*** ช-ช ****
เมื่อปี 2557 เคยมีคน ๆ นึงเข้ามาในชีวิตผม อายุน้อยกว่าหลายปี เป็นคนที่รู้จักกันแล้วก่อนหน้านั้น แต่ไม่ได้สนิทอะไร จนวันนึงเขาเข้ามาทักในเฟสบุคในช่วงที่เรามีปัญหา การพูดคุยกับเขาทำให้เรารู้สึกลืมปัญหาที่ผ่านมา เราคุยกันบ่อยครั้ง และเขาก็ชวนผมคุยในไลน์แทนในเฟสบุค
เราคุยกันมากขึ้น จนผมรู้สึกได้ว่า เขาไม่ได้แค่คุยธรรมดา จึงได้ถามไป เขาบอกว่าเขาคุยกับผมแล้วรู้สึกดี ผมเองก็รู้สึกดีกับเขาเช่นกัน และเป็นครั้งแรกที่ผมทราบว่าเขาชอบผู้ชาย ต่างคนต่างรู้สึกดีต่อกันและบอกความในใจกันและก็สัญญาต่อกันว่า ถ้าเบื่อกันแล้วก็ขอให้บอก
เรานัดพบกันสองสามครั้ง จนครั้งหนึ่งเรามีความสัมพันธ์กันที่ลึกซึ้ง ความรู้สึกดีๆ ก็ยังมีให้แก่กันอยู่เหมือนเดิม จะว่าไปผมเองก็ไม่รู้ว่าผมรักเขาหรือเปล่า หรือจริงๆ เป็นแค่ความหลง จนวันนึง ผมขอไปค้างห้องเขาเพราะเลิกกิจกรรมตอนดึก ผมมีความสุขมากในคืนที่ได้อยู่กับเขา แต่หลังจากคืนนั้นผมรู้สึกได้เรื่อย ๆ ว่า เขาเริ่มเปลี่ยนไป จากคนที่เคยทักเช้าทักเย็นในไลน์ ก็เริ่มหายไป หายไป เขาทิ้งผมไว้ในไลน์ เขาเริ่มบ่ายเบี่ยงการพบเจอ เราคุยกันอีกครั้งถึงความสัมพันธ์ของเราว่าจะไปได้หรือไม่ เขาเองบอกว่าเขายังเหมือนเดิม แต่การกระทำมันดูตรงข้าม จนผมก็ตัดพ้อไปมากมาย
จนในที่สุดก็ไม่อยากทนภาวะอึดอัดแบบนี้ต่อไป จึงตัดสินใจที่ไปดักพบเพื่อจะคุยเสียให้รู้เรื่อง ถ้าจะจบก็ขอให้จบซะจะได้ไม่ค้างคา และการพบเจอในครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่เราคุยกัน และเขาแสดงท่าทีให้เห็นว่า เขาลืมสัญญาที่เคยให้กันไว้ว่า ถ้าเบื่อแล้วก็ขอให้บอก
เวลาผ่านไปหลังจากนั้น ผมเองกลับลืมไม่ลง ทั้งๆ ที่เจ็บปวดมาก จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ความสัมพันธ์มันมาไวไปไว ในระยะเพียงแค่ราว 1 เดือน
ผ่านไปหนึ่งปี ผมยังจำวันที่เราพบเจอกัน ผมก็ไปย้อนรอยทำ/กินอาหาร เหมือนวันที่เราพบเจอกันครั้งนั้น เขาเองก็คงไม่ได้รู้สึกอะไร หลายหนเขา มากดไลค์ภาพใน IG ผมไม่รู้จริง ๆว่าเขาต้องการอะไร จนถึงวันนี้ ผ่านไปปีกว่า ความทรงจำที่เกี่ยวกับเขาและผมก็ยังวนเวียนอยู่
หากจะคิดในแง่ว่า ความสัมพันธ์แบบนี้มันจะยืดยาวอะไร จะไปสนใจทำไม แค่มีเซกซ์กันก็จบ แต่ผมกลับรู้สึกมากกว่านั้น มันไม่ใช่แค่นั้น
และในที่สุด ผมก็แค่อยากรู้ว่า ทำไมเขาถึงผิดสัญญา เขาจะรู้ไหมว่า ทุกวันนี้ผมยังเจ็บปวดอยู่ ถ้าวันนั้นผมไม่ต้อนรับเขาเข้ามาในชีวิต วันนี้ผมคงไม่ต้องรู้สึกแบบนี้
ผ่านไปเป็นปี ยังลืมไม่ลง
เมื่อปี 2557 เคยมีคน ๆ นึงเข้ามาในชีวิตผม อายุน้อยกว่าหลายปี เป็นคนที่รู้จักกันแล้วก่อนหน้านั้น แต่ไม่ได้สนิทอะไร จนวันนึงเขาเข้ามาทักในเฟสบุคในช่วงที่เรามีปัญหา การพูดคุยกับเขาทำให้เรารู้สึกลืมปัญหาที่ผ่านมา เราคุยกันบ่อยครั้ง และเขาก็ชวนผมคุยในไลน์แทนในเฟสบุค
เราคุยกันมากขึ้น จนผมรู้สึกได้ว่า เขาไม่ได้แค่คุยธรรมดา จึงได้ถามไป เขาบอกว่าเขาคุยกับผมแล้วรู้สึกดี ผมเองก็รู้สึกดีกับเขาเช่นกัน และเป็นครั้งแรกที่ผมทราบว่าเขาชอบผู้ชาย ต่างคนต่างรู้สึกดีต่อกันและบอกความในใจกันและก็สัญญาต่อกันว่า ถ้าเบื่อกันแล้วก็ขอให้บอก
เรานัดพบกันสองสามครั้ง จนครั้งหนึ่งเรามีความสัมพันธ์กันที่ลึกซึ้ง ความรู้สึกดีๆ ก็ยังมีให้แก่กันอยู่เหมือนเดิม จะว่าไปผมเองก็ไม่รู้ว่าผมรักเขาหรือเปล่า หรือจริงๆ เป็นแค่ความหลง จนวันนึง ผมขอไปค้างห้องเขาเพราะเลิกกิจกรรมตอนดึก ผมมีความสุขมากในคืนที่ได้อยู่กับเขา แต่หลังจากคืนนั้นผมรู้สึกได้เรื่อย ๆ ว่า เขาเริ่มเปลี่ยนไป จากคนที่เคยทักเช้าทักเย็นในไลน์ ก็เริ่มหายไป หายไป เขาทิ้งผมไว้ในไลน์ เขาเริ่มบ่ายเบี่ยงการพบเจอ เราคุยกันอีกครั้งถึงความสัมพันธ์ของเราว่าจะไปได้หรือไม่ เขาเองบอกว่าเขายังเหมือนเดิม แต่การกระทำมันดูตรงข้าม จนผมก็ตัดพ้อไปมากมาย
จนในที่สุดก็ไม่อยากทนภาวะอึดอัดแบบนี้ต่อไป จึงตัดสินใจที่ไปดักพบเพื่อจะคุยเสียให้รู้เรื่อง ถ้าจะจบก็ขอให้จบซะจะได้ไม่ค้างคา และการพบเจอในครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่เราคุยกัน และเขาแสดงท่าทีให้เห็นว่า เขาลืมสัญญาที่เคยให้กันไว้ว่า ถ้าเบื่อแล้วก็ขอให้บอก
เวลาผ่านไปหลังจากนั้น ผมเองกลับลืมไม่ลง ทั้งๆ ที่เจ็บปวดมาก จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ความสัมพันธ์มันมาไวไปไว ในระยะเพียงแค่ราว 1 เดือน
ผ่านไปหนึ่งปี ผมยังจำวันที่เราพบเจอกัน ผมก็ไปย้อนรอยทำ/กินอาหาร เหมือนวันที่เราพบเจอกันครั้งนั้น เขาเองก็คงไม่ได้รู้สึกอะไร หลายหนเขา มากดไลค์ภาพใน IG ผมไม่รู้จริง ๆว่าเขาต้องการอะไร จนถึงวันนี้ ผ่านไปปีกว่า ความทรงจำที่เกี่ยวกับเขาและผมก็ยังวนเวียนอยู่
หากจะคิดในแง่ว่า ความสัมพันธ์แบบนี้มันจะยืดยาวอะไร จะไปสนใจทำไม แค่มีเซกซ์กันก็จบ แต่ผมกลับรู้สึกมากกว่านั้น มันไม่ใช่แค่นั้น
และในที่สุด ผมก็แค่อยากรู้ว่า ทำไมเขาถึงผิดสัญญา เขาจะรู้ไหมว่า ทุกวันนี้ผมยังเจ็บปวดอยู่ ถ้าวันนั้นผมไม่ต้อนรับเขาเข้ามาในชีวิต วันนี้ผมคงไม่ต้องรู้สึกแบบนี้