ทำไมต้องให้ความหวังกันด้วย

สวัสดีค่ะ อาการเราตอนนี้เราระแวงทุกคนที่เข้ามาคุยด้วย ระแวงแม้กระทั่งเพื่อนตัวเองที่คบมาเป็น10ๆปี ระแวงครอบครัว ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร เราเก็บตัวมากขึ้น หวงพื้นที่ส่วนตัวตัวเองแบบสุดขีด เรารู้สึกเศ

คือผมไม่เข้าใจว่าทำไมแฟนถึงต้องพูดชื่อแฟนเก่าเราด้วยอะ เขาชอบหาว่าเรายังไม่ลืมแฟนเขา ทั้งๆที่เราก็ลืมคนนั้นมานานแล้วตั้งแต่ยังไม่ได้เจอกับคนปัจจุบันนี้เลย ผมไม่ชอบที่แฟนผมพูดแบบนี้เลย เราเคยสัญญากันมา

คนไม่ใช่ก็คือไม่ใช่สินะ ทั้งที่เราคุยกันทุกวัน จนถึงจุดๆนึงที่เราเลือกที่จะออกมาและลืมเขาจนทุกวันนี้ จนวันหนึ่งที่เราฝันทำให้เราลืมเขาไม่ได้ ทั้งที่ร้องไห้ไม่ออกแล้วแท้ๆ แต่จู่ๆก็น้ำตาไหลออกมาง่ายๆ คว

คนเราจะจำคนๆนึงได้นานขนาดไหนเหรอ ทั้งๆที่เราคุยกันแค่ไม่กี่คำ เจอกันวันเดียว ไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่ใช้ช่วงเวลาไม่นาน แต่เรารู้สึกว่าคนนี้เราถูกชะตาด้วยอะ ตอนนี้ไม่ได้เจอกันแล้ว แต่เรากลับมาคิดถึงเค้า ค

อยากรู้ความเห็นหลายๆคนว่า เลิกกันเพราะไม่รักกันแล้วหมดรักกันหรือเลิกเพราะเป้าหมายในชีวิตไม่ตรงกันอันไหนเจ็บกว่าหรือมีความคิดเห็นยังไงบ้างคะ

เจ็บ และชาไปเอง

เราเจอกับผช.คนหนึ่งเขาก็มีคนคุยอยู่แต่คนคุยคนนั้นก็ยังไม่ชัดเจนกับเขา เขาให้เวลาผญ.ไปจัดการเรื่องส่วนตัวให้เสร็จในช่วง 3 เดือนเพื่อจะได้เริ่มต้นใหม่แต่ผญ.ก็ยังจัดการไม่ได้ (ผญ.แต่งงานแล้วแต่บอกว่าเลิก

เคยเดินออกมาจากชีวิตใครทั้งๆที่ยังรัก แต่ทนเจ็บไม่ไหวมั้ยคะ แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง....มาแชร์กันๆ

ทุกคนคะคือว่าเราอยากปรึกษาค่ะ เราเคยคุยกับคนๆนึงมันดีมากๆเลยแถมเรายังรู้จักเขาตั้งแต่เด็กอีกด้วย แต่ว่ามันมีเหตุจำเป็นทำให้เราคบกับเขาไม่ได้ค่ะเราเลยบอกให้เขารอเราได้ไหมถ้าเราพร้อมกว่านี้ค่อยมาคบกันนะ

คือเหงาทั้งๆที่ ไม่เคยมีแฟน อารมณ์นอยๆ เจ็บๆ ทั้งที่ไม่ได้ชอบใคร ไม่มีไครมาแอบชอบ u-u!!