทอม) ตอนนี้ผมลังเลมากครับว่าควรไปต่อหรือเปล่า
ขอเริ่มต้นจากการเล่าเรื่องในชีวิตมหาลัยให้ฟังนะครับ คือว่า มหาลัยผมเนี่ย เป็น ม นานาชาติ ครับ แล้วก็สามารถไปต่อเมืองนอกได้ในปีถัดๆไป ตัวผมเองเป็นคนที่มาสายนี้อยู่แล้ว ก็คือ อยากเรียนเมืองนอกมากครับ อยากจบ เมืองนอก อยากทำงานเมืองนอก อะไรงี้คับ ตอนนี้ผมเรียนคณะบริหารครับ ตอนที่ อยู่ ม 6 ก้เพิ่งไปแลกเปลี่ยนที่เมืองนอกกลับมา แต่ไม่ได้ซ้ำชั้นครับ ตอนนั้นไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองอยากเรียนคณะอะไร หรือ จบมาอยากทำงานอะไร อยู่ดีๆเวลาผ่านไปไว ก้ทำให้ผมต้องเลือกซักอย่างครับ เอาไปเอามาก้เลยเลือกบริหารธุรกิจ เพราะคิดว่าเป็นอะไรที่กว้าง แล้วก็เชื่อมโยงกับทุกอย่าง จบมาก็คงหางานไม่ยาก (แค่ความเห็นส่วนตัวนะครับ) บวกกับความคิดที่อยากมีธุรกิจของตัวเองครับ เปนว่าสุดท้ายก้ลงเอยกับบริหารครับ
ตอนแรกผมก็เข้าเรียนแบบคนมีไฟครับ ด้วยความอยากไปเมืองนอกด้วย ก้ตั้งใจเรียนมาก คิดว่าตัวเองทำได้ แต่พอเรียนๆมาจนถึงตอนนี้ ความรู้สึกไม่ใช่มันมาจากไหนก็ไม่รุ้ครับ แรงบันดาลใจในการเรียนหายไปเลยครับ เวลาครูสอนก็เหม่อ คิดถึงแต่เรื่องอื่น ที่เรียนไปแล้วเทอมแล้วก้จำไม่ค่อยได้ ปะติดปะต่อเนื้อหาไม่ค่อยได้เหมือนเพื่อนคนอื่นๆครับ ซึ่งผมก้ไม่เคยเปนแบบนี้เลยในชีวิต รู้สึกว่ามันไม่ใช่เพราะมันยากหรืออะไร แต่ผมเองตังหากที่ไม่มีความสนใจในเนื้อหาที่เรียน ไม่ตื่นเต้นที่ได้เรียน แล้วก็ไม่มีแรงผลักดันเลยครับ ผมกลับมานั่งถามตัวเองหลายวัน ว่าทำไมผมถึงเปนแบบนี้ จนได้สรุปว่า ผมสนใจเรื่องอื่นมากกว่าการบริหารจัดการหรือเรื่องพวกนี้อะครับ ส่วนตัวเปนคนชอบ การแสดง ดนตรี สื่อ อะไรทำนองนี้ครับ ตอนนี้ลองเสริชดูอยากเรียน film production อะไรยังงี้มากกว่าครับ บวกกับ สังคมในมหาลัยผม มันค่อนข้างไม่เหมือนที่อื่นครับ เพื่อนน้อย สังคมแคบ กิจกรรมไม่มี มาเรียนเช้า เรียนเสดกลับบ้าน ไมม่ีไรทำ หลายคนอาจจะมองว่าเปนเรื่องเล็ก แต่ผมแค่รู้สึกว่า ถ้าเกิด สังคมรอบข้างมันไม่ทำให้ผมมีความสุข มันจะคุ้มกันหรอครับ ถ้าทนอยู่ต่อ
แต่แล้วความคิดอีกด้านในหัวก็บอกผมครับว่า ถ้าเรียนต่อไป ได้ไปต่อเมืองนอกด้วย จบมาคงหางานไม่ยาก เรียนบริหารก็ครอบคลุมหลายอย่าง คงเป็นประโยชน์ต่อชีวิตการทำงาน จะลองอดทนดูดีไหม เพื่อที่จบมาจะได้สบาย ความคิดอีกด้านนี้ทำให้ตัวผมลังเลมากครับ จนตอนนี้สับสนไปหมดแล้ว
ผมคุยกับเพื่อน ม ปลายหลายคน ที่อยู่มหาลัยอื่น เค้าก้เล่าชีวิตเค้าให้ผมฟัง มันฟังดูสนุกมากครับ กิจกรรมเอย สังคมเอย เปนสิ่งที่ผมไม่มีเลย จนบางทีผมก็คิดว่าผมก้อยากมีชีวิตมหาลัยแบบทุกคนดูบ้าง คงสนุกน่าดู เพราะชีวิตผมตอนนี้ มันมีแค่คำว่า เรียน และ เขียนรายงาน จริงๆครับ ผมเบื่อมากที่สุด ที่จะต้องมานั่งเรียนทุกวัน ไปวันๆแบบนี้ แต่เมื่อผมคิดถึง ระบบการศึกษาและสิ่งที่ผมจะได้ตามมา มันก็ถือว่าไม่เลวเลย ไหนจะได้ไปต่อเมืองนอกอีก เพื่อนผมแนะนำว่าให้ผมลองชั่งน้ำหนักดู อันไหนที่ผมอยากได้จริงๆ การเรียนในสิ่งที่ตัวเองรัก+สังคมที่ดี หรือ ความมั่นคงของอนาคตการทำงาน+สังคมแคบๆและชีวิตมหาลัยที่น่าเบื่อ
ถ้าซิ่วจริงๆ ผมก้คิดว่า คงไปต่อด้าน อักษร ไม่ก้นิเทศ ยังงี้มากกว่าครับ ตอนนี้สับสนงุนงงมากว่าเรียนไปทำไมกันถ้าไม่มีความสุข จนบางทีอยากลาออกไปทำงานเกบตัง แล้วเริ่ม ทำธุรกิจของตัวเองเลยดีกว่าไหม ไม่ต้องมาเสียเวลานั่งเรียน สามปีสี่ปี ยังไงรบกวนผู้อ่านทุกคน แนะนำผมหน่อยนะครับ จนปัญญาจริงๆ