ไม่รู้จะเจอมั้ยนะครับ คือผมรู้สึกว่าผมพลาดมาก แค่เพราะไม่กล้า ไม่กล้าที่แม้จะเอ่ยคำทักทาย ..
ผมขึ้นรถไฟมาจากสถานีคลองตัน เมื่อเช้าวันอาทิตย์ที่ 4 มกราคม เวลาประมาณ 8: 40
ขึ้นเสร็จก็หาที่นั่งตามปกติ พอดีเดินมาถึงขบวนที่อยู่หน้าสุด มองเห็นผู้หญิงคนนี้ เค้ามากัน 4 คน น่าจะเป็นป้าหรือไม่ก็เป็นแม่คนนึง น้องสาวอีก 2 คน มีที่ว่างตรงข้ามพอดีเลย (ตรงข้ามที่เว้นทางเดิน) ที่ว่างตรงนั้นดีมากครับเพราะเราได้เห็นหน้ากันตลอดทาง ขอเรียกเค้าว่าน้องล่ะกันนะครับ
น้องเค้าใส่แหวน กำไลข้อมือ สร้อยทอง ใส่เสื้อแขนกุดสีแดงๆ มีเสื้อยีนต์ไว้คลุมตัวนึง กางเกงขายาวสีดำ (ไม่ใช่ยีนต์นะ เป็นกางเกงที่ช่วงนี้สาวๆกำลังฮิตใส่กันอยู่) ใช้มือถือไอโฟน 4s ใส่รองเท้าที่คล้ายๆโมโนโบ่ที่ประมาณว่าลัดส้นได้อ่ะครับ นึกภาพออกมั้ย
เวลามีมากพอทำให้ผมสังเกตุเห็นน้องเค้ามีแผลเป็นนู้นๆที่ไหล่ข้างขวา จะแอบถ่ายรูปก็กลัวคนข้างๆจะมอง หาว่าเราโรคจิต ซวยอีก 😓
น้องๆของเค้ากินเยอะมาก ใครขายอะไรผ่านมาซื้อหมด ผมอมยิ้มมาตลอดทางเลย ผมไม่รู้นะครับว่าน้องเค้ามีแฟนหรอยัง ได้ยินแว่วๆตอนรถไฟจอดเค้าคุยกับป้าเรื่องทำประกันชีวิต กับเรื่องงานเค้าบอกว่าเค้าลางานไม่ได้ น้องเค้าน่ารักมากครับ ขนาดผมใส่แว่นตลอดทางเค้าก็ยังมีแอบหันมามองผม เค้าก็น่าจะรู้แหละครับว่าผมมองเค้าอยู่ตลอดการเดินทาง
จนถึงสถานีที่ผมต้องลงก่อน คิดแล้วมันน่าเสียดายครับ ทำใมไม่กล้าคุยว่ะ ถ้าไม่กล้าคุยแล้วทำใมไม่นั่งรถไฟเลยไปลงกับเขาซ่ะเลยหล่ะ เวลามีทั้งวัน
แบบนี้จะพอมีโอกาสที่จะเจอน้องเค้ามั้ยอ่ะครับ ผมเซ็งมากเลย อยากจะร้องไห้ 😭😭😭