ทำได้แค่เพื่อน แต่ความรู้สึกมันห้ามไม่ได้จริงๆ

เราเป็นคนมีครอบครัวแล้ว มีลูกแล้วเช่นกัน ทุกอย่างดูปกติเหมือนครอบครัวอื่นๆ  แต่วันเวลาก็พาเรามาเจอกับผช.คนนึง ขอเรียกว่า P เค้ามารู้จักในฐานะลูกค้า ที่เจอกันอยู่ประจำ เค้าเป็นคนดูดี คุยสนุก เราก็สนิทกันมากขึ้น จนผ่านไปไม่นาน ครอบครัวเรามีปัญหาที่มันยากที่จะแก้ P เป็นคนที่คอยรับรู้ รับฟัง คอยสอน คอยให้กำลังใจเวลาที่เราทุกข์ (ลืมบอกไปค่ะ P ก็มีครอบครัวแล้วเช่นกัน) เราคุยกันทุกวัน คุยกันเยอะมาก ความผูกพันธ์  ความประทับก็เริ่มเกิดขึ้น แต่เราไม่เคยคุยกันแบบชู้สาวนะคะ  เค้าพูดเสมอว่าเราเป็นเพื่อนกัน  แต่บางครั้งใจของเรามันกลับไหวหวั่นกับการกระทำของเค้าที่ดีกับเรามาก ดูแลเราเสมอ จนบางครั้งเราก็คิดว่าแฟนเรายังไม่เคยให้ความสำคัญกับเราเท่าเพื่อนคนนี้เลย  เราพยายามที่จะคิดว่าเป็นเพื่อน แต่คนเราก็ฝืนความรู้สึกตัวเองไม่ได้เช่นกัน   บางครั้งเราก็คิดว่าเราควรห่างจากเค้า และก็คิดว่าเค้าก็คิดว่าควรห่างกับเราเช่นกัน บางครั้ง เราก็ห่างกันไปจากคนที่คุยกันแต่ละวันไม่ต่ำกว่า 300 ข้อความเหลือแค่ไม่กี่สิบข้อความ จนเราก็เริ่มถอดใจ แต่ก็มีเหตุการณ์หรือเรื่องราวที่กลับมาทำให้เรามาคุยกันเยอะขึ้นเหมือนเดิม และทุกครั้งที่คุยกันเยอะขึ้นมันก็ทำให้เรารู้สึกดีมากขึ้นไปอีก ทุกคนคงบอกว่าควรตัดใจ แต่เราไม่อยากเสียเค้าไป เราควรทำใจให้เป็นเพื่อนเค้าให้ได้ใช่มั๊ยคะ  แล้วถ้าเราพยายามทำแล้วแต่ใจของเราก็ยังคิดอยู่  เราทำได้แค่คิดได้มั๊ยคะ  เราไม่ทำอะไรที่ไม่ดี เราไม่เคยทำอะไรที่จะทำให้ทั้งครอบครัวเค้าและครอบครัวเรามีปัญหา หรือทำอะไรที่ผิดศีลธรรม เราขอแค่คิดในใจมันจะผิดมากมั๊ยคะ