คือผมรักกับแฟนมาหลายปีครับ แต่ไม่เคยเลยที่ผมจะบอกเลิกเธอ แต่ผมโดนบอกเลิกเธอ เพราะอารมของเธอตลอด พอเธอคิดได้เธอก็จะมา ขอโทษผมในตอนที่ผมร้องให้ หลายครั่งแล้วครับ แล้วผมก็จะให้อภัย ไม่ว่าจะคำสัญยาอะไร หรือ เรื่องอะไร เธอจะผิดบ่อยมากๆ ช่วงแรก ผมก็ ไม่ค่อยอะไร พอนานไปมันเหมือนแรงกดดันที่ผมสะสม มานาน ท่ายิ่งทะเลาะกันอีกผมจะเริ่ม ต้านและไม่ยอมอะไรเธอทั่งนั่น และ ด่าเธอกลับไปหาเหตผลระบายทุกอย่าง และจะหนักขึ้นเรื่อยๆ เหมือน โรคจิตรเลยครับ คือ มันมาพร้อกับคำว่าให้อภัย และ สะสมมากเรื่อยๆ แต่ขอแค่อย่าทำให้ผม สติหลุด ซึ้งตรงนี้ข้อเสียของผมเองครับ แต่ตอนที่ผม อารมดีหรือ ยังแค่เฉยไม่โกรธมากจนเกินกำหนด ผมจะขอโทษ และเป็นผู้ชายที่น่ารักมากครับ เหมือนแมวน้อยเลย แต่พอผมโกรธ ผมจะ สลับกันเลยครับ น่ารักขนาดไหน ตอน โกรธ จะ หนัก มาก คือ มันจากหน้ามือเป็นหลังมือเลย แบบจำไมไ่ด้เลย ว่านี้ตัวเองหรอผมก็ งง กับตัวเอง ผมคิดว่าผมเป็นโรคจิตรด้วยตอนนี้ = = แล้วทุกวันนี้ สรุปแล้วก็ยังเหมือนเดิมครับ เธอจะมาขอโทษผม ผมจะหายโกรธ ดีกัน สักพักรเธอก็จะ พูดไม่คิดใส่ผมบอกเลิกผม ทนกันไปมา จนผมคิดว่าสักรวันนึงผมกลัวผมจะทนไมไ่ด้ ผิด3ครั้งให้อภัยผิด10ครั่ง มิงเป็นควาย เพื่อนผมบอกงี้ = = แต่ผมก็เต็มใจนะ แต่ติดตรงที่ว่า  ผมไม่อยากร้องให้อีกครับ เวลาเธอไล่ผม ถามว่าทนกันได้ไหมได้ ผมทนมาจนไม่รู้น้ำตาไหลไปกี่หยดแล้ว อยากทนต่อไปด้วย แต่ รู้สึกรว่า มันใช่สิ่งที่เราต้องทนหรอ ท่าตัดได้ มันจะดีไหม ผมกำลังนั่งคิดอยู่ครับ ผมอยู่ไกลกับเธอมาก ผมไม่เเคยนอกใจเธอเลยตลอดหลายปี แต่เธอก็เคยไปแอบคุยกับผู้ชายผมก็จับได้เธอขอให้ผมอภับเพราะแค่ครั่งเดียว แต่ตอนหลังผมก็ไม่เคยเจอว่า เธอไปคุยกับใคร มีแต่ปัญหานี้แหละครับ ผมควรทำไงดีท่าเกิดมีเหตกการที่ผมบอกอีก